บทที่ 29 นั่นมันดันเจี้ยนแห่งเมืองโอราไม่ใช่หรือ?

บทที่ 29: นั่นมันดันเจี้ยนแห่งเมืองโอราไม่ใช่หรือ?

เช้าตรู่ หลี่อวี๋เริ่มอธิบายหัวข้อที่เข้าใจยากให้กับเพื่อนร่วมชั้น เมื่อคาโต้ เมกุมิและยูกิโนะชิตะ ยูกิโนะเดินเข้ามาในห้องเรียน พวกเธอก็ต้องชะงักไปด้วยความประหลาดใจ

อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินสิ่งที่หลี่อวี๋กำลังอธิบายให้ทุกคนฟัง ทั้งสองคนก็ผ่อนคลายลง เพื่อนร่วมชั้นทุกคนกำลังรุมถามคำถามหลี่อวี๋

เมื่อเห็นพวกเธอมาถึง นักเรียนคนอื่นๆ ก็หลีกทางให้พวกเธอนั่งที่อย่างรู้งาน จากนั้นก็กลับไปตั้งใจฟังหลี่อวี๋อธิบายจุดที่ยากในการเรียนต่อ

จนกระทั่งเริ่มคาบเรียน ทุกคนถึงหยุดถกเถียงและกลับไปนั่งที่ การมีนักเรียนระดับท็อปอยู่ในห้องทำให้การเรียนง่ายขึ้นจริงๆ

ครั้งนี้หลี่อวี๋ช่วยไขข้อข้องใจให้ทุกคนไปหลายเรื่อง ซึ่งช่วยเพิ่มความมั่นใจให้กับสิ่งที่พวกเขาจะต้องทำต่อไป ปัจจุบันมีเพียงไม่กี่คนในห้องที่ทะลวงผ่านระดับสามได้

หลี่อวี๋, ยูกิโนะชิตะ, คาโต้ เมกุมิ, อาสึนะ และเพื่อนร่วมชั้นบางคนเท่านั้นที่ทะลวงสู่ระดับสามแล้ว ในขณะที่คนส่วนใหญ่ยังติดอยู่ที่ระดับนี้

คำถามที่ทุกคนเพิ่งถามหลี่อวี๋ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับการกลั่นลมปราณ แม้ว่าอาจารย์จะเคยอธิบายไปแล้ว แต่หลายคนก็เข้าใจเพียงผิวเผินและยังจับจุดไม่ได้อย่างถ่องแท้

แต่ด้วยคำอธิบายของหลี่อวี๋ หลายสิ่งหลายอย่างก็ชัดเจนขึ้น คาดว่าอีกไม่นาน เพื่อนในห้องจำนวนมากน่าจะทะลวงระดับได้พร้อมกันขนานใหญ่

เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น ครูประจำชั้นจางลี่เดินเข้ามาจากด้านนอก สิ่งแรกที่เธอทำเมื่อเข้ามาในห้องคือเช็คชื่อนักเรียนเพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนมาครบ

หลังจากยืนยันว่าทุกคนอยู่ครบแล้ว เธอก็พูดขึ้นว่า "ครูมีเรื่องจะประกาศ นักเรียนที่อยู่เหนือระดับสามจะเริ่มออกสำรวจรอยแยกมิติตั้งแต่วันจันทร์หน้าเป็นต้นไป"

ทันทีที่สิ้นเสียง ทั้งห้องก็เกิดความโกลาหลทันที ไม่มีใครคาดคิดว่าครูประจำชั้นจะแจ้งข่าวแบบนี้ ไปรอยแยกมิติ? เอาจริงดิ?

"เงียบ! ฟังครูพูดให้จบก่อน!"

เมื่อเห็นว่าห้องเรียนเริ่มวุ่นวาย ครูประจำชั้นจึงรีบตบโต๊ะเพื่อระงับเหตุการณ์ และผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากห้องเรียนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ครูประจำชั้นก็พูดต่อ "นี่เป็นสิทธิพิเศษที่เฉพาะห้องเรียนพิเศษของเราจะได้รับ รอยแยกมิติที่ปรากฏขึ้นในเมืองเมื่อช่วงก่อนได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว"

จางลี่เริ่มอธิบายเกี่ยวกับรอยแยกมิติ มันคือดันเจี้ยน และดันเจี้ยนแห่งนี้จะให้กำเนิดมอนสเตอร์ออกมาเรื่อยๆ ทำให้เป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมสำหรับการต่อสู้จริง

ผู้คนในเมืองได้สำรวจไปหลายชั้นแล้ว และมันค่อนข้างปลอดภัย อย่างไรก็ตาม พวกเราได้รับโอกาสให้เข้าไปฝึกฝนในนั้น

แต่ทุกคนจะปฏิบัติการได้ภายในสิบชั้นแรกเท่านั้น ซึ่งเหมาะมากสำหรับผู้ที่มีระดับสามถึงระดับสี่ในการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ ด้วยเหตุนี้ทางโรงเรียนจึงวางแผนส่งนักเรียนห้องพิเศษไปที่นั่น

เมื่อได้ฟังครูพูด หลี่อวี๋ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยในใจ ดันเจี้ยนที่สามารถสร้างมอนสเตอร์ขึ้นมาเองได้? นี่มันเมืองโอราไม่ใช่หรือ? มอนสเตอร์ที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้...

ในตอนนี้หลี่อวี๋จำทุกอย่างได้แล้ว รอยแยกมิตินี้คือโลกแห่งโอรา และจากข้อมูลที่หลี่อวี๋รวบรวมมา

ในที่สุดรอยแยกมิติก็จะเปลี่ยนสภาพเป็นโลกที่สมบูรณ์ ซึ่งหมายความว่าในอนาคต รอยแยกมิตินั้นจะเชื่อมต่อกับโลกของพวกเขาอย่างนั้นหรือ?

คิดได้ดังนั้น หลี่อวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้น จางลี่เมื่อเห็นดังนั้นจึงถามด้วยความสงสัย "หลี่อวี๋ เธอมีคำถามอะไรงั้นเหรอ?"

เธอมีทัศนคติที่ดีต่อหลี่อวี๋มาก และหลี่อวี๋ก็นำชื่อเสียงมาให้เธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอได้ยินว่าหลี่อวี๋คอยช่วยติวให้เพื่อนร่วมชั้น

พรสวรรค์ในการเรียนรู้เช่นนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ ในฐานะครูประจำชั้น เธอย่อมชอบนักเรียนแบบนี้มาก ตอนนี้เมื่อหลี่อวี๋มีคำถาม เธอจึงตอบรับด้วยความเป็นมิตร

"อาจารย์ครับ ผมอยากถามว่า โดยทั่วไปแล้วต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่ารอยแยกมิติจะก่อตัวเป็นโลกที่สมบูรณ์หลังจากที่มันปรากฏขึ้นครับ?" หลี่อวี๋ถามคำถามที่คาใจออกไปตรงๆ

เมื่อได้ยินหลี่อวี๋ถามเช่นนั้น จางลี่ก็มองหลี่อวี๋พร้อมรอยยิ้มจางๆ และกล่าวว่า "เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องกังวลหรอกนะ แต่ครูจะตอบให้ก็ได้"

จากนั้นเธอก็ค่อยๆ อธิบายสถานการณ์ให้หลี่อวี๋ฟัง ความจริงแล้วเมื่อรอยแยกมิติปรากฏขึ้น โลกทั้งสองก็ได้เชื่อมต่อกันแล้ว

และเจ้าหน้าที่ระดับสูงของพวกเราก็ได้ส่งคนข้ามไปเจรจาแล้ว ส่วนเวลาที่แน่นอนในการเชื่อมต่ออย่างสมบูรณ์นั้น ขึ้นอยู่กับว่าโลกใบนั้นอยู่ในระดับสูงแค่ไหน

ยิ่งเป็นโลกที่ระดับสูงเท่าไหร่ ความเร็วในการเชื่อมต่อก็จะยิ่งช้าลง รอยแยกมิติจริงๆ แล้วเป็นเพียงภาพฉายของฝั่งนั้น และในตอนนี้จะยังไม่มีการติดต่อกับผู้คนจากฝั่งนั้น

แน่นอนว่าไม่นับรวมข้อยกเว้น เช่น คนจากฝั่งนั้นบังเอิญตกลงมาในรอยแยกมิติและเชื่อมต่อกับพวกเรา หากพบเจอคนเช่นนั้น พลเมืองมีหน้าที่ต้องรายงานทันที

หลังจากฟังคำอธิบายของจางลี่ หลี่อวี๋ก็เข้าใจทันทีและได้รับความรู้เพิ่มขึ้นมาก ถ้าเป็นอย่างนั้น อาจต้องใช้เวลาสักพักกว่าโลกฝั่งนั้นจะเชื่อมต่อกับที่นี่อย่างสมบูรณ์

คนอื่นอาจไม่รู้ แต่หลี่อวี๋จะไม่รู้ได้อย่างไร? โลกนั้นมีเทพเจ้าอยู่ แม้ว่าพวกนั้นจะผนึกพลังตัวเองไว้ และกฎของโลกก็ไม่อนุญาตให้ใช้พลังเทพพร่ำเพรื่อ

แต่เรื่องแบบนี้ใครจะรู้ล่ะ? ตอนนี้โลกทั้งสองกำลังจะเชื่อมต่อกัน มันคงแปลกถ้าพวกเขาไม่ใช้พลังเทพ แต่ก็มีความกังวลไม่มากนัก

ท้ายที่สุด เทพเจ้าส่วนใหญ่ที่นั่นล้วนแต่รักความสนุกสนาน และพวกเขาก็อาจจะกระตือรือร้นอยากให้โลกทั้งสองเชื่อมต่อกันเร็วๆ เพื่อจะได้ข้ามมาเล่นสนุกที่โลกนี้ก็ได้

"เรื่องราวก็ประมาณนี้ มีคำถามอื่นอีกไหม?" ครูประจำชั้นอดไม่ได้ที่จะถามเพิ่มเติมหลังจากอธิบายให้หลี่อวี๋ฟัง

หลี่อวี๋ส่ายหน้า เขาไม่มีคำถามแล้ว จางลี่พยักหน้ารับแล้วหันไปมองนักเรียนