บทที่ 166 ทะเลสาบโอสถ

เหอเสี้ยวสิงยื่นมือชี้ไปที่หน้าอกของเฉินชวน

“เธอน่าจะรู้สึกได้ว่าอวัยวะกลายพันธุ์นั้นแม้จะฝังตัวอยู่บนอวัยวะดั้งเดิม แต่ก็สามารถทำงานได้อย่างอิสระ”

เฉินชวนพยักหน้า ยืนยันว่าเป็นเช่นนั้นจริง เพียงแต่ในสภาพปกติที่ไม่ได้ใช้พลังงานมากมันถึงจะทำงานแยกออกมาได้ หากอยู่ในสถานการณ์ต่อสู้จะต้องทำงานร่วมกันไม่สามารถแยกจากกันได้

เหอเสี้ยวสิงพูดต่อ

“ศักยภาพของอวัยวะกลายพันธุ์นั้นสูงมาก แต่เพราะหน้าที่พื้นฐานในร่างกายของเธอก็มีอวัยวะปกติรองรับอยู่แล้ว มันจึงอยู่ในสภาพเกือบจะหลับใหลอยู่ตลอด แม้จะค่อยๆแข็งแกร่งขึ้นภายใต้การชี้นำของเธอ แต่ก็ยังไม่แสดงผลชัดเจน ดังนั้นเธอจำเป็นต้องบอกมันให้รู้ว่า ‘เธอต้องการอะไร’”

“ความต้องการที่แตกต่างกันจะกระตุ้นให้มันตอบสนองและเติบโตในทิศทางที่ต่างกันออกไป แนวทางการเติบโตก็เช่นกัน ไม่มีอะไรดีที่สุด มีแค่สิ่งที่เหมาะสมที่สุดเท่านั้น ส่วนการฝึกพื้นฐานนั้นใช้ร่วมกันได้หมด ต่อจากนี้เราจะใช้วิธีเฉพาะในการปลุกมันให้มันสัมผัสถึงความต้องการของเธอได้ทุกเมื่อ”

เฉินชวนฟังมาถึงตรงนี้ก็พอจะเข้าใจแล้วจึงถามขึ้นว่า

“งั้นผมควรเริ่มแบบไหนดีครับ?”

เหอเสี้ยวสิงมองลงไปที่เชิงเขา

“เห็นทะเลสาบนั่นไหม?”

เฉินชวนหันไปมอง “เห็นครับ”

“นั่นคือทะเลสาบโอสถที่มีชื่อเสียงในละแวกนี้ เป็นแหล่งท่องเที่ยว ในที่ราบนี้มีทะเลสาบมากกว่าพันแห่ง ที่มีน้ำลักษณะเดียวกัน เพราะมีแร่ธาตุชนิดหนึ่งที่สาหร่ายชื่อว่า ‘สาหร่ายหิน’ ชอบกินเข้าไป ทำให้น้ำกลายเป็นสีแดง

แต่สาหร่ายชนิดนี้มีลักษณะกึ่งปรสิต หากสัมผัสกับมนุษย์จะสามารถเกาะร่างได้ ทำให้ผู้คนในแถวนี้บางคนเป็นโรคผิวหนังแดง และบางรายก็มีเชื้อเข้าไปในร่างกายผ่านทางแหล่งน้ำ เธอเองก็น่าจะสังเกตเห็นว่าที่นี่น้ำดื่มส่วนใหญ่ต้องขนมาจากที่อื่นใช่ไหม?”

