บทที่ 16 - มีชีวิตอยู่!

บทที่ 16 - มีชีวิตอยู่!

ในห้วงเวลาเดียวกัน ทันทีที่รถของจ้าวเซวียนแล่นพ้นรั้วบ้าน สายลับที่สะกดรอยตามเขามาก่อนหน้านี้ก็เดินอาดๆ เข้ามาในบ้านพักเลขที่ 27

ป้าหลิวจดจำใบหน้านี้ได้แม่นยำ เขาคือ 'จางซานจิน' ยามเฝ้าประตูเบอร์ 76 ซึ่งในความเป็นจริงคือสมุนเอกของติงม่อฉวิน ที่ถูกวางตัวไว้หน้าประตูเพื่อเป็นหูเป็นตาคอยสอดส่องเจ้านาย

หลังจากฟังป้าหลิวเล่าเหตุการณ์ จางซานจินที่มีใบหน้าดุดันถมึงทึงก็รีบยกหูโทรศัพท์โทรออกทันที:

"ศูนย์เบอร์ 76 ช่วยเช็คพิกัดให้หน่อยว่าโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาเมื่อสักครู่ ต้นทางมาจากไหน?"

ป้าหลิวยืนกุมมือมองอยู่ข้างๆ ด้วยความร้อนรน เธอไม่เข้าใจเลย ไหนบอกว่าการตรวจสอบจบสิ้นลงแล้ว แต่สถานการณ์ตึงเครียดตอนนี้ มันฟ้องชัดๆ ว่ายังมีการจับตาดูจ้าวเซวียนอยู่อีก

ไม่นานนัก ปลายสายก็แจ้งพิกัดกลับมา

หลังวางสาย จางซานจินขมวดคิ้วแน่นเป็นปม พยักหน้าให้ป้าหลิวอย่างขอไปทีแล้วรีบจ้ำอ้าวออกไปทันที

ป้าหลิวส่ายหน้าอย่างจนใจ ได้แต่พนมมือภาวนาในใจขออย่าให้คุณชายเป็นอะไรไปเลย

ในบ้านหลังนี้ ป้าหลิวเอ็นดูจ้าวเซวียนประดุจลูกในไส้ เพราะจ้าวเซวียนมีส่วนคล้ายคลึงกับลูกชายที่ล่วงลับไปแล้วของเธอเหลือเกิน

พูดน้อย เก็บตัว แต่จิตใจอ่อนโยนและเป็นกันเอง ยิ่งได้สัมผัส ป้าหลิวยิ่งรู้สึกผูกพัน

ดังนั้นในบ้านหลังนี้ คนที่ไม่อยากให้จ้าวเซวียนเป็นอันตรายมากที่สุด ก็คือป้าหลิวผู้นี้นี่เอง

ถนนซีมัวร์ หลังจากขับรถออกมาได้สักพัก จ้าวเซวียนไม่รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองหรือรถที่ตามมาแล้ว

แต่ทว่า... พายุในใจของเขากลับโหมกระหน่ำไม่หยุด

โทรศัพท์สายด่วนที่หลี่หมิงจูโทรมา คือการถามจ้าวเซวียนว่า ข่าวการบุกจับที่ถนนเสารู้ เขาเป็นคนส่งข่าวไปหรือเปล่า?

ความคิดตีกันยุ่งเหยิง จ้าวเซวียนหักพวงมาลัยจอดรถเทียบข้างทางไม่ไกลจากประตูมหาวิทยาลัยเซินเจียง บังคับลมหายใจให้เป็นจังหวะเพื่อเรียกสติตัวเอง แล้วเริ่มวิเคราะห์เรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียด

เริ่มจากฉากแรกที่ติงม่อฉวินวางกับดักตรวจสอบเขาด้วยปืนไม่มีลูก

ต่อมาคือเสียงในใจของติงม่อฉวินที่หลุดออกมาเรื่อง 'ตัวตุ่น' 'หมากกระดานนี้' และประโยคเด็ดที่ว่า 'หมากกระดานนี้จะเดินไปถึงจุดไหน ขึ้นอยู่กับการเลือกเดินของตัวตุ่น'

จากนั้นก็มาถึงฉากการจับกุมที่ล้มเหลว ณ สำนักพิมพ์ถนนเสารู้ ข่าวรั่วไหลล่วงหน้าจนแผนกปฏิบัติการเสียหายหนัก

ตอนที่เขารายงานสถานการณ์กับติงม่อฉวิน ก็ได้รู้ความจริงที่น่าตกใจว่า รหัสลับของเขาถูกเปิดเผย รวมไปถึงรหัสลับ 'กล้วยไม้หางหงส์'

และที่น่ากลัวที่สุดคือ การได้รับรู้ว่าฝั่งฉงชิ่ง (ซานเฉิง) มีสายลับระดับสูงของติงม่อฉวินแฝงตัวอยู่ รหัสลับ 'ตัวนิ่ม' (ชวนซานเจี่ย)

สุดท้ายจิ๊กซอว์ตัวสำคัญคือการติดต่อฉุกเฉินของหลี่หมิงจู!

