บทที่ 18 ขยี้หยกงาม บดขยี้ตันเถียนให้สิ้นซาก!
บทที่ 18 ขยี้หยกงาม บดขยี้ตันเถียนให้สิ้นซาก!
ทว่าในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไป หลินเฉินสังเกตเห็นว่าบาดแผลของหลิวหรูเยียนเริ่มมีวี่แววของการสมานตัว
"น่าสนใจ! กายาหงส์สวรรค์งั้นหรือ?"
หงส์เหินคืนชีพ จุติใหม่จากกองเพลิง!
แต่น่าเสียดายที่หลินเฉินจะไม่มีวันมอบโอกาสนั้นให้นาง
ด้วยพลังฟื้นฟูของกายาหงส์สวรรค์ รอยบวมบนใบหน้าของหลิวหรูเยียนเริ่มยุบลงอย่างเห็นได้ชัด ประกอบกับท่าทางน่าเวทนาของนางในยามนี้ ช่างดูบีบคั้นหัวใจผู้คนยิ่งนัก ทว่าหลินเฉินหาใช่เจ้าของร่างเดิมไม่
"หลินเฉิน! เจ้าหยามเกียรติข้าถึงเพียงนี้ เจ้าจะต้องเสียใจ!!"
ในยามนี้ หลิวหรูเยียนอยู่บนขอบเขตของความคลุ้มคลั่งและพังทลาย ดวงตาที่แดงก่ำด้วยเส้นเลือดจ้องเขม็งไปยังหลินเฉินอย่างอาฆาต
ยามนี้นางปลุกกายาหงส์สวรรค์สำเร็จ ย่อมมีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นศิษย์เอกของสำนักใหญ่ และจะทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างแน่นอน อนาคตของนางไฉนจะถูกจำกัดอยู่เพียงมหาจักรวรรดิเยี่ยแห่งนี้?
เหตุผลเดียวที่นางยังข้องแวะกับหลินเฉิน ก็เพียงเพื่อช่วยให้พี่เทียนหมิงได้ครอบครองกระดูกสูงสุด เพื่อที่ทั้งสองจะได้ครองรักกันอย่างมีความสุขตลอดไป
"เสียใจงั้นหรือ?!"
"เสียใจกับผีเจ้าน่ะสิ!"
เพี๊ยะ!
ชั่วพริบตา
หลิวหรูเยียนถูกตบจนลอยกระเด็นไปอีกคราพร้อมกระอักเลือดคำโต
แก้มของนางที่เพิ่งจะเริ่มฟื้นตัว กลับมาบวมเป่งอีกครั้ง
ความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นพล่านจนน้ำตาคลอเบ้า
"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาทำให้ข้าเสียใจ?!"
หลินเฉินแค่นยิ้ม เดินเข้าหาหลิวหรูเยียนดุจยมทูตที่ย่างกรายเข้ามาปลิดชีพ
ในวินาทีนั้นเอง หลิวหรูเยียนพลันได้เห็นจิตสังหารอันเข้มข้นในดวงตาของหลินเฉิน
พริบตานั้น
จิตใจของนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง โลหิตในกายราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง ร่างทั้งร่างสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม
นางตระหนักได้แล้วว่าหลินเฉินเปลี่ยนไปจริงๆ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาอาจจะฆ่านางทิ้งเสียตรงนี้
เมื่อคิดได้ดังนั้น หัวใจของนางก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทว่านางจะแสดงออกมามิได้ นางต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง
"หลินเฉิน ในเมื่อเจ้าไร้น้ำใจถึงเพียงนี้ ตั้งแต่วันนี้ไปพวกเราตัดขาดกัน เรื่องราวระหว่างพวกเราถือว่าสิ้นสุดลง และไม่มีใครติดค้างใครอีก!"
