บทที่ 342 - พระเจ้า (3) [23-06-2020]

บทที่ 342 - พระเจ้า (3)

”

ราเซียไม่มีพลังแม้แต่นิดเดียวที่จะขัดขวางการกระทำของยูอิลฮาน เขาได้โยนสิ่งที่เรียกว่ากับดักแห่งการฟื้นคืนออกมาและมันก็ได้ตกลงไปในใจกลางของปราสาทก่อนที่รุกล้ำเข้าไปภายในโลก ราเซียได้ตะโกนออกมาราวกับจะปฏิเสธในพลังนี้ของมัน

[นี่มันเปล่าประโยชน์! ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ตามแต่ตามใดที่ท่านซาตานยังคงอยู่ คุณก็จะไม่สามารถทำอะไรกับโลกเบื้องล่างได้!]

"เพราะงั้นเธอก็เลยอยากจะให้ฉันฆ่าซาตาน เพราะเขาคือศัตรูของฉัน และฉันก็ไม่อาจจะแก้ปัญหานี้ได้โดยการที่ไม่ต้องฆ่าเขา"

ราเซียได้เม้มปากปฏิเสธกลับมา

[ฉันคือผู้ติดตามของเขา ฉันไม่สงสัยในชัยชนะของเขาแม้แต่นิด]

"จนถึงตอนนี้เธอได้ทำพลาดอยู่หลายอย่างมาก และความผิดพลาดทั้งหมดนั่นก็เกิดมาจากความเข้าใจผิดของเขา - เธอเข้าใจในตัวฉันผิดไป"

ยูอิลฮานได้ตะโกนเข้าใส่ราเซีย

"เธอเป็นใครถึงได้มาประเมินพลังของฉัน? เธอเป็นคนถึงได้จะมารู้ในสิ่งที่ฉันกำลังคิดอยู่? เธอเป็นใครถึงได้มาบังคับให้ฉันต้องเลือกตัวเลือกเดียว? ฉันจะทำทุกๆอย่างตามที่ฉันต้องการ ฉันจะทำร้ายภัยร้ายทั้งหม เพราะงั้นสิ่งที่รอฉันอยู่มีแค่โครตมหาตอนจบสุดสงบสุขเท่านั้นแหละ"

[มะ... ไม่เห็นจะเข้าใจเลย]

"เธอไม่เข้าใจอยู่แล้ว ฉันไม่ได้หวังจะให้เธอเข้าใจสักนิด พวกเราทุกคนต่างก็รู้ว่าเราทั้งคู่ได้ใส่หน้ากากกันอยู่ ยังมีอะไรต้องคุยกันอีกล่ะ?"

ยูอิลฮานได้หันไปรอบๆ ราเซียไม่อาจจะขยับได้แม้แต่นิดเดียว เธอดูน่าตลกมากๆ แต่ยูอิลฮานก็ไม่ได้ทำอะไรเธออีกแล้ว

"ไปกันเถอะ ธุระของเราที่นี่จบลงแล้ว"

"ไม่ใช่นายบอกว่านายจะมาปล้นบ้านที่เจ้าของไม่อยู่หรอกหรอ?"

"ก็ฉันเพิ่งปล้นไปตะกี้นี่เอง"

ยูอิลฮานได้ทำแค่อย่างเดียวนั่นคือการหยุดราเซียและโยนกับดักแห่งการฟื้นคืนออกไป นี่มันใช่การปล้นตรงไหนกัน? เลียร่าอย่างจะพูดคำๆนี้ออกมา แต่ว่าเธอก็ต้องเปลื่ยนสีหน้าเมื่อรู้สึกได้ถึงระลอกคลื่นที่เปลื่ยนแปลงไปในโลกเบื้องล่าง

"โอ้"

เฮเรียน่าได้อุทานออกมา ในขณะที่กำลังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่กระจายมาจากศูนย์กลางโลกเบื้องล่างเธอก็ได้ถามกับยูอิลฮาน

"ถ้างั้นนั่นมันไม่ใช่กับดักแห่งการฟื้นคืนทั่วๆไปใช่ไหม?"