เฉินชวนนึกย้อนไปก็พบว่าเป็นจริง เขาเคยเห็นหลายคนที่มีผิวแดงเล็กน้อยและถึงแม้ค่ากินอยู่ที่นี่จะถูกมาก แต่น้ำใช้กลับราคาแพงกว่าปกติ

เหอเสี้ยวสิงพูดต่อ

“แต่สำหรับนักสู้ที่ผ่านขีดจำกัดแล้ว ถ้าติดเชื้อในระดับต่ำยังสามารถใช้ ‘วิชาลมหายใจ’ ร่วมกับการปรับสมดุลภายในอวัยวะเพื่อขับออกได้ ในยุคเก่าเคยมีสำนักหนึ่งพบความพิเศษของสาหร่ายหินนี้ แล้วใช้สภาพแวดล้อมเฉพาะของทะเลสาบโอสถมาช่วยในการฝึกฝน การฝึกวันนี้ของเราก็จะเริ่มจากที่นั่น”

พูดจบเขาก็เดินไปเคาะระฆังทองแดงใบเล็กที่แขวนอยู่ ไม่นานหลังจากนั้นรถคันหนึ่งก็แล่นออกมาจากตัวเมืองแล้วขึ้นมาบนเขา ฉางป้าโผล่หัวออกจากหน้าต่างคนขับโบกมือทักทาย

“อาจารย์เหอ ผมมารับแล้วครับ!”

เหอเสี้ยวสิงไม่ได้พูดอะไรมากเพียงก้าวขึ้นรถ เฉินชวนก็ตามขึ้นไปด้วย เมื่อทั้งสองนั่งเรียบร้อยแล้ว ฉางป้าก็ขับรถพาลงจากเขา ใช้เวลาราวสิบห้านาทีก็มาถึงริมทะเลสาบโอสถ

เมื่อมาถึงจะเห็นว่าน้ำรอบนอกของทะเลสาบเป็นสีแดงจางๆ แต่ตรงกลางนั้นแดงจัดเหมือนเลือด พื้นผิวน้ำเรียบสนิทไร้คลื่นราวกับเป็นหยกชิ้นใหญ่ฝังอยู่ในแผ่นดิน

ท้องฟ้าสีฟ้า เมฆสีขาว ผืนดินสีเหลือง และทะเลสาบสีแดง ประกอบกันเป็นภาพที่เต็มไปด้วยสีสันตัดกันอย่างชัดเจน กระตุ้นประสาทสัมผัสทางสายตาอย่างรุนแรง

เมื่อทั้งสามลงจากรถเหอเสี้ยวสิงก็หันมาสั่งเฉินชวนว่า

“ไปจุ่มแขนลงในทะเลสาบ อย่าขัดขืนไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าฉันบอกให้เอาออกค่อยดึงออก”

เฉินชวนพยักหน้า จากนั้นเดินเลียบชายฝั่งทรายของทะเลสาบไป แล้วถกแขนเสื้อขึ้นจุ่มแขนลงไปในน้ำ และในขณะนั้นเอง เขารู้สึกขึ้นมาทันทีว่าไม่รู้ว่าเป็นแค่ภาพลวงตาหรือเปล่า แต่น้ำในทะเลสาบเหมือนจะ “มีชีวิตขึ้นมา” อยู่ชั่วครู่

หลังจากนั้นเพียงไม่กี่ลมหายใจ เขาก็เห็นผิวแขนของตัวเองปรากฏสีแดงขึ้นเป็นชั้น และเริ่มรู้สึกคันยิบๆอย่างเบาบาง พร้อมกันนั้นเขายังสังเกตเห็นว่า แขนของ “ตัวตนที่สอง” ของเขาเริ่มเกิดอาการโปร่งใสบางเบาขึ้นเล็กน้อย

แต่เขาก็หยุดการถ่ายโอนอาการเจ็บปวดไปยังตัวตนที่สอง เพราะเหอเสี้ยวสิงได้กำชับไว้ว่าอย่าขัดขืน ดังนั้นก็แค่ปล่อยให้เป็นไปตามปกติก็พอ

ผ่านไปประมาณสองถึงสามนาทีเหอเสี้ยวสิงก็พูดขึ้น

“พอแล้ว”

เฉินชวนยืดตัวขึ้นและพบว่าช่วงแขนท่อนล่างของเขากลายเป็นสีแดงเข้มไปทั่ว และบริเวณนั้นก็กำลังขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของเหอเสี้ยวสิงดังมาอีกครั้ง

“นั่นแหละคือสาหร่ายหิน ตอนนี้ให้ใช้องค์ประกอบกลายพันธุ์ภายในร่างของเธอขับมันออกจากร่างกาย”

เฉินชวนพยักหน้าแล้วเริ่มปรับลมหายใจอย่างช้าๆ ภายใต้การชี้นำของเขา อวัยวะกลายพันธุ์ใต้ผิวหนังก็เริ่มเคลื่อนไหวผลักไสสิ่งแปลกปลอมที่แทรกเข้ามาออกไปจากร่างกาย

แค่เพียงสี่ถึงห้าลมหายใจ สีแดงจางๆบนแขนของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีดำเทา แล้วเกิดรอยพับเล็กๆ คล้ายแผ่นหนังตายเป็นชั้นบางๆเกาะบนผิวแขน จากนั้นเขาเอามือลูบเบาๆรอยพับเหล่านั้นก็ร่วงกราวราวกับขี้เถ้าบนพื้น

ฉางป้าที่เฝ้าดูอยู่ตลอดไม่อาจกลั้นความตกใจไว้ได้เมื่อเห็นว่าเฉินชวนสามารถขับสาหร่ายหินออกได้ง่ายดายขนาดนี้

ตอนที่เขาทำการทดสอบนี้ครั้งแรกต้องใช้เวลากว่าสิบนาที แถมช่วงเวลาที่ขับออกมานั้นมันคันยิบยับจนแทบจะเปรียบได้กับตอน “เริ่มฝึก” ครั้งแรกเลยทีเดียว แต่เฉินชวนกลับทำหน้าราบเรียบตลอด เหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยทำให้เขาอดรู้สึกยอมรับในฝีมือไม่ได้

เหอเสี้ยวสิงกล่าวว่า

“เมื่อครู่ที่เธอขับสิ่งแปลกปลอมออกมา เธอใช้ ‘การชี้นำด้วยลมหายใจภายนอก’ คราวนี้ฉันจะสอนเธอ ‘การชี้นำด้วยลมหายใจภายใน’ มันจะอาศัยองค์ประกอบกลายพันธุ์ใต้ผิวหนังและอวัยวะกลายพันธุ์ภายในของเธอทำการแลกเปลี่ยนพลังงานกับโลกภายนอกโดยไม่ต้องผ่านทางปากหรือจมูกเลย”

พูดจบเขาก็เริ่มอธิบายหลักการของ “วิชาลมหายใจภายใน” อย่างละเอียด

ฉางป้าก็ลองทำตามดูเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ด้วยสีหน้าหงอยๆ เพราะรู้ดีว่าเขาไม่มีทางฝึกวิชานี้ได้สำเร็จ

เทคนิคนี้เกี่ยวข้องกับการใช้องค์ประกอบกลายพันธุ์จำนวนมาก และต้องมีโครงสร้างที่ค่อนข้างสมบูรณ์เท่านั้นจึงจะทำได้สมบูรณ์ หากขาดส่วนใดส่วนหนึ่งแม้จะฝึกได้ก็จะไม่มีประสิทธิภาพ เขาเคยลองฝึกในอดีตแต่ก็ทำได้เพียงบางส่วน แม้ปัจจุบันจะพัฒนาขึ้นมากแต่ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

เฉินชวนฝึก “พลังแฝงรอบด้าน” ซึ่งต้องใช้ส่วนประกอบกลายพันธุ์ครบถ้วนทุกจุดอยู่แล้ว ดังนั้นตามคำสอนของเหอเสี้ยวสิงเขาก็สามารถเข้าใจได้ภายในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง

เหอเสี้ยวสิงพูดว่า

“ตอนนี้ลองอีกครั้ง คราวนี้ไม่ต้องใช้การชี้นำจากลมหายใจภายนอก ใช้เฉพาะลมหายใจภายในที่เพิ่งเรียนไปเมื่อกี้เท่านั้น”