หลิวหรูเยียนจำยอมต่อโชคชะตา
แม้นางจะไม่รู้ว่าเกิดความเปลี่ยนแปลงใดขึ้นกับหลินเฉิน แต่ดูจากสถานการณ์ยามนี้ การจะให้เขาประเคนกระดูกสูงสุดให้นั้นคงเป็นไปไม่ได้แล้ว
ช่างเถอะ นางจะรอจนกว่านางรุ่งเรืองในภายหน้า แล้วค่อยช่วยพี่เทียนหมิงหาโอกาสอื่นแทน
กล่าวจบ หลิวหรูเยียนก็หันหลังเตรียมจะจากไป นางอับอายขายหน้ามามากพอแล้วในวันนี้ และไม่อยากจะอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว
ทว่านางเพิ่งจะก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว น้ำเสียงเย็นยะเยือกของหลินเฉินก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง:
"หยุด! ข้าที่เป็นรัชทายาท อนุญาตให้เจ้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่?"
เมื่อหันกลับมา หลิวหรูเยียนก็พบกับสายตาคมกริบดุจน้ำแข็งที่จ้องมองมา ราวกับกำลังมองคนตาย
ในวินาทีนั้น ลมหายใจของนางพลันติดขัด
"หลินเฉิน! เรื่องของเราจบสิ้นแล้ว เจ้ายังต้องการอะไรอีก?" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เพี๊ยะ!
หลินเฉินมิเอ่ยวาจา แต่ซัดฝ่ามือใส่นางอีกครั้งจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว
หลิวหรูเยียนพยายามจะอ้าปากพูด แต่ร่างก็ลอยกระเด็นไปตามแรงตบ
ความเจ็บปวดที่ใบหน้าและร่างกายย้ำเตือนนางว่านี่มิใช่ความฝัน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตระหนก
"จบสิ้นแล้ว? ไม่ติดค้างใครอีกงั้นหรือ?"
"เจ้าคิดจะลบเลือนทุกสิ่งที่ข้าทุ่มเทให้ตลอดหลายปีด้วยคำพูดเพียงคำเดียวได้อย่างไร?"
"เสียใจหรือ? เสียใจกับหัวผีพ่อเจ้าเถอะ!"
"เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? และเจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เจ้ามีสิทธิ์มาสั่งสอนข้า? เจ้าคิดว่าตนเองวิเศษเลิศเลอมาจากไหน?"
"ตระกูลหลิวเป็นเพียงมดปลวกที่ต่ำต้อยที่สุดในมหาจักรวรรดิเยี่ย แม้แต่สิทธิ์จะเหยียบย่างเข้านครหลวงพวกเจ้าก็ยังไม่มี เข้าใจหรือไม่?"
"เพียงแค่ข้าขยับความคิดเดียว ข้าก็กำหนดความเป็นตายของตระกูลหลิวได้ทั้งตระกูล!!!"
รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนมุมปากหลินเฉิน ดวงตาดุจดั่งมัจจุราชที่จ้องมองเหยื่อ
วาจาเหล่านี้ทำเอาคนรอบข้างเสียวสันหลังวาบจนหนังศีรษะชาหนึบ
ใช่แล้ว!
หลินเฉินคือรัชทายาทแห่งเยี่ย ผู้มีฐานะสูงส่งเหนือผู้ใด หากเขามิได้ตาถั่วไปหลงรักหลิวหรูเยียน มีหรือที่ตระกูลหลิวจะมีหน้ามีตาเช่นทุกวันนี้?
หลินเฉินปั้นตระกูลหลิวขึ้นมาได้ เขาก็ทำลายทิ้งได้เช่นกัน!
เมื่อคิดได้ดังนี้ ฝูงชนรอบข้างต่างพากันสะใจ เพียงแค่คำสั่งเดียวของหลินเฉิน ตระกูลหลิวอาจมิมีโอกาสได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ!
หลิวหรูเยียนละล่ำละลักถาม "เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไร?"
หลินเฉินยิ้มเหี้ยม "คิดจะทำอะไรน่ะหรือ? ข้าก็จะ ‘จัดหนัก’ เจ้าอย่างไรเล่า!"
สิ้นคำพูดนั้น ใบหน้าของหลิวหรูเยียนพลันเปลี่ยนสี นางรีบยกมือกุมหน้าอกตามสัญชาตญาณ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ทุกสิ่งที่นางมีล้วนเก็บไว้ให้พี่เทียนหมิง แม้แต่ความบริสุทธิ์นางก็ยังรักษาไว้เพื่อมอบให้เขาในคืนวันวิวาห์
แต่ยามนี้...