"นั่นมันคือรุ่นพิเศษ เป็นเวอร์ชั่นสำหรับโลกหลัก ฉันได้ตั้งใจปรับแต่งฟังก์ชั่นการฟื้นฟูกับการกลืนกิน การล่อลวงกับการกักขังเพื่อที่จะให้มันได้ต่อต้านและปกครองทุกๆอย่างที่อยู่ในโลกใบนี้"

แค่การโยนเมล็ดเม็ดเดียวเขาจะไม่ได้รับโลกเบื้องล่าง แต่ว่าถ้างั้นการเปลื่ยนแปลงนี่มันคืออะไรล่ะ? เฮเรียน่าได้มองดูโลกใบนี้พร้อมทั้งคิดกับตัวเอง ในตอนนี้เองเธอก็ได้รู้ว่ากับดักแห่งการฟื้นคืนไม่ได้หยุดลงแค่การยึดครองโลกเบื้องล่าง

"มันกำลังเชื่อมต่อกับที่อื่น..."

"ฉันได้เชื่อมต่อทุกๆที่เข้ากับที่นี่ ฉันไม่จำเป็นต้องทำกับดักแห่งการฟื้นคืนอีกต่อไปแล้ว"

"ทุกๆที่..."

ใช่แล้วกับดักแห่งการฟื้นคืนมีคุณสมบัติในการขยายขนาดและท้ายที่สุดมันก็จะย้ายตัวเองไปในมิติอื่น มันไม่ได้หยุดแค่การลบผลจากกับดักแห่งการทำลายเท่านั้น แต่มันแพร่กระจายกันออกไปด้วยความรวดเร็วจนน่ากลัวราวกับจะพิชิตทุกๆโลกอีกด้วย

"สำหรับโลกระดับต่ำทั้งหมดก็ด้วยหรอ? แล้ว... แม้แต่โลกที่ผู้คนบนโลกนายใช้ชีวิตอยู่ล่ะ?"

"ไม่ว่าจะเป็นโลกใบไหน จะเป็นโลกที่เกิดมหาภัยพิบัติหรือไม่เกิดก็ตาม โลกทุกๆใบที่มีอยู่ก็จะได้รับผลกระทบทั้งหมด"

เฮเรียน่าได้รู้สึกตัวสั่นขึ้นมาหลังจากที่ได้เข้าใจถึงความหมายของคำพูดนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะอ้างว่าเธอคือคนที่เข้าใจถึงคุณค่าที่แท้จริงของยูอิลฮานได้ในทันทีที่เจอกัน แต่ว่าเธอก็ได้รู้ตัวว่าแล้วเธอเข้าใจผิดไป

"เป้าหมายของที่รักในการทำกับดักแห่งการฟื้นคืนก็คือการเอามันไป 'ในที่อื่น' ตั้งแต่แรกแล้วงั้นหรอ...?"

ยูอิลฮานไม่ได้รำคาญกับการตอบคำถามเลยสักนิด และเขาได้เปิดใช้งานสกิลข้ามมิติ เลียร่าได้ถามต่อออกมา

"ตอนนี้เป็นเอลโลคาทร่าหรออิลฮาน?"

"ไม่อะ เป็นสวรรค์"

"แต่ว่าตามเป้าหมายที่ต่อไปน่าจะเป็นเอลโลคาทร่าสิ..."

"เธอพูดอะไรอยู่น่ะ? เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะบอกไปเองนะเลียร่า?"

ยูอิลฮานได้ลูบหัวเลียร่าเบาๆและพูดออกมา

"ไม่ว่าจะเป็นโลกระดับต่ำหรือโลกระดับสูง โลกทุกๆใบที่มีอยู่ก็จะได้รับผลกระทบจากกับดักแห่งการฟื้นคืน"

"เพราะงั้นทำไมเอลโลคาทร่าถึง... หืม?"

