บทที่ 12 สังหารเซียวฝาน

บทที่ 12 สังหารเซียวฝาน

เมืองชิงหยาง ตระกูลเซียว ณ ลานประลองยุทธ์

ท่ามกลางสายตาของฝูงชน มู่เจี้ยนเฟิงและเซียวฝานต่างเข้าประจำที่ ยืนประจันหน้ากันคนละฝั่งของลานประลอง

มู่เจี้ยนเฟิงยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะกดระดับพลังบำเพ็ญเพียรของตนลงมาอยู่ที่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นที่ 1 โดยตรง

เขาจ้องมองเซียวฝานที่อยู่ห่างออกไป รอยยิ้มอำมหิตผุดขึ้นที่มุมปาก "เจ้าลงมือก่อนเถอะ มิฉะนั้นเกรงว่าเจ้าจะไม่มีแม้แต่โอกาสได้ออกท่า!"

"งั้นรึ? แล้วเจ้าจะต้องเสียใจที่ตัดสินใจแบบนี้!"

เซียวฝานแค่นเสียงเย็นติดต่อกัน ก้าวเท้าไปข้างหน้า กลิ่นอายทั่วร่างระเบิดออกทันที พลังอันทรงพลังพุ่งทะยานเสียดฟ้า

ร่างสูงใหญ่ของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเงาติดตาหลายสาย เคลื่อนไหวรวดเร็วดุจพายุพัดโหม เข้าประชิดตัวมู่เจี้ยนเฟิงในพริบตา

พลังปราณปะทุ หมัดกระทิงคลั่งถูกซัดออกไป ดุดันและทรงอำนาจ

"มีแค่นี้เองรึ?"

แววตาของมู่เจี้ยนเฟิงเต็มไปด้วยความดูแคลน เขาเพียงขยับตัวหลบฉากด้วยท่วงท่าสง่างาม หลบหมัดของเซียวฝานได้อย่างง่ายดายด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

ทันใดนั้น กลิ่นอายระดับสร้างรากฐานขั้นที่ 1 ของเขาก็ระเบิดออกมา พลังสายเลือดอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่าน ตราประทับวัฏสงสารหลายชิ้นปรากฏขึ้นด้านหลัง ส่งเสียงกัมปนาทกึกก้อง

เพียงหมัดเดียวที่เรียบง่าย พลังสุริยันอันร้อนแรงผสานเข้ากับพลังแห่งวัฏสงสาร พรั่งพรูออกมาดุจม้าป่าหลุดจากบังเหียน

พรวด!

เซียวฝานไม่มีเวลาตอบสนองต่อหมัดอันทรงพลังเช่นนี้ เขาถูกแรงหมัดของมู่เจี้ยนเฟิงกระแทกจนปลิวละลิ่ว เลือดสดๆ กระอักออกมาคำโต... ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาไม่อาจซ่อนความตื่นตะลึง "เป็นไปได้อย่างไร?"

"หึหึ ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้! จำไว้ ชาติหน้าอย่าได้มาแหย่ข้า และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของข้า!"

มู่เจี้ยนเฟิงแค่นเสียงเย้ยหยัน สายลมกรรโชกแรงพัดหมุนใต้ฝ่าเท้า ร่างของเขาวูบไหวต่อเนื่อง เพียงพริบตาก็มาปรากฏกายตรงหน้าเซียวฝาน

พลังสุริยันผสานพลังวัฏสงสาร ก่อเกิดคลื่นหมัดรุนแรงที่ทำให้อากาศระเบิดเสียงดังสนั่น ทะเลเมฆบนท้องฟ้าปั่นป่วนม้วนตลบ

ตูม!

ท่ามกลางเสียงปะทะอันดังสนั่น ใบหน้าของเซียวฝานซีดเผือด ศีรษะของเขาถูกหมัดของมู่เจี้ยนเฟิงระเบิดจนแหลกละเอียด ร่างทั้งร่างร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างหมดสภาพ...

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่พาเย่เซียนโหรวมาถอนหมั้นที่ตระกูลเซียวได้สำเร็จ ภารกิจระบบเสร็จสิ้น รางวัลสำหรับโฮสต์: มหาเคล็ดวิชาบรรพกาล 'เคล็ดวิชาคุนเผิง']

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สังหาร 'พระเอกแห่งโชคชะตา' เซียวฝานได้สำเร็จ ภารกิจระบบเสร็จสิ้น รางวัลสำหรับโฮสต์: มหาเคล็ดวิชาบรรพกาล 'เคล็ดวิชากิเลน']

[ว้าว ได้รับรางวัลเบิ้ลแบบนี้ โฮสต์นี่ดวงเฮงเหมือนจิ๋นซีฮ่องเต้เสวยพริกหอม ชนะเลิศประเสริฐศรีจริงๆ!]

