บทที่ 993 ฉินอี้ ต้นฉบับไม่ได้แปล บทที่ 994อ่านฟรีครับ

บทที่ 993 ฉินอี้ ต้นฉบับไม่ได้แปล บทที่ 994อ่านฟรีครับ

บทที่ 994 สิบปี

ท้องนภา

ดวงตะวันดวงใหญ่เคลื่อนตัวพ้นขอบฟ้า ไต่ระดับขึ้นสู่กลางหาวอย่างเชื่องช้า

แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณสาดส่องมาจากทิศบูรพา ช่างกว้างใหญ่และเปี่ยมพลัง!

แสงแดดอันน่าหลงใหลอาบไล้ไปทั่วทุ่งกว้าง ขับไล่ความหนาวเหน็บยามค่ำคืนให้มลายหายไป

ในวันนี้ ท้องฟ้าไกลนับหมื่นลี้เป็นสีครามกระจ่างใสราวกับถูกชะล้าง สะท้อนรับกับมหานครอันเจิดจรัสเบื้องล่างได้อย่างงดงาม!

พระราชวังหลวงปู๋ลั่ว

หมู่พระราชวังทองคำอันวิจิตรตระการตา ทอดตัวยาวเหยียดนับสิบลี้ ถูกปกคลุมด้วยหมอกยามเช้า ดูงดงามดั่งวังเซียนบนสรวงสวรรค์

หลังจากผ่านการบูรณะซ่อมแซมอย่างต่อเนื่องมาหลายปี พระราชวังหลวงปู๋ลั่วก็ยิ่งดูโอ่อ่ายิ่งใหญ่ขึ้นกว่าเดิม!

เพราะที่นี่คือพระราชวังแห่งราชวงศ์ปู๋ลั่ว ขุมกำลังอันดับหนึ่งแห่งแคว้นชิงโจว!

ตำหนักไท่เหอ

ชายหนุ่มผู้หนึ่งลอยตัวอยู่อย่างเงียบสงบกลางอากาศ

สวมชุดคลุมไหมวิญญาณหนอนไหมหิมะสีขาว รวบผมด้วยปิ่นไม้สีม่วง ท่วงท่าดูหลุดพ้นจากโลกีย์!

ในยามนี้ ชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิ ทั่วร่างเปล่งแสงแห่งจิตวิญญาณ ห่อหุ้มด้วยแสงสีทองเจิดจ้าบาดตา

แม้แต่การสั่นไหวเพียงเล็กน้อยของแสงสีทองนี้ ก็ดูเหมือนจะสามารถสั่นสะเทือนพระราชวังได้ทั้งหลัง ทำให้ห้วงอากาศโดยรอบร้อยลี้สั่นไหวไปตามกัน!

"วิ้ง!"

แสงสีทองวูบไหว ทันใดนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นวงแสงสว่างไสว ลอยเด่นอยู่หลังศีรษะของชายหนุ่ม

เมื่อวงแสงส่องสว่าง ก็แผ่ความรู้สึกแห่งอิสระนิรันดร์และไร้พ่ายต่อภัยพิบัติทั้งปวงออกมา!

เมื่อมีวงแสงเป็นฉากหลัง ชายหนุ่มผู้นี้ดูราวกับตัวตนสูงสุด ผู้สามารถสยบสรรพสิ่งนับไม่ถ้วน!

หากมีใครกล่าวว่าคนผู้นี้คือเซียนตกสวรรค์จากเก้าชั้นฟ้าจุติลงมายังโลกมนุษย์ ผู้คนก็อาจจะเชื่อเช่นนั้น

ทว่า ชายหนุ่มยังคงหลับตาบำเพ็ญเพียร บางครั้งขมวดคิ้ว บางครั้งแย้มยิ้ม ดูเหมือนกำลังตระหนักรู้ในบางสิ่ง

ผ่านไปครึ่งเดือนในลักษณะนี้

ชายหนุ่มจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นและผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมาเบาๆ

"ฟู่ว!"