"เพราะงั้นเป้าหมายต่อไปของเรา"

ยูอิลฮานได้เปิดใช้งานสกิลข้ามมิติด้วยรอยยิ้ม

"คือสวรรค์ ทุกๆอย่างจะมาบรรจบกันที่นั่น"

***

พิษร้ายที่รุกรามเข้าไปในร่างมิคาเอลรุนแรงมากๆจนถึงจุดที่เขารู้สึกเจ็บปวดในทุกๆครั้งที่หายใจเขาออก

ยังไงก็ตามยูอิลฮานคือผู้ที่เหมาะสมจะเป็นเทพและกลายเป็นคนที่เป็นพระเจ้าเพียงหนึ่งเดียว เขาจะไม่มีทางพ่ายแพ้กับแค่พิษธรรมดาๆที่มาจากหัวหน้ากองพันแน่

[ใครจะเป็นรายต่อไป ใครอีกที่จะมาต่อต้านแสงสว่างของฉัน?]

ผู้บัญชาการกองพันที่เหลือรอดจากการต่อสู้ที่ดุเดือดรุนแรงมีแค่ผู้บัญชาการกองพันอย่างผู้บัญชาการกองพันที่ 4 เทลไซเดอร์ กับผู้บัญชาการกองพันที่ 8 เซนูว่า หากว่าพวกเขาโจมตีพร้อมกันอาจจะได้ผลดี แต่เพราะอะไรบางอย่างทำให้เซนูว่าถอยกลับไปในขณะที่เทลไซเดอร์ได้ก้าวเข้ามาข้างหน้า

[แสดงให้ฉันดูทีสิมิคาเอล พลังของพวกเทพนะ แสดงให้ฉันดู!]

[น่ารำคาญ เข้ามากันทั้งคู่นั่นแหละ ฉันจะจัดการพวกนายทั้งคู่พร้อมๆกัน]

[ถ้าฉันทำแบบนั้นแล้วนายบาดเจ็บอ่อนแอลงไปอีกก็ไม่สนุกกันพอดีสิ พวกเราได้รอคอยเวลานี้มานานแล้ว นายจะมาขัดขวางความสุขของเราได้ยังไงกัน?]

[อะไรนะ...?]

มิคาเอลได้กัดฟันแน่น เจ้าพวกนี้กล้าพูดเรื่องล้อเล่นแบบนี้ต่อหน้าความตายได้ยังไงกัน?

[นายดูถูกฉัน... เกินไปแล้วนะ... !]

แสงสว่างที่กระจายออกมารอบตัวมิคาเอลได้หนาแน่นมากยิ่งขึ้น ตอนนี้แม้กระทั่งร่างกายของเขาก็มองแทบไม่เห็นแล้ว เส้นแสงสว่างนับร้อยได้พุ่งเข้ามาแทงในที่ที่เทลไซเดอร์อยู่

[ไม่ แสงของนายน่าจะต้องเร็วกว่านี้สิ ฉันได้เดิมพันทั้งชีวิตฉันกำลังช่วงเวลานี้นะมิคาเอล!]

[นายกล้าพูดแบบนั้นได้ยังไง นายมันก็แค่ไอ้โง่ที่รู้จักแต่การทำลายเท่านั้นเอง!]

แสงสว่างได้สั่นไหวอย่างรุนแรงจนราวกับว่ามันกำลังแสดงความโกรธออกมา ยังไงก็ตามเทลไซเดอร์ได้หลบแสงทั้งหมดนี้ได้ด้วยความเร็วจนน่าเหลื่อเชื่อและถึงขนาดหาจังหวะเข้าไปโจมตีมิคาเอลด้วยพลังเวทย์ของเขาได้อีกด้วย

หลังจากที่รู้ตัวว่าเขาได้ช้าลงมาจากพิษมิคาเอลก็ได้กัดฟันแน่น เขาไม่สามารถจะฆ่าได้แม้กระทั่งผู้บัญชาการกองพันที่มีเลเวลต่ำกว่า 600 ซะอีก!

[มิคาเอล นายยังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดออกมา]

น้ำเสียงของเทลไซเดอร์ได้ดังยิ่งขึ้น

[นายเก็บพลังของนายเอาไว้สู้กับหัวหน้าเรางั้นหรอ? เพราะงั้นนายก็เลยฆ่าฉันไม่ได้งั้นหรอ?]

[หุบปาก ฉันไม่จำเป็นต้องใช้พลังทั้งหมดของฉันจัดการกับคนอย่างแก!]

ดวงตามิคาเอลได้เรืองแสงสว่างจ้าออกมาพร้อมๆกับหยิบเอาอาร์ติแฟคระดับเทพออกมาเหวี่ยง เทลไซเดอร์ไม่ได้หลบมันเลย เขาได้ปล่อยให้การโจมตีนี้มาถูกตัวเขา เลือดได้พุ่งกระจายออกมาจากตัวเขาก่อนที่จะเกิดเป็นวงเวทย์ที่พยายามจะหยุดมิคาเอล

[คำสาปอีกแล้ว? ไสหัวไปป ฉันได้เห็นวิธีกระจอกๆแบบนี้มามากพอแล้ว!]

[ถ้านายแกร่งจริง ถ้านายเป็นเทพ ทำไมนายถึงได้ต้องเก็บพลังเอาไว้ด้วยล่ะ?]

เทลไซเดอร์ได้ยิ้มเยาะเย้ยมิคาเอลออกมา มิคาเอลได้ถูกการยั่วยุนี้กระตุ้นขึ้นมาทำให้เขาเพิ่มพลังแสงขึ้นไปอีก

[ฉันบอกให้หุบปาก...!]

[นายกลัวอะไรอยู่งั้นหรอ? นายที่เรียกตัวเองว่าพระเจ้าแต่การกระทำนายนี่มันไม่ต่างไปจากหนู...]

เทลไซเดอร์ยังพูดไม่ทันจบแสงสว่างที่มิคาเอลปล่อยออกมาก็ได้ปกคลุมทั้งโลกและลบล่างเขาออกไปโดยไร้ร่องรอยแล้ว

มิคาเอลรู้สึกได้ว่าพิษได้รุนแรงมากขึ้นเล็กน้อยตามการใช้พลังของเขา แต่ว่าเขาได้แก้มันด้วยการไอเอาพิษออกมา พลังที่เขาได้ขโมยมาจากราฟาเอลได้กำลังช่วยฟื้นฟูเขาขึ้นมา เขาได้มองไปที่ทูตสวรรค์จำนวนน้อยที่ยังรอดอยู่และออกคำสั่งออกมา

[มันจบแล้ว ไปฆ่าความโลภกันเถอะ]

[มันยังไม่จบหรอก]

[...]

มิคาเอลได้เงยหน้าขึ้นมาทั้งๆที่เขาคิดว่าเขาได้จัดการศัตรูเขาไปแล้ว นกเพลิงเซนูว่าได้ยืนอยู่ตรงนั้น

[ฉันยังไม่ตายหรอกนะมิคาเอล พลังของนายมีมากแค่นี้เองหรอ? หากเทพคนอื่นๆได้มาเจอนายพวกเขาก็คงจะเยาะเย้ยนายแน่ นายใช่มิคาเอลคนเดียวที่เหนือกว่าซาตานงั้นหรอ? แน่ใจนะว่าไม่ใช่ซาตานออมมือให้นายน่ะ?]

[แก... กำลังทำให้ฉันโกรธจริงๆแล้ว]

บางทีหากว่าความโกรธมีตัวตนมันก็อาจจะปรากฏออกมาแล้ว มิคาเอลได้ถือหอกจ้องมองเซนูว่า เซนูว่าที่เห็นแบบนี้ก็หัวเราะเยาะเย้ยออกมา

[ฉันคือเพลิง ในท้ายที่สุดแสงสว่างที่นายได้รับมาก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของเพลิง]

[ฉันเคยได้ยินมันมาแล้ว!]

เขารู้สึกราวกับว่าใบหน้าของยูอิลฮานได้ซ้อนทับเข้ากับใบหน้าของเซนูว่า มิคาเอลได้โยนหอกของเขาออกไปด้วยความโกรธ แต่ว่าเซนูว่าได้เอาร่างกายเข้ามารับโดยไม่สนใจว่าจะบาดเจ็บเลย

[ฉันจะไม่มีวันตายตราบใดที่ยังมีเศษเสี้ยงของเพลิงอยู่ ต่อให้เป็นหัวหน้าก็ไม่อาจจะฆ่าฉันได้ ยิ่งนายน่ะอย่าพูดถึงเลย ส่งทูตสวรรค์คนอื่นมาแทนเถอะ อ่อ เจ้าพวกนั้นทั้งหมดคงตายไปแล้วสินะ? ใช่สิ ทุกๆอย่างมันคงเป็นไปไม่ได้สำหรับนายนี่นา]

ในหมู่ทูตสวรรค์ เทวทูตคลาส 7 ทั้งหมดได้จากไปแล้วในระหว่างการต่อสู้กับผู้บัญชาการกองพันคนอื่นๆเนื่องจากว่ามิคาเอลช่วยพวกเขาไม่ทันเวลา เซนูว่าได้เยาะเย้ยเขาหลายๆทางด้วยคำพูด

[เป็นไปไม่ได้?]

ยังไงก็ตามคำแดกดันนี้ได้ทำให้ความโกรธของมิคาเอลสงบลงไป

[แสงสว่างลบไฟไม่ได้งั้นหรอ? แสงสว่างเป็นแค่ส่วนหนึ่งของไฟงั้นหรอ? ใช่แลว มันมีอีกคนหนึ่งที่พูดแบบนี้เหมือนกัน และเจ้านั่นมันแกร่งพอที่จะพูดคำพูดโอหังแบบนี้ได้ ยังไงก็ตาม...]

ถึงแม้ว่ามันจะน่าแปลกใจกับตัวเอง แต่ว่ามิคาเอลก็ยอมรับในคำพูดของเทลไซเดอร์เช่นกัน

ใช่แล้ว มิคาเอลคือเทพ ตัวตนทั้งหมดได้ถูกสร้างขึ้นมาจากแสง! เขาไม่จำเป็นต้องเก็บพลังเอาไว้เพื่อเตรียมสู้กับความโลภ ที่เราระมัดระวังนั่นมันเพราะว่าเขายังไม่ได้ล่ะทิ้งอดีตของเขา

[ยังไงก็ตามแกมันไม่ใช่ยูอิลฮาน เพลิงของแกมันไม่ได้สมบูรณ์ขนาดนั้น]

[ฉันคิอแก่นแท้แห่งเพลิงที่สร้างขึ้นจากเพลิงที่บริสุทธิ์...!]

[ยังไงก็ตามฉันต่างออกไปแลว]

มิคาเอลได้พูดแทรกเซนูว่าขึ้นมา

[ฉันไม่ต้องสนใจอะไรอีกแล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องเตรียมพร้อม ฉันสมบูรณ์แบบและฉันคือที่หนึ่ง ไอน้ำ? พิษ? เพลิง? ฉันไม่สน หากว่าฉันยังถูกผูกติดกับอดีตฉันก็จะไม่มีอนาคต แต่ในตอนนี้เพราะนายฉันได้เข้าใจแล้ว ฉันได้เข้าใจเพราะแกที่ไม่สมบูรณ์แบบ]

แสงสว่างจากมิคาเอลได้ส่องสว่างมากยิ่งขึ้น ไม่สิ ตอนนี้คำว่า 'มีอยู่' ไม่อาจจะใช้นิยามได้อีกต่อไปแล้ว ในตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าแสงได้ถูกปล่อยออกมาจากมิคาเอลหรือว่ามิคาเอลกำเนิดขึ้นจากแสงกันแน่

[ฉันสมบูรณ์แบบ]

มิคาเอลได้ประกาสออกมา

[ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ต่อให้ในตอนนี้มันจะยังเป็นไปไได้ แต่ด้วยพลังของฉันจะทำให้มันเป็นไปได้]

[ไร้สาระ นี่มันไม่มีทาง... อย่าบอกนะว่า...]

ระหว่างพึมพัมคำพูดเหมือนคำสั่งเสียนี้เซนูว่าก็ได้ก้าวถอยไป แต่เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้เขาขยับไม่ได้ มันราวกับว่าเขาถูกแสงของมิคาเอลหยุดเอาไว้

[พลังจะอ่อนแอลงหากเจอพลังที่แกร่งกว่า แสงจะถูกลบหายไปจากแสงที่ทรงพลังกว่า เพลิงของนายจะอ่อนแอ อ่อนแอจนไม่อาจจะส่องแสงของฉันออกมาได้ นั่นแหละ ใช่แล้ว]

แสงสว่างได้ปกคลุมทั่วทั้งโลกอีกครั้งหนึ่ง แสงสว่างในครั้งนี้มีคุณภาพแตกต่างยิ่งไปกว่าครั้งก่อนๆ

[ฉันคือแสงสว่าง]

[ได้ยังไงกัน...]

เซนูว่าที่ร่างกายรู้สึกเหมือนกำลังหลอมละลายไปได้ร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง ในวินาทีสุดท้ายของมัน มันได้เห็นว่ามิคาเอลได้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับแสงสว่าง และควบคุมแสงสว่างทั้งหมดได้ตามต้องการ

ดวงตาของเซนูว่าได้ถลนออกมาเมื่อเห็นแบบนี้

[ฉันก็มีคุณสมบัตินั้น... ทำไมฉันถึงไม่ได้รวมเป็นหนึ่ง!]

เซนูว่าได้หายไปแล้วอย่างสมบูรณ์ เพราะความทรงพลังของแสงสว่างนี้ก็ได้ทำให้ทูตสวรรค์คนอื่นๆก็ได้หลอมละลายไปด้วยเช่นกัน แต่ว่ามิคาเอลก็ไม่ได้สนใจเรื่องเล็กน้อยแบบนี้อีกแล้ว

[ฉันได้ปลุกพลังของตัวเองขึ้นมาแล้ว แสงสว่างทั้งหมดจะเชื่อฟังฉัน ฉันคือเทพแห่งแสงสว่าง และในตอนนี้ได้ครอบครองในบันทึกที่เหนือกว่าบันทึกนภา]

[พระจ้า]

มิคาเอลได้มัวเมาไปกลับพลังแล้ว ในที่สุดเขาก็ได้มาถึงในระดับที่เขาใฝ่หา

[ฉันได้กลายเป็นหนึ่งและมีเพียงฉัน ฉันคือพระเจ้า]

เนื่องจากเขาได้สมบูรณ์แบบทำให้เขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว อ่า ในที่สุดเขาก็เข้าใจได้เล็กน้อยว่าทำไมยูอิลฮานถึงแข็งแกร่ง

[ออกมานี่สิความโลภ ฉันมาตามที่นายต้องการแล้ว]

มิคาเอลได้ตะโกนออกมาอย่างมั่นใจ คนที่สามารถเอาชนะมิคาเอลได้ในตอนนี้มีแค่เขาเท่านั้น ในตอนนี้เขาไม่กลัวยูอิลฮานอีกแล้ว! ความโลภก็ไม่! ซาตานก็เช่นกัน! ต่อให้พระเจ้าสวรรค์กลับมา! คนที่จะชนะในท้ายที่สุดก็จะต้องเป็นเขา!

ในจุดๆหนึ่งที่มุมของโลกแห่งความโกลาหลเอลโลคาทร่านี้ได้มีเสียงตอบรับกลับมา

[ได้สิ]

เจ้าของเสียงนี้ก็คือความโลภที่ตอบกลับมา

[ฉันกำลังรอนายอยู่เลย]