บทที่ 50 แดนลับเสวียนซางอันลึกลับ!

วังบูรพา, ห้องบรรทม!

ท้องทะเลแห่งสีแดงมงคลภายใต้แสงเทียนสลัวช่วยเพิ่มบรรยากาศแปลกประหลาดให้แก่ค่ำคืนนี้

“อืม... นี่คืออะไรกัน?”

จู่ๆ เสียงหวานก็เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

“เดาสิ?” หลินเฉินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“อะ... อะไรนะ?”

ยังมิทันที่หน่าหรานเยียนหรานจะได้ประมวลผลสิ่งใด หลินเฉินก็โน้มตัวกดนางลงกับเตียงนุ่ม นางสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่ข้างใบหู

“แล้วนี่ล่ะคืออะไร?”

“เดาสิ?”

“อะไรนะ?!”

“อีกสักรอบ!”

ม่านเตียงสีแดงชาดค่อยๆ ทิ้งตัวลงบดบังภาพเหตุการณ์ภายใน...

......

วันต่อมา

หน่าหรานเยียนหรานค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ยามที่นางเหลือบเห็นคราบสีแดงจางๆ เบื้องล่าง และหวนนึกถึงความบ้าคลั่งเมื่อคืนนี้ ใบหน้าอันงดงามของนางก็แดงก่ำลามไปถึงลำคอทันที

“ข้า...”

ในฐานะจักรพรรดินีผู้กลับชาติมาเกิด เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน นางกลับรู้สึกอับอายจนมิอาจเอ่ยวาจาได้ ใบหน้ายิ่งมายิ่งร้อนผ่าว!

ไม่คาดคิดเลยว่าหลังจากผ่านเรื่องราวพลิกผันมากมาย สุดท้ายนางก็ยังต้องแต่งงานกับหลินเฉิน แถมยังเป็นค่ำคืนที่บ้าคลั่งถึงเพียงนั้น หน่าหรานเยียนหรานรู้สึกราวกับว่าร่างกายของนางกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ!

ขณะเดียวกันนางก็แอบสงสัยในใจ

หรือว่าหลินเฉินจะมีพรสวรรค์ด้านนี้เป็นพิเศษ?

หรือว่าผู้ชายทุกคนล้วนเป็นเช่นนี้กันหมด?

เมื่อคิดว่ายามนี้ทั้งสองได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันโดยสมบูรณ์แล้ว หน่าหรานเยียนหรานสูดลมหายใจลึกและค่อยๆ ยอมรับความจริงข้อนี้ อย่างไรเสียในชาตินี้หลินเฉินก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน และที่สำคัญที่สุด เขาเลือกที่จะไม่ถอนหมั้น ทำให้นางและมารดามิต้องถูกผู้คนตราหน้าวิพากษ์วิจารณ์ นี่คือเหตุผลที่แท้จริงที่นางยอมเปิดใจยอมรับเขา!

ในตอนนั้นเอง นางเพิ่งสังเกตว่าหลินเฉินมิได้อยู่ข้างกาย!

ครู่ต่อมา หน่าหรานเยียนหรานผลัดเปลี่ยนอาภรณ์และเดินออกจากห้องหอ

"หืม?!"

เมื่อก้าวเข้าสู่โถงหลัก นางเห็นหลินเฉินนั่งขัดสมาธิสงบนิ่งอยู่

"ตาบ้านี่ ขยันฝึกยุทธ์ขนาดนี้เชียวหรือ?"

นางอดไม่ได้ที่จะสงสัย ก่อนหน้านี้แม้นางจะมิเคยออกจากตระกูลหน่าหราน แต่ก็ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับหลินเฉินอยู่บ่อยครั้ง เขาเอาแต่ตามติดหลิวหรูเยียนต้อยๆ จะเอาเวลาที่ไหนไปฝึกฝน!

