บทที่ 1515 นี่คือผู้ใด?
บทที่ 1515 นี่คือผู้ใด?
บทที่ 1515 นี่คือผู้ใด?
"ติ๋ง!"
"ติ๋ง!"
หยดโลหิตสดๆ ร่วงหล่นลงจากร่างของลิโป้ ช่างดูบาดตายิ่งนัก
ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ เส้นโลหิตทั่วร่างแตกปะทุ!
"แค่ก แค่ก!"
ลิโป้กระอักโลหิตออกมาคำโต ทว่าแผ่นหลังของเขากลับมิได้ค้อมต่ำลงแม้แต่น้อย
"ฮ่าฮ่าฮ่า หากมีความสามารถก็สังหารข้าเสียสิ! คิดจะให้ข้าคุกเข่ารึ ฝันไปเถอะ!"
เสียงหัวเราะอันกึกก้องของลิโป้สะท้านไปทั่วผืนฟ้า สร้างความเกรงขามแก่ผู้ได้ยินยิ่งนัก
"หึ คอยดูข้าบดขยี้กระดูกของเจ้าให้กลายเป็นผงธุลี ดูสิว่าเจ้าจะยังปากดีได้อยู่อีกหรือไม่!"
ขุนพลปีศาจโมหลวนมีสีหน้าทะมึนทึง พลางคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด
การกระทำของลิโป้ไม่ต่างอะไรกับการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและฉีกหน้ามันชัดๆ!
"ตู้ม!"
ขุนพลปีศาจโมหลวนย่างสามขุมเข้าหาลิโป้ทีละก้าว แรงกดดันที่ถาโถมเข้าใส่ร่างของลิโป้ยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัวขึ้นเรื่อยๆ!
กลิ่นอายอันน่าหวาดหวั่นโอบล้อมร่างของลิโป้ มันพวยพุ่งมาจากทุกทิศทาง หมายจะบดขยี้ร่างของเขาให้แหลกเหลว!
"กร๊อบ!"
เสียงกระดูกแตกหักดังประสานขึ้นพร้อมกัน บาดแผลเหวอะหวะนับไม่ถ้วนปริแตกออกจากร่าง โลหิตพุ่งกระฉูดออกมาอย่างต่อเนื่อง
"ท่านแม่ทัพ!"
กองทหารม้าหมาป่าปิงโจวนับไม่ถ้วนคำรามด้วยความโศกเศร้า เต็มไปด้วยโทสะอันไร้ขอบเขต
ทว่าด้วยระดับวรยุทธ์ของพวกเขา อย่าว่าแต่จะสลัดหลุดจากการพัวพันของเหล่าทหารปีศาจเลย ต่อให้ฝ่าวงล้อมออกไปได้ ก็ไม่อาจยื่นมือเข้าช่วยลิโป้ได้อยู่ดี!
"เจ้ามนุษย์ เหตุใดไม่ทำตัวอวดดีต่อไปเล่า!"
ขุนพลปีศาจโมหลวนกระพือปีก ร่อนกายเข้าหาลิโป้อย่างเชื่องช้า ใบหน้าวิหคของมันเต็มไปด้วยความดูแคลนและเย้ยหยัน
ในเมื่อเจ้ามีจิตวิญญาณที่ไม่ยอมจำนน เช่นนั้นข้าก็จะบดขยี้จิตวิญญาณนั้นให้เป็นผุยผง!
ในเมื่อเจ้ามีปณิธานอันแน่วแน่ ข้าก็จะทำลายปณิธานนั้นให้สิ้นซาก!
บังอาจต่อกรกับเผ่าปีศาจ ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเอาเสียเลย!
"ไสหัวไป..."
ลิโป้กัดฟันเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก
เจ้าอาจใช้กำลังข่มเหงข้าได้!
แต่ไม่มีวันบดขยี้จิตวิญญาณทรนงของข้าได้!