[แจ้งเตือนด้วยความหวังดี รางวัลทั้งสองรายการข้างต้นได้รับการรับรองจากระบบ รับประกันคุณภาพและปริมาณ! สินค้าจากระบบเป็นของดีมีคุณภาพเสมอ โปรดสังเกตเครื่องหมายการค้าและระวังของลอกเลียนแบบ]

ทันทีที่ร่างของเซียวฝานล้มลง เสียงหวานใสของระบบก็ดังขึ้นในหัวของมู่เจี้ยนเฟิง

บัดซบ! การแซวจากทางการนี่มันร้ายกาจที่สุด ไอ้ระบบหมาเวรนี่ยังคงกวนประสาทไม่เลิก!

มุมปากของมู่เจี้ยนเฟิงกระตุกเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เดินไปที่ศพของเซียวฝาน ใช้พลังฝ่ามือดูดดึงจี้หยกขาวที่เอวของอีกฝ่ายเข้ามาในมือ

อย่าได้ดูถูกจี้หยกขาวชิ้นนี้ ข้างในมี 'คุณปู่ในแหวน' อาศัยอยู่!

ในต้นฉบับ เส้นทางของเซียวฝานจากอัจฉริยะตกอับสู่ขยะ และจากขยะสู่การผงาดง้ำค้ำฟ้า ล้วนแยกไม่ออกจากการมีอยู่ของ 'คุณปู่' ผู้นี้

อาจกล่าวได้ว่า 'คุณปู่ในแหวน' นี้คือสูตรโกงเฉพาะตัวของเซียวฝาน

เพียงแต่สูตรโกงนี้ยังตื่นขึ้นไม่สมบูรณ์... หลังจากจัดการเรื่องเซียวฝานเสร็จสิ้น มู่เจี้ยนเฟิงก็เก็บจี้หยกขาวแล้วเดินกลับไปหาเย่เซียนโหรว

"สังหารผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานขั้น 7 ด้วยพลังเพียงขั้น 1 หึหึ... นายน้อยมู่ช่างเป็นวีรบุรุษตั้งแต่วัยเยาว์จริงๆ!"

เวลานั้น เซียวซานก็นำคนของตระกูลเซียวเข้ามาแสดงความยินดีกับมู่เจี้ยนเฟิง

เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าความแข็งแกร่งของมู่เจี้ยนเฟิงจะน่าเกรงขามถึงเพียงนี้ สามารถสังหารเซียวฝานที่มีพลังขั้น 7 ได้ด้วยพลังเพียงขั้น 1

ดูเหมือนว่าด้วยระดับพลังของมู่เจี้ยนเฟิงในตอนนี้ เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเบื้องหลังเพื่อทำลายตระกูลเซียวด้วยซ้ำ ลำพังตัวเขาเองก็จัดการได้อย่างง่ายดาย

ดังนั้น แม้มู่เจี้ยนเฟิงจะฆ่าเซียวฝานตายคาบ้านตระกูลเซียว ซึ่งเป็นการตบหน้าตระกูลฉาดใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับศักดิ์ศรีแล้ว เซียวซานห่วงความอยู่รอดของตระกูลมากกว่า

ส่วนเซียวฝาน... พ่อแม่ก็ตายหมดแล้ว เป็นเพียงเด็กกำพร้าในตระกูลเซียว ตายก็ตายไป ใครในตระกูลเซียวจะมาสนใจ!

"หึหึ ก็แค่ฆ่าเด็กเหลือขอที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนหนึ่ง ท่านผู้นำตระกูลเซียวชมเกินไปแล้ว..."

มู่เจี้ยนเฟิงเพียงยิ้มตอบรับคำประจบสอพลอของเซียวซานอย่างไม่แยแส

เรื่องราวต่อจากนั้นค่อนข้างเรียบง่าย... ในเมื่อเซียวฝานตายแล้ว และตระกูลเซียวก็ยอมถอนหมั้นแต่โดยดี มู่เจี้ยนเฟิงก็ไม่มีเหตุผลต้องอยู่นาน

หลังจากพูดคุยตามมารยาทกับคนตระกูลเซียวเล็กน้อย เขาก็พาเย่เซียนโหรวเดินทางออกจากตระกูลเซียว

ณ ขณะนี้ บนดาดฟ้าเรือเหาะขนาดใหญ่ มู่เจี้ยนเฟิงและเย่เซียนโหรวนั่งเคียงคู่กันอย่างเงียบสงบ...

"ท่านพี่ ท่านวางแผนจะทำอย่างไรต่อเจ้าคะ?"