จนถึงยามนี้ หน่าหรานเยียนหรานก็ยังไม่รู้ว่าเหตุใดหลินเฉินถึงมีพลังสังหารยอดฝีมือ ขั้นปราชญ์ ได้ นางจึงเดาเอาเองว่าเขาอาจได้รับมรดกตกทอดจากยอดคนลึกลับบางท่านที่ช่วยดัดสันดานหมาเลียของเขาให้กลับเข้าที่เข้าทาง?

นางมิอาจรู้เลยว่า... หลินเฉินมิได้กำลังฝึกยุทธ์ แต่เขากำลังตรวจสอบ "หีบสมบัติพิเศษ" จากรางวัลระบบต่างหาก!

【ติ๊ง!】

【โฮสต์แน่ใจหรือไม่ว่าต้องการเปิดหีบสมบัติยามนี้?】

“เปิด!” หลินเฉินสั่งการในใจ

【รับทราบ! กำลังเปิดหีบสมบัติพิเศษ!】

【รางวัลที่ 1: โชคชะตาแห่งรัฐของมหาจักรวรรดิเยี่ยเพิ่มขึ้น 500 เท่า!】

【รางวัลที่ 2: ได้รับมหาค่ายกลระดับปราชญ์  มหาค่ายกลนพเก้าเทียนเสวียน! (ค่ายกลนี้มีพลังในการป้องกันและโจมตียอดฝีมือขั้นปราชญ์ระดับจุดสูงสุด และสามารถยกระดับได้!)】

【รางวัลที่ 3: หินวิญญาณระดับสูงสุด 1 ล้านก้อน!】

【ติ๊ง! โฮสต์ต้องการทำพันธะผูกพันกับมหาจักรวรรดิเยี่ยหรือไม่?】

หลินเฉินรู้สึกยินดีกับรางวัลครั้งนี้มาก ตราบใดที่โชคชะตาแห่งรัฐยังเพิ่มพูน เขาคงไม่ต้องห่วงเรื่องพรสวรรค์และการฝึกตนของคนในราชวงศ์อีก และด้วยมหาค่ายกลระดับปราชญ์ ต่อให้เขาไม่อยู่ สำนักชั้นนำในทวีปกลางก็คงมิอาจทำอะไรมหาจักรวรรดิเยี่ยได้ง่ายๆ! ยิ่งถ้ามีหินวิญญาณเพียงพอ ค่ายกลนี้ก็สามารถทำงานได้ตลอดกาล ยกเว้นจะมีใครแข็งแกร่งพอจะทำลายมันลงตรงๆ

ท้ายที่สุด สายตาของหลินเฉินก็หยุดอยู่ที่ประโยคสุดท้าย

“ผูกพันกับมหาจักรวรรดิเยี่ย?” มันหมายความว่าอย่างไร?

ด้วยความสงสัย เขาจึงถามระบบ “ระบบ การทำพันธะผูกพันนี้หมายความว่าอย่างไร?”

[ติ๊ง! การที่โฮสต์ทำพันธะผูกพันกับมหาจักรวรรดิเยี่ย หมายความว่าในอนาคตเมื่อใดก็ตามที่โฮสต์กระตุ้นภารกิจพิเศษสำเร็จ ท่านสามารถเลือกพัฒนาโชคชะตาแห่งรัฐและยกระดับมหาค่ายกลนพเก้าเทียนเสวียนได้ตลอดเวลา โดยไม่เกี่ยงเรื่องระยะทาง!]

ได้ยินดังนั้น หลินเฉินถึงกับตาโตด้วยความดีใจ นี่คือสิ่งที่เขาต้องการที่สุด! การมีระบบทำให้เขาไม่ต้องห่วงความปลอดภัยของตัวเองอยู่แล้ว และเขาก็คงไม่อยู่ที่เยี่ยตลอดไป การผูกพันเช่นนี้จะทำให้เขาหมดห่วงเรื่องหลังบ้านไปได้สิ้นเชิง