"ไม่! หลินเฉิน! เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" นางกรีดร้อง
เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!
ทว่าเหตุการณ์ที่นางหวาดกลัวมิได้เกิดขึ้น นางกลับได้รับฝ่ามือหนักๆ อีกห้าครั้งรวด จนร่างลอยละลิ่วไปอีกรอบ
ยังมิทันที่นางจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น เสียงกระซิบดุจภูตพรายของหลินเฉินก็ดังขึ้นข้างหู
“นังผู้หญิงแพศยาอย่างเจ้า มิคู่ควรจะได้รับความโปรดปรานจากข้าหรอก!”
กล่าวจบ หลินเฉินก็กระทืบเท้าลงบนทรวงอกนวลเนียนอีกข้างของนาง
"ปั้ง!"
เสียงราวกับอากาศรั่วไหลดังขึ้น ทรวงอกหยกงามข้างสุดท้ายของหลิวหรูเยียนบุ๋มสลายลงไปทันที
สิ่งที่นางเคยภาคภูมิใจนักหนา บัดนี้กลับแบนราบยิ่งกว่าบุรุษเสียอีก!
"หลิน..."
"ฉัวะ!"
ยังมิทันจะสิ้นคำ หลิวหรูเยียนสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ท้องน้อย
นางก้มลงมอง... และพบว่าตันเถียนของนางถูกทำลายลงแล้ว?
ในชั่วพริบตา
พลังวิญญาณพรั่งพรูออกจากรอยแตกอย่างบ้าคลั่ง ระดับพลังที่เคยอยู่ขั้นเปลี่ยนสังขารร่วงกรงลงอย่างรวดเร็วสู่ขั้นทะเลวิญญาณ ขั้นวิญญาณก่อกำเนิด... และยังคงร่วงลงไม่หยุด!
"ไม่! ไม่จริง! ทั้งหมดนี่มันของปลอม!!"
หลิวหรูเยียนตะลึงค้าง!
ตันเถียนพินาศย่อมหมายความว่าตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป นางกลายเป็นคนพิการ แล้วกายาหงส์สวรรค์จะมีประโยชน์อันใด?
เมื่อมิอาจควบแน่นพลังวิญญาณ นางย่อมมิอาจฝึกตนได้อีกตลอดกาล ความหวังที่จะครองรักกับพี่เทียนหมิงพังทลายลงสิ้น!
"หลินเฉิน! ข้าจะฆ่าเจ้า!"
ยามนี้หลิวหรูเยียนคลุ้มคลั่งดุจสตรีเสียสติ นางพยายามจะลุกขึ้นมาแลกชีวิตกับหลินเฉิน
ทว่าวินาทีถัดมา หลินเฉินก็คว้าลำคอนางไว้แล้วชูขึ้นอย่างง่ายดาย
"ทุกสิ่งที่เจ้ามี ล้วนเป็นข้าที่ประทานให้ ยามนี้ข้าจะทวงคืนมันกลับมา ย่อมเป็นเรื่องธรรมดามิใช่หรือ?"
"และทุกอย่างที่ตระกูลหลิวของเจ้าครอบครอง ข้าผู้เป็นรัชทายาทก็จะทวงคืนกลับมาทั้งหมด!"
"ส่วนทรัพยากรที่พวกเจ้าผลาญไปแล้ว... ก็จงใช้หนี้ด้วยชีวิตของคนทั้งตระกูลหลิวก็แล้วกัน!" หลินเฉินหัวเราะเบาๆ
"เจ้าจะทำอะไร? เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ของที่ให้มาแล้วจะทวงคืนได้อย่างไร?"
หลิวหรูเยียนที่เคยดิ้นรนพลันสิ้นแรง น้ำเสียงสั่นเครือไปด้วยน้ำตา
หลินเฉินหมายความว่าจะไม่ละเว้นแม้แต่ตระกูลหลิวของนางเชียวหรือ?
ทว่าหลินเฉินเมินเฉยต่อคำพูดนาง เขาหันไปสั่งการชายชราที่ยืนอยู่เบื้องหลังไม่ไกลว่า
"ผู้อาวุโสหลิน! จงระดมพลองครักษ์เทพแห่งเยี่ย... ล้างบางตระกูลหลิวให้สิ้นซาก!"