เย่เซียนโหรวซบศีรษะลงบนไหล่ของมู่เจี้ยนเฟิงอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากสีเชอรี่ขยับเล็กน้อย ดวงตางามซึ้งเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่

"หลังจากกลับตระกูลมู่ ข้าจะไปที่สำนักโม่เสวียน!"

มู่เจี้ยนเฟิงเอ่ยตอบอย่างฉะฉาน แววตาเปื้อนยิ้ม

ขณะพูด เขาเอื้อมมือไปบีบจมูกรั้นๆ อันงดงามของเย่เซียนโหรวด้วยความเอ็นดู

"สำนักโม่เสวียน? ท่านจะไปเข้าสำนักโม่เสวียนหรือเจ้าคะ?"

ใบหน้าของเย่เซียนโหรวแดงระเรื่อเล็กน้อยดั่งแสงรุ่งอรุณ ความสงสัยฉายวาบในดวงตาคู่สวย

"ใช่! สำนักโม่เสวียนเชิญข้าไปรับตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์เมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้ได้เวลาที่ข้าต้องไปแล้ว"

มู่เจี้ยนเฟิงยิ้มตอบ เล่าความจริงให้นางฟังโดยไม่ปิดบัง

"เช่นนั้น... ถึงเวลาข้าจะไปหาท่านที่สำนักโม่เสวียนนะเจ้าคะ"

เย่เซียนโหรวพยักหน้าเบาๆ ใบหน้างามผลิรอยยิ้มชวนหลงใหล

"เจ้าไม่ได้วางแผนจะไปพร้อมกับข้าหรอกรึ?"

ใบหน้าของมู่เจี้ยนเฟิงฉายแววแปลกใจเล็กน้อย

"อื้ม... ข้ายังต้องจัดการธุระบางอย่างที่ตระกูลเย่ จัดการทุกอย่างเสร็จแล้วข้าจะรีบตามไปหาท่านเจ้าค่ะ!"

เย่เซียนโหรวตอบกลับเสียงเบา อธิบายอย่างนุ่มนวล

"ตกลง!"

มู่เจี้ยนเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย เอื้อมมือโอบกอดเย่เซียนโหรว สูดดมกลิ่นหอมคล้ายกล้วยไม้ผสมดอกหอมหมื่นลี้จากกายสาวอย่างเพลิดเพลิน

"ท่านพี่ ที่ท่านมาหาข้าที่เมืองชิงซานครั้งนี้ เพราะเรื่อง 'กายาหยินบริสุทธิ์' ใช่หรือไม่เจ้าคะ?"

จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาราวกับปีศาจของมู่เจี้ยนเฟิง พวงแก้มของเย่เซียนโหรวพลันแดงซ่าน นางเอ่ยถามเสียงแผ่ว น้ำเสียงไพเราะราวกับน้ำพุในหุบเขา

"แน่นอน! ใครใช้ให้กายาหยินบริสุทธิ์ไม่เพียงช่วยข้าบำเพ็ญเพียร แต่หลังจากผสานหยินหยางกับข้าแล้ว ยังสามารถให้กำเนิด 'กายาโกลาหล' ได้อีกด้วยเล่า?"

ดวงตาลึกล้ำดุจห้วงอเวจีของมู่เจี้ยนเฟิงจ้องมองโฉมงามในอ้อมแขนเขม็ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าคมคาย

"เช่นนั้น... เราจะเริ่มกันเลยไหมเจ้าคะ? การให้กำเนิดกายาโกลาหลไม่ใช่เรื่องที่จะทำสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน..."

เมื่อได้ยินดังนั้น แก้มสีลูกท้อของเย่เซียนโหรวก็ยิ่งแดงก่ำ ลามไปถึงใบหูขาวผ่อง... นางก้มหน้าลงต่ำ ขบเม้มริมฝีปากแน่น แววตาสั่นระริก น้ำเสียงตะกุกตะกักด้วยความขัดเขิน

"แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?"

มู่เจี้ยนเฟิงมองเย่เซียนโหรวที่ดูน่ารักน่าเอ็นดู มุมปากยกยิ้มอย่างหยอกเย้า

"ข้า... ข้าเชื่อฟังท่านพี่เจ้าค่ะ!"

เย่เซียนโหรวกำชายกระโปรงด้วยมือเรียวแน่น เอ่ยตอบเสียงแผ่ว

"งั้นเรามาเริ่มกันเถอะ..."

มู่เจี้ยนเฟิงยิ้มร้าย ช้อนร่างนุ่มนิ่มไร้กระดูกของเย่เซียนโหรวขึ้นมาในอ้อมกอด ก่อนที่เงาร่างของทั้งสองจะเลือนหายไปดั่งสายควัน...