บทที่ 18: อวี้เทียนเหิงกับตู๋กูเยี่ยน และตู๋กูเยี่ยนผู้หาเรื่องใส่ตัว

อีกด้านหนึ่ง ณ โรงเรียนราชวงศ์เทียนโต้ว

หลังจากได้รับการคุ้มกันโดยวิญญาจารย์ตระกูลราชันมังกรสายฟ้ากลับมาส่งถึงโรงเรียนราชวงศ์เทียนโต้ว

เมื่อตู๋กูเยี่ยนพบว่าอวี้เทียนเหิงได้รับบาดเจ็บสาหัส นางก็รีบพุ่งเข้าไปหาทันที มือคว้าจับมือของอวี้เทียนเหิงไว้แน่น ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ นางกรีดร้องถามด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด

"ใครกัน! เทียนเหิง! ใครเป็นคนทำร้ายเจ้า!!!"

แต่เมื่อหวนนึกถึงร่างเงาอันน่าสะพรึงกลัวราวกับเทพมาร ที่แม้แต่ท่านปู่อวี้หยวนเจิ้นยังพ่ายแพ้ อวี้เทียนเหิงแม้จะเต็มไปด้วยความแค้นเคือง แต่เขาก็ทำได้เพียงหัวเราะขื่นๆ ส่ายหน้า และไม่ยอมบอกความจริงแก่ตู๋กูเยี่ยน

"บอกข้ามาสิ! ใครทำร้ายเทียนเหิง!"

เมื่อเห็นอวี้เทียนเหิงปิดปากเงียบ ตู๋กูเยี่ยนก็ยิ่งร้อนรนและโมโหระคนสงสัย นางหันขวับไปจ้องมองวิญญาจารย์ตระกูลราชันมังกรสายฟ้าที่มาส่งเขา แล้วตะคอกถามอีกครั้ง

แต่ในเมื่ออวี้เทียนเหิงไม่ยอมพูด วิญญาจารย์ผู้นั้นก็ไม่กล้าปริปากเช่นกัน เขาได้แต่หัวเราะแห้งๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วกล่าวว่า

"คุณหนูตู๋กูเยี่ยน นายน้อยบาดเจ็บสาหัส คงต้องรบกวนคุณหนูช่วยดูแลด้วยนะขอรับ"

"ข้าไม่ทราบว่าแม่นางเย่หลิงหลิงอยู่ที่โรงเรียนหรือไม่ หากนางอยู่ รบกวนคุณหนูตู๋กูเยี่ยนรีบไปตามนางมารักษานายน้อยโดยเร็วเถิด ข้ายังมีภารกิจอื่นต้องไปจัดการ ขอตัวลาตรงนี้เลยนะขอรับ"

พูดจบ วิญญาจารย์ผู้นั้นก็ประสานมือคารวะแล้วรีบหันหลังเดินจากไปทันที

"จริงด้วย! หลิงหลิง! เทียนเหิงเจ้ารอเดี๋ยวนะ ข้าจะไปตามหลิงหลิงมารรักษาเจ้าเดี๋ยวนี้!"

เมื่อได้ยินชื่อเย่หลิงหลิง ตู๋กูเยี่ยนก็นึกถึงความสามารถในการรักษาของเพื่อนสาว ใบหน้าสวยหวานพลันฉายแววมีความหวังขึ้นมาทันที

หลังจากประคองอวี้เทียนเหิงไปนอนพักที่โซฟาในห้องรับรองประจำที่พวกเขาใช้ฝึกซ้อม ตู๋กูเยี่ยนก็รีบวิ่งออกไปตามหาเย่หลิงหลิง

เนื่องจากบ้านของนางอยู่ในนครหลวงเทียนโต้ว

ต่างจากอวี้เทียนเหิงที่ตระกูลอยู่ไกล ตู๋กูเยี่ยนและเย่หลิงหลิงจะกลับบ้านก็ต่อเมื่อถึงช่วงเย็นเพื่อแจ้งครอบครัวว่าจะไปฝึกฝนนอกเมือง ดังนั้นในเวลานี้ ทั้งสองสาวจึงยังคงอยู่ในโรงเรียน