“ผูกพัน! ทำพันธะเดี๋ยวนี้!” หลินเฉินสั่งทันที

【ติ๊ง! ทำพันธะผูกพันสำเร็จ!】

สิ้นเสียงระบบ โชคชะตาแห่งรัฐของมหาจักรวรรดิเยี่ยก็พุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการก่อตัวของมหาค่ายกลที่ครอบคลุมทั่วทั้งนครหลวง ปรากฏเสาแสงเก้าต้นพุ่งเสียดฟ้าจากขอบเมือง พลังวิญญาณม้วนตัวไปมาระหว่างเสาแสงกลายเป็นอักขระค่ายกลสีทองอร่าม

กึ่งกลางค่ายกลปรากฏภาพลวงตาของ 'ดอกบัวเก้ากลีบลึกลับ' และใจกลางดอกบัวนั้นมี 'กระบี่โกลาหลโบราณ' ลอยสงบนิ่งอยู่ ภาพอันอลังการนี้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ทุกคนในเมืองหลวงทันที!

"สวรรค์! ค่ายกลวิญญาณระดับไหนกันเนี่ย? น่ากลัวเหลือเกิน!"

"ราชวงศ์มีค่ายกลทรงพลังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"เมื่อก่อนอาจจะไม่มี แต่ตอนนี้ไม่แน่! องค์ชายรัชทายาทมิใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว!"

เมื่อวานนี้ วีรกรรมของหลินเฉินที่สังหารยอดฝีมือจากสำนักใหญ่แห่งจงหยวน(แดนกลาง)ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง และกำลังกระจายไปทั่วอาณาจักร อีกไม่นานบรรดาเจ้าผู้ปกครองอาณาจักรโดยรอบที่เคยขัดแย้งกับเยี่ยมาหลายปี คงต้องรีบเดินทางมาคุกเข่าขอขมามหาจักรพรรดิเยี่ยเป็นแน่

ขณะเดียวกัน...

‘โชคชะตาแห่งรัฐของเยี่ยเพิ่มขึ้นอีกแล้ว? เป็นไปได้อย่างไร?’

หน่าหรานเยียนหรานที่ยืนอยู่ในโถงหลักตกใจอย่างมาก แม้นางจะมิใช่คนของราชวงศ์แต่เดิม แต่นางคือจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิด สัมผัสของนางจึงเหนือกว่าคนทั่วไปมหาศาล

“หืม? เจ้าตื่นแล้วรึ?”

ในขณะที่นางกำลังสงสัย หลินเฉินก็ลืมตาขึ้นมองนาง

“อื้ม!” หน่าหรานเยียนหรานพยักหน้า ใบหน้าปรากฏความขัดเขินเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน

“ทำไม? ตอนนี้มาทำเป็นอาย เมื่อคืนใครกันนะที่เป็นฝ่ายรุกก่อน!” หลินเฉินเห็นปฏิกิริยาของนางก็นึกสนุกจึงเอ่ยหยอกล้อ

“เจ้า...” ใบหน้าของนางแดงแปร๊ดขึ้นมาทันที

จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ช่วยชีวิตหน่าหรานเยียนหรานไว้ได้ทันเวลา นางรีบหันไปเปิดประตูโถงหลักทันที

“เสด็จพี่หญิง?”

เมื่อเห็นว่าเป็นหลินชิงหลี่ หน่าหรานเยียนหรานก็หันไปมองหลินเฉิน

“เสด็จพี่หญิงสาม! มีธุระอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

หลินเฉินเดินมาข้างกายหน่าหรานเยียนหรานและถามหลินชิงหลี่ การที่นางมาหาแต่เช้าตรู่เช่นนี้ต้องมีเรื่องด่วนแน่ หรือว่าเกิดเรื่องที่สำนักร้อยบุปผาขึ้นอีก?

หลินชิงหลี่เห็นสีหน้าของน้องชายก็รู้ว่าเขาเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย

“มิใช่เรื่องสำนักร้อยบุปผาหรอก!”

“แต่เป็นเรื่อง 'แดนลับเสวียนซาง'กำลังจะเปิดออกแล้ว!”