เฉินชวนรับคำแล้วเดินกลับไปที่ริมทะเลสาบอีกครั้ง จุ่มแขนลงไปรอจนถึงเวลาที่เหมาะสมจึงดึงแขนกลับขึ้นมา แล้วเริ่มใช้ลมหายใจภายในเพียงอย่างเดียวกระตุ้นองค์ประกอบกลายพันธุ์ให้ขับสาหร่ายหินออกไป

คราวนี้เขารู้สึกได้ชัดว่ามันยากขึ้นหลายเท่า เพราะเขาเคยชินกับการใช้ลมหายใจภายนอกเป็นหลัก การเปลี่ยนมาใช้ภายในให้ล้วนๆทำให้รู้สึกเหมือนใช้แรงไม่ขึ้น ระหว่างขับพลังทุกอย่างก็ดูฝืดเคืองไปหมด

ช่วงแรกที่เริ่มเขายังเผลอใช้ลมหายใจภายนอกเข้ามาโดยไม่รู้ตัว แม้จะรีบหยุดทันทีเมื่อรู้ตัว แต่ก็ต้องใช้สมาธิอย่างมากเพื่อไม่ให้พลาดซ้ำอีก

เหอเสี้ยวสิงกล่าวขึ้น

“ฉันให้เวลาเธอหนึ่งวันเพื่อฝึกให้ชำนาญ พรุ่งนี้เวลานี้ ถ้าเธอทำได้เราค่อยเข้าสู่ขั้นตอนถัดไป”

เฉินชวนพยักหน้า

แม้เหอเสี้ยวสิงจะไม่ได้พูดถึงกรณีที่ทำไม่สำเร็จ แต่ก็รู้ได้ว่านี่เป็นเพียงเงื่อนไขพื้นฐาน หากยังผ่านขั้นแรกไม่ได้การฝึกขั้นต่อไปก็ไม่มีความหมาย

อย่างไรก็ตามเฉินชวนไม่ได้กังวลเรื่องนี้ เพราะหากเขาใช้การ “ตัวตนที่สอง” สมรรถภาพร่างกายจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า การฝึกนี้ก็น่าจะผ่านไปได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้เขาต้องการลองทดสอบขีดจำกัดของตัวเองก่อน เพราะหากร่างจริงแกร่งขึ้น เมื่อซ้อนทับตัวตนที่สองก็จะยิ่งแกร่งกว่าเดิม

เหอเสี้ยวสิงเห็นเขาเข้าสู่สมาธิได้รวดเร็วก็เดินจากไป ส่วนฉางป้ามองเขาแล้วพูดว่า

“เฮ้ ฉันกับลุงเหอจะกลับก่อน นายฝึกไปตามสบาย เดี๋ยวค่ำๆฉันมารับ”

เฉินชวนตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

“ไม่ต้อง ขอบคุณมาก ฝากเอาของๆผมลงมาให้หน่อยนะ ผมจะพักที่นี่คืนนี้เลย”

ฉางป้ายักไหล่

“ตามสบาย”

เพราะที่นี่อยู่ไม่ไกลจากตัวเมือง อีกทั้งในป่าก็ไม่มีอันตรายอะไรสำหรับนักสู้เลย

เขากลับไปที่รถหยิบของของเฉินชวนลงมาวางไว้ด้านข้าง จากนั้นก็โบกมือลาแล้วขับออกไป

ระหว่างทางเขาถามว่า

“ลุงเหอ แค่วันเดียว…เขาจะไหวเหรอ? ผมตอนนั้นใช้เวลาเป็นครึ่งเดือนเลยนะ แบบนี้ไม่โหดไปหน่อยเหรอครับ?”