ตู๋กูเยี่ยนพบเย่หลิงหลิงที่สนามฝึกจำลองสภาพแวดล้อม

เมื่อทราบข่าวว่าอวี้เทียนเหิงบาดเจ็บสาหัส เย่หลิงหลิงก็รีบตามตู๋กูเยี่ยนมายังห้องรับรองทันที นางเรียกวิญญาณยุทธ์ 'ดอกไห่ถังเก้าสารท' ออกมาและเริ่มทำการรักษา

ภายในห้องรับรอง

อวี้เทียนเหิงนอนหน้าซีดเผือดอยู่บนโซฟา

ข้างกายเขามีเย่หลิงหลิงในชุดกระโปรงยาวสีเงินยวง ผมสั้นสีเงินรับกับใบหน้าจิ้มลิ้มงดงามและบุคลิกเย็นชา นางยื่นมือออกมาประคองดอกไห่ถังที่ประกอบด้วยกลีบดอกสีชมพูสลับขาว วงแหวนวิญญาณ เหลือง เหลือง ม่วง ทั้งสามวงส่องสว่างรอบกาย แสงสีชมพูขาวหลั่งไหลจากวิญญาณยุทธ์เข้าสู่ร่างกายของอวี้เทียนเหิงอย่างต่อเนื่อง

ด้านหลังเย่หลิงหลิง ตู๋กูเยี่ยนร่างสูงเพรียวในชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินเข้มลายเกล็ด ผมสั้นสีม่วงขับเน้นใบหน้าสวยเฉี่ยวที่มีเสน่ห์ลึกลับ นางกุมมือแนบอกด้วยสีหน้าตึงเครียดและเป็นกังวล

ทว่า สมกับที่เป็นวิญญาณยุทธ์สายสนับสนุนการรักษาอันดับหนึ่งของแผ่นดิน

ภายใต้การรักษาของเย่หลิงหลิง บาดแผลภายนอกของอวี้เทียนเหิงสมานตัวอย่างรวดเร็ว แม้แต่ความบอบช้ำภายในที่รักษายากก็ฟื้นฟูขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์

ผ่านไปหลายชั่วโมง เย่หลิงหลิงใช้พลังวิญญาณจนหมด นางต้องนั่งสมาธิฟื้นฟูพลังแล้วกลับมารรักษาต่อ สลับกันไปเช่นนี้จนในที่สุดอาการของอวี้เทียนเหิงก็หายดีเป็นปลิดทิ้ง

เมื่อรักษาเสร็จ เย่หลิงหลิงก็ขอตัวออกจากห้องไปอย่างรู้กาลเทศะ ปล่อยให้ตู๋กูเยี่ยนและอวี้เทียนเหิงได้อยู่ตามลำพัง

"เทียนเหิง ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่? ใครเป็นคนทำร้ายเจ้า? ท่านปู่ของเจ้าเป็นถึงประมุขตระกูลราชันมังกรสายฟ้า เป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ ใครหน้าไหนมันกล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้!"

ตู๋กูเยี่ยนกุมมือแฟนหนุ่มแน่น ใบหน้ายังคงฉายแววโกรธเคือง นางต้องการรู้ตัวคนร้ายให้ได้

แต่อวี้เทียนเหิงกลับยิ้มขื่นๆ ส่ายหน้าปฏิเสธที่จะเอ่ยชื่อหลิวฟ่าน

เพราะต่อให้บอกไป ตู๋กูเยี่ยนก็ไม่มีทางแก้แค้นให้เขาได้ ดีไม่ดีอาจจะพาครอบครัวของนางมาซวยไปด้วย มันไม่คุ้มค่าเลยสักนิด

"เยี่ยนจื่อ อย่าถามอีกเลย ข้าบอกเจ้าไม่ได้จริงๆ!"

"ทำไมล่ะ!"

ตู๋กูเยี่ยนทั้งร้อนใจและไม่เข้าใจ นางไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องปิดบัง

"เทียนเหิง หรือว่าเป็นคนของสำนักวิญญาณยุทธ์?"

ในความคิดของนาง มีเพียงคนของสำนักวิญญาณยุทธ์เท่านั้นที่กล้าไม่ไว้หน้าท่านปู่อวี้หยวนเจิ้น และทำให้อวี้เทียนเหิงหวาดกลัวจนไม่กล้าเรียกร้องให้ท่านปู่มาแก้แค้น หรือแม้แต่จะเอ่ยปากบอกนาง

"ไม่ใช่!"

อวี้เทียนเหิงถอนหายใจ แววตาซับซ้อน

แม้เขาจะมองหลิวฟ่านเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ฆ่าท่านปู่ของเขา

แต่เมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าหลิวฟ่านคือลูกนอกสมรสของท่านลุงรอง อวี้หลัวเหมียน...

เพียงเพราะลุงรองและตระกูลไม่ยอมรับแม่ลูกคู่นั้น จนทำให้แม่ของหลิวฟ่านต้องตรอมใจตายจากการทำงานหนักเพื่อเลี้ยงลูก เรื่องราวจึงบานปลายกลายเป็นโศกนาฏกรรมเช่นวันนี้ เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่ามันเป็นเรื่องตลกร้ายสิ้นดี

"ในเมื่อไม่ใช่คนของสำนักวิญญาณยุทธ์ แล้วมันเป็นใครกันแน่ ทำไมเจ้าถึงบอกข้าไม่ได้!"

พอรู้ว่าไม่ใช่สำนักวิญญาณยุทธ์ ความดื้อรั้นของตู๋กูเยี่ยนก็พุ่งปรี๊ด นางเซ้าซี้ไม่เลิก บังคับให้อวี้เทียนเหิงบอกตัวคนร้ายมาให้ได้

ถ้านางไม่ได้คำตอบ นางจะบุกไปถามที่ตระกูลราชันมังกรสายฟ้าให้รู้แล้วรู้รอด!

เมื่อได้ยินว่าแฟนสาวจะไปอาละวาดที่ตระกูล อวี้เทียนเหิงก็จำยอม "ก็ได้ๆ เยี่ยนจื่อ ข้าจะบอกเจ้า แต่ข้าบอกได้แค่ชื่อของมันเท่านั้นนะ"

จากนั้น อวี้เทียนเหิงจึงเอ่ยชื่อคนที่ทำร้ายเขาออกมา... หลิวฟ่าน

"หลิวฟ่าน?"

เมื่อได้รู้ชื่อศัตรู ตู๋กูเยี่ยนก็หมายมั่นปั้นมือในใจว่าจะต้องแก้แค้นให้แฟนหนุ่มของนางให้จงได้

คนที่สามารถทำร้ายอวี้เทียนเหิงได้ขนาดนี้ ฝีมือต้องเหนือกว่านางแน่ ลำพังนางคงแก้แค้นไม่ได้ แต่นางยังมีท่านปู่ ตู๋กูโป๋ อยู่ทั้งคน

อวี้เทียนเหิงอาจจะไม่กล้าแก้แค้นเพราะความกังวลบางอย่าง

แต่นางไม่ใช่!

หลังจากออกจากโรงเรียนราชวงศ์เทียนโต้ว

ระหว่างทางกลับบ้าน ตู๋กูเยี่ยนจัดการทำร้ายตัวเองจนเกิดรอยฟกช้ำดำเขียวตามแขนและลำคอ จากนั้นก็วิ่งร้องไห้น้ำตานองหน้ากลับเข้าบ้าน ไปฟ้องท่านปู่ตู๋กูโป๋

"ฮือๆ! ท่านปู่! มีคนรังแกข้า!"

"ใคร! ใครมันบังอาจมารังแกหลานสาวสุดที่รักของข้า!"

เมื่อเห็นสภาพบอบช้ำของหลานสาว ตู๋กูโป๋ก็เดือดดาลจนตัวสั่นเทิ้ม

ใครหน้าไหนมันกล้าแตะต้องหลานสาวข้า มันผู้นั้นต้องไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วแน่ๆ!

"มันชื่อหลิวฟ่านเจ้าค่ะ!"

ตู๋กูเยี่ยนบอกชื่อ 'คนร้าย' ออกไปทั้งน้ำตา

"หลิวฟ่านงั้นรึ? หึ! เดี๋ยวปู่จะไปลากคอมันมาให้เจ้าเอง พอปู่เจอไอ้เด็กเวรนั่น ปู่จะทำให้มันตายอย่างทรมาน จะจับมันโยนลงบ่อพิษให้ร่างกายเน่าเฟะกลายเป็นหนองเลือดเลยคอยดู!"

ตู๋กูโป๋กำหมัดแน่น จิตสังหารและแววตาอำมหิตฉายวาบขึ้นในดวงตาสีเขียวมรกต พร้อมกับแค่นเสียงคำรามอย่างดุร้าย