ปัญหาก็คือ ไอ้เจ้า 'ตัวนิ่ม' มันรู้รหัสลับของเขาได้ยังไง?

คนที่รู้รหัสลับนี้ มีแค่หลี่หมิงจู เสิ่นซิ่ง และบอสไต้ หรืออาจจะมีคนวงในอีกไม่กี่คน แต่ไม่น่าเกินห้านิ้วมือ

และคนระดับนี้ไม่มีทางขายความลับให้ติงม่อฉวินแน่ ไม่อย่างนั้น จ้าวเซวียนคนก่อนคงกลายเป็นผีเฝ้าหลุมไปนานแล้ว

ดังนั้น จุดที่ข้อมูลรั่วไหลได้ มีเพียงรูรั่วเดียวคือ 'แผนกโทรเลข' ของกองบัญชาการจวินถ่งที่ฉงชิ่ง

เจ้าตัวนิ่ม หรือสายข่าวของตัวนิ่ม ต้องแฝงตัวเป็นเห็บเหาอยู่ในแผนกโทรเลขแน่ๆ!

ถ้าสมมติฐานนี้เป็นจริง ก็หมายความว่า ไม่ใช่แค่เรื่องครั้งนี้ แม้แต่ข่าวกรองครั้งก่อนๆ ที่เขาให้หลี่หมิงจูส่งกลับไป ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะถูกตัวนิ่มดักจับข้อมูลไปหมดแล้ว

คิดถึงตรงนี้ ขนทั่วร่างของจ้าวเซวียนก็ลุกชันด้วยความหนาวเหน็บ

มิน่าล่ะ... ทางจวินถ่งเลยซ้อนแผน ส่วนติงม่อฉวินที่รู้ทันว่าแผนล้างบางรั่วไหล ก็สวนกลับบอสไต้ด้วยลูกตบฉาดใหญ่!

พอปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ จ้าวเซวียนรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

"ไอ้จิ้งจอกเฒ่าติงม่อฉวินมันยอมทิ้งแผนล้างบาง แล้วพลิกสถานการณ์มาใช้มันเป็นเหยื่อตกปลาแทน เป้าหมายที่แท้จริงของมัน คือตัวฉันกับกล้วยไม้หางหงส์!"

จ้าวเซวียนที่ไม่อาจข่มใจได้อีกต่อไป ทุบกำปั้นลงบนพวงมาลัยระบายอารมณ์ ตอนนี้ จ้าวเซวียนได้แต่ฝากความหวังริบหรี่ไว้ที่หลี่หมิงจู หวังว่าเธอจะทำตามแผนแก้เกมที่เขาส่งสัญญาณไป ถมหลุมพรางนี้ให้เนียนสนิท ไม่อย่างนั้น จ้าวเซวียนคงต้องเตรียมตัวหนีหัวซุกหัวซุนแล้ว

และต่อให้ถมหลุมนี้ได้ เบอร์ 76 ก็ยังฝังระเบิดเวลาไว้อยู่ดี

ตราบใดที่กล้วยไม้หางหงส์และลูกพยัคฆ์ยังไม่ถูกกระชากหน้ากาก จ้าวเซวียนก็ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไฟฟ้า

และลูกพยัคฆ์... ก็คือตัวเขาเอง!

พอเข้าใจทะลุปรุโปร่ง จ้าวเซวียนมองไปข้างหน้าเห็นแต่ความมืดมนอนธการของเส้นทางสายลับ

อาชีพนี้เหมือนเดินไต่ลวดบนปากเหวนรกจริงๆ ไม่รู้เลยว่าจะเผลอพูดอะไรผิดจนความแตก หรือโดนพวกเดียวกันแทงข้างหลัง หรือจู่ๆ ก็โดนสายลับฝ่ายศัตรูแฉออกมาดื้อๆ

"เฮ้อ——"

"ไม่ได้การ ฉันยังประมาทเกินไป ต่อไปนี้ต้อง 'กบดาน' ให้มิดชิด ห้ามทำตัวเด่น ห้ามอวดฉลาด"

"อีดิธ คอยเตือนสติฉันตลอดเวลานะ"

(เจ้านายวางใจได้ อีดิธยินดีรับใช้ครับ)

ได้ยินคำตอบนี้ จ้าวเซวียนยิ้มอย่างจนใจ

ตอนนี้ต่อให้ร้อนใจไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะไม่รู้เลยว่าแผนของติงม่อฉวินดำเนินไปถึงขั้นตอนไหนแล้ว ทำได้แค่รอรับเตาย่ากลับบ้าน แล้วลองสืบข่าวดูตอนมื้อเย็น

ข่าวดีเพียงอย่างเดียวสำหรับจ้าวเซวียนในตอนนี้คือ ติงม่อฉวินยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงว่าลูกพยัคฆ์และกล้วยไม้หางหงส์คือใคร

เขาปล่อยข่าวเพื่อตกปลา และได้เบาะแส 'ลูกพยัคฆ์' มาจากจุดกบดานถนนเสารู้

แล้ว 'กล้วยไม้หางหงส์' ล่ะ?