ลมปราณที่หมุนเวียนพวยพุ่งขึ้นสู่เบื้องบนสูงหลายสิบจั้งก่อนจะหยุดลง

"สิบปี เวลาสิบปี

ในที่สุด ข้าก็ทำให้ฐานพลังมั่นคงเสียที"

ฉินอี้ยิ้มบางๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความปิติยินดี

ในวิถีแห่งการฝึกยุทธ์ ยิ่งระดับพลังสูงส่งเพียงใด เวลาสำหรับผู้แข็งแกร่งก็ยิ่งไร้ความหมายมากขึ้นเท่านั้น

สำหรับยอดฝีมือระดับสูงบางคน การเก็บตัวฝึกตนเพียงครั้งเดียวอาจกินเวลาหลายร้อยหรือหลายพันปี!

ตามบันทึกโบราณ สำหรับตัวตนเหล่านั้น เวลาเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง!

แม้แต่ตัวตนในขอบเขตยูฮวาก็ยังมีอายุขัยถึงหนึ่งแสนปี!

เวลาหนึ่งพันปี เมื่อเทียบกับอายุขัยหนึ่งแสนปี เป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร!

ทว่า สำหรับฉินอี้แล้ว เวลาสิบปีนับว่ายาวนานไปสักหน่อย

เขาใช้เวลาถึงสิบปีเต็มเพียงเพื่อทำให้ฐานพลังมั่นคง

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะฉินอี้มักจะออกจากฌานมาอยู่เป็นเพื่อนเหล่าสนมชายาและพระสนมเหมย

ถึงกระนั้น ฉินอี้ก็ยังถอนหายใจ รู้สึกว่าสำหรับเขาในตอนนี้ เวลาหลายสิบปีได้สูญเสียความหมายไปแล้วจริงๆ

"ตูม!"

เมื่อฉินอี้โคจรแก่นแท้พลังภายในร่างเพียงเล็กน้อย เสียงดั่งแม่น้ำเชี่ยวกรากก็ดังกระหึ่มออกมาจากภายในกายทันที

เสียงนั้นดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าคำราม หากมิใช่เพราะมีค่ายกลช่วยปกปิดไว้ เสียงนี้คงดังก้องไปทั่วเมืองหลวงปู๋ลั่วแล้ว!

"แก่นแท้พลังกลมเกลียว หลอมรวมเป็นหนึ่ง!

ไม่เสียแรงที่ข้าใช้เวลามากมายไปกับการทำให้พลังขอบเขตเทียนเหรินขั้นเก้านี้มั่นคง!"

ฉินอี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้า

สิบปีผ่านไป แม้ฉินอี้จะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเสริมสร้างฐานพลัง แต่ในช่วงเวลานี้ เขาก็ได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเทียนเหรินขั้นเก้าสำเร็จแล้วเช่นกัน

สิบปี จากขอบเขตเทียนเหรินขั้นสี่ สู่ขอบเขตเทียนเหรินขั้นเก้า

ความเร็วระดับนี้จะเรียกว่าช้าไม่ได้ แต่ต้องเรียกว่าสัตว์ประหลาดเสียมากกว่า

สำหรับจอมยุทธ์ทั่วไป หลังจากทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเทียนเหรินแล้ว การจะเลื่อนระดับขึ้นเพียงขั้นเดียวนั้นยากเย็นแสนเข็ญ

แม้แต่ผู้ที่มีกายเทพเจ้าก็ยังต้องหมั่นฝึกฝนขัดเกลาอยู่เสมอ!

เส้นทางแห่งการฝึกยุทธ์คือการถูกทุบตีนับพันครั้งและหลอมรวมนับหมื่นหน!

ผ่านบททดสอบและการขัดเกลานับไม่ถ้วน จึงจะบรรลุวิถีแห่งเต๋าอันยิ่งใหญ่!