ข้าคือลิโป้แห่งราชวงศ์ปู้ลั่ว (ไม่ร่วงหล่น)!
จิตวิญญาณของข้าดุจดั่งเกล็ดน้ำแข็ง สามารถส่องสว่างทั่วผืนฟ้าและปฐพี!
"เช่นนั้นก็จงตายซะ!"
ขุนพลปีศาจโมหลวนสีหน้าดำทะมึน ความอดทนเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลง
มดปลวกมนุษย์ตัวหนึ่งกล้าแข็งข้อกับมันเช่นนี้ นับว่าถึงขีดจำกัดความอดกลั้นของมันแล้ว มันไม่มีอารมณ์จะเล่นสนุกกับลิโป้อีกต่อไป!
ทว่าในชั่วขณะนั้นเอง
สุ้มเสียงอันเปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังขุนพลปีศาจโมหลวน:
"อะไรกัน เจ้าคิดจะสังหารขุนพลของเจิ้น (เรา) อย่างนั้นรึ?"
ในขณะเดียวกัน ขุนพลปีศาจโมหลวนก็รู้สึกราวกับถูกพันธนาการด้วยพลังที่มองไม่เห็น ไม่อาจก้าวเข้าไปใกล้ลิโป้ได้แม้แต่ครึ่งก้าว!
"นั่นใคร!"
ขุนพลปีศาจโมหลวนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เพลิงปีศาจลุกโชนรุนแรง ดุจดั่งดวงตะวันปีศาจที่แผ่ไอเย็นยะเยือกออกมาอย่างไม่สิ้นสุด
หลังจากหันกลับไปมอง มันก็พบเห็นสองร่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
ผู้หนึ่งเป็นสตรี รูปโฉมงดงามปานเทพธิดาจากวังจันทรา
อีกผู้หนึ่งเกศาสีนิลดุจน้ำตก สวมฉลองพระองค์ลายมังกรแท้ ประดับมงกุฎผิงเทียน ก้าวลงมาจากเบื้องบนประดุจราชันย์เซียนผู้สูงส่ง!
"วูม!"
ปราณวิญญาณฟ้าดินนับไม่ถ้วนรวมตัวกันใต้ฝ่าเท้าของคนผู้นั้น ก่อตัวเป็นมหาหนทางเสียดฟ้า
องค์จักรพรรดิเสด็จเยือน ฟ้าดินล้วนประดับประดา!
"ฝ่าบาท!"
ณ ช่วงเวลานี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างเงยหน้าขึ้น ร้องตะโกนด้วยความตื่นตะลึงระคนยินดี
ร่างนี้ชัดเจนว่าเป็นองค์เหนือหัวของพวกเขา ประมุขแห่งปู้ลั่ว เจ้าแห่งเทียนเย่า!
ผู้คนนับไม่ถ้วนมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม ต่างพากันโห่ร้องและกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น!
"ดี!"
แม้แต่จูกัดเหลียงผู้สุขุมเยือกเย็นยังเผยรอยยิ้มออกมา
องค์จักรพรรดิเสด็จมาแล้ว ทุกอย่างย่อมเรียบร้อย!
ตราบใดที่มีฝ่าบาทประทับอยู่ ปีศาจต่างโลกพวกนี้จะนับเป็นตัวอะไรได้!
"ไม่สิ นี่ไม่ใช่องค์จักรพรรดิ!"
ทว่า จูกัดเหลียงพลันขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้ามองท้องนภาด้วยความประหลาดใจ
กลิ่นอายของ 'องค์จักรพรรดิ' ผู้นี้อ่อนด้อยกว่ากลิ่นอายของฝ่าบาทตัวจริงเล็กน้อย อีกทั้งสาวใช้ที่ติดตามมาด้านหลังผู้นั้น เขาก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
เช่นนั้นแล้ว นี่คือผู้ใดกัน?
บทที่ 1516 ต้นฉบับไม่ได้แปล