ติงม่อฉวินได้เบาะแสมาจากสายไหน?

หน่วยแฝงตัวฮั่วเหมย!

พอคำถามนี้ผุดขึ้นมา จ้าวเซวียนก็ล็อกเป้าไปที่หน่วยฮั่วเหมยทันที

เพราะไพ่ในมือติงม่อฉวินมีแค่นี้ สายงานเดียวคงตกปลาได้ไม่ทั้งลูกพยัคฆ์และกล้วยไม้หางหงส์พร้อมกัน นอกจากถนนเสารู้ ก็เหลือแค่หน่วยฮั่วเหมย

ตอนนี้ติงม่อฉวินเลิกใช้หน่วยฮั่วเหมยขุดรากถอนโคนสถานีเซี่ยงไฮ้ใหม่แล้ว งั้นสมาชิกหน่วยฮั่วเหมยตอนนี้ต้องตกอยู่ในอันตรายขั้นวิกฤตแน่

ตามการวิเคราะห์ของจ้าวเซวียน บอสไต้ต้องการซ้อนแผน ต้องเรียกใช้ 'หน่วยพายุหมุน' แน่นอน นี่เป็นหน่วยรบที่มีเขี้ยวเล็บหลงเหลืออยู่เพียงหน่วยเดียวของจวินถ่งในเซี่ยงไฮ้

อยู่เซี่ยงไฮ้มานาน อย่างอื่นจ้าวเซวียนอาจไม่รู้ แต่วิธีติดต่อหน่วยพายุหมุน เขารู้ดี

แน่นอน ต้องเป็นระดับความลับอย่างลูกพยัคฆ์หรือกล้วยไม้หางหงส์เท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ติดต่อหน่วยพายุหมุนได้

คิดได้ดังนั้น จ้าวเซวียนตัดสินใจเสี่ยงดูสักตั้ง... ถ้าไม่ทำตอนนี้ อาจไม่มีโอกาสอีกแล้ว

ดูเวลา เหลืออีกสิบห้านาทีกว่าเตาย่าจะเลิกเรียน จ้าวเซวียนลงจากรถเดินเตร็ดเตร่ไปตามถนนทำทีเป็นฆ่าเวลา

เปิดโหมดวิเคราะห์ตลอดเวลา สแกนรัศมีสิบเมตรอย่างละเอียด

จ้าวเซวียนเดินไปมารอบๆ ตู้โทรศัพท์สาธารณะตู้หนึ่งในระยะร้อยเมตร

เมื่อฟังเสียงในใจผู้คนจนมั่นใจว่าไม่มีสายลับดักซุ่มอยู่แถวนี้แน่ จ้าวเซวียนก็เดินเข้าตู้โทรศัพท์ หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมา

"ฮัลโหล อาเทาเหรอ? รีบกลับบ้านด่วนเลยนะ น้าสะใภ้รองไปหาที่บ้าน แกดันไม่อยู่ ตอนนี้น้าสะใภ้รองคุยกับป้าข้างบ้านแกถูกคอเชียว"

"ว่าไงนะ แกเดินซื้อของอยู่กับน้องสาวข้างบ้าน? เลิกเดินได้แล้ว รีบกลับไปเถอะ"

"น้องสาวจะทำไง? ถ้าน้องสาววิ่งเร็วเท่าแก ก็พามาด้วยสิ ไม่งั้นแกก็กลับมาก่อน มาจัดการน้าสะใภ้รองก่อน"

กริ๊ก วางสาย จ้าวเซวียนจัดเนกไทให้เข้าที่ แล้วเดินออกจากตู้โทรศัพท์อย่างสบายอารมณ์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในขณะเดียวกัน ณ ห้องใต้ดินของตึกฝรั่งย่านถนนหนานจิง

สมาชิกหน่วยพายุหมุนกำลังบรรจุกระสุนเตรียมอาวุธด้วยความเงียบเชียบ 'เหล่าเทา' หัวหน้าหน่วยวางหูโทรศัพท์ลงช้าๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด

"หัวหน้า เกิดอะไรขึ้นครับ?"

คนถามคือ 'สิงจวิน' รองหัวหน้าหน่วยพายุหมุน ทักษะการทหารยอดเยี่ยม แม่นปืน เป็นพันตรีหนุ่มอนาคตไกลอายุเพียงยี่สิบหกปี

(จบแล้ว)