เหอเสี้ยวสิงพูดเสียงเรียบ

“สำหรับเขาแค่วันเดียวก็พอแล้ว”

ฉางป้าอือในลำคอ แต่ในใจกลับรู้สึกเปรี้ยวๆเล็กน้อย

หลังจากทั้งสองจากไป เฉินชวนก็ยังจดจ่ออยู่กับการฝึก แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ยังไม่สามารถหาจุดสมดุลที่ถูกต้องได้

เขาไม่ดันทุรังแต่หยุดพักเดินไปที่สัมภาระ หยิบหลอดโภชนาการออกมากินแล้วใช้เวลาสรุปจุดที่ยังทำได้ไม่ดีก่อนกลับไปทดลองใหม่อีกครั้ง

การฝึกกินเวลาไปจนถึงช่วงเย็น หลังจากฝึกอีกครั้ง เขามองแขนที่ยังคงแดงจางๆ แม้จะขับสาหร่ายออกไปบางส่วนแล้วแต่เขาก็รู้ดีว่ายังไม่สมบูรณ์

เขาเงยหน้าขึ้นเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเป็นแสงเรื่อบนขอบฟ้า ผืนน้ำของทะเลสาบโอสถที่อยู่เบื้องหน้าราวกับรวมเข้ากับท้องฟ้ายามเย็นเป็นหนึ่งเดียว สะท้อนแสงแดงเข้มเจิดจ้าสวยจนแทบละสายตาไม่ได้ เป็นภาพที่ยากจะพบเจอที่อื่น

มองอยู่ครู่หนึ่งเขาก็พลันเกิดความคิดขึ้นอีกครั้ง มองไปรอบๆธรรมชาติที่อยู่ตรงหน้า

ใช่แล้ว…ภาพรวม!

แม้เหอเสี้ยวสิงจะบอกว่าต้องใช้องค์ประกอบกลายพันธุ์บางส่วนในการฝึก แต่นั่นไม่ได้แปลว่าต้องใช้เฉพาะส่วนนั้นเท่านั้น และอาจารย์เหอก็เคยพูดไว้ว่า

“ทุกคนต้องหาวิธีที่เหมาะกับตัวเอง”

ที่ผ่านมาเขาทำไม่สำเร็จเพราะองค์ประกอบกลายพันธุ์ที่ใช้ยังไม่แข็งแกร่งพอ

แต่ว่าเขานั้นฝึกพลังแฝงรอบด้าน มีองค์ประกอบกลายพันธุ์ที่ครบถ้วนและสมบูรณ์กว่าคนทั่วไป ถ้าอย่างนั้นการใช้ “ลมหายใจภายใน” ก็สามารถดึงส่วนอื่นมาช่วยได้เช่นกัน!

และการใช้ “ทั้งระบบ” แบบองค์รวมก็คือแก่นแท้ของการฝึกแบบ “วิถีแห่งนักสู้” ตั้งแต่เริ่มต้นนั่นเอง

เมื่อแนวคิดนี้ปรากฏเขาก็ลุกขึ้นในทันที

จากนั้นขณะฝึกด้วยลมหายใจภายในเขาก็ลองดึงองค์ประกอบกลายพันธุ์ทั้งหมดในร่างให้เข้ามาร่วมกระบวนการด้วย

แรกเริ่มยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงชัดเจน

แต่ประมาณสิบนาทีต่อมาผงเทาสะเก็ดบางๆก็เริ่มร่วงลงเต็มเท้า แขนของเขากลับมาเป็นปกติทั้งหมด!

…

เช้าวันถัดมาราวหกโมงกว่าๆ ฉางป้าขับรถพาเหอเสี้ยวสิงมาที่จุดฝึก

แต่ไกลเขาก็เห็นเฉินชวนนั่งอยู่บนก้อนหินริมทะเลสาบ ขากางเกงถกขึ้นแช่เท้าอยู่ในน้ำ

ใบหน้าหันไปทางขอบฟ้าจ้องมองพระอาทิตย์ที่กำลังโผล่ขึ้นมาจากเส้นขอบฟ้าอย่างเงียบสงบ

เมื่อได้ยินเสียงรถเขาก็ลุกขึ้นจากก้อนหินและเดินขึ้นมาบนฝั่ง

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของเขาที่สะท้อนบนพื้นทราย

ที่น่าทึ่งคือบริเวณขาและเท้าของเขาไม่มีร่องรอยแดงแม้แต่น้อย

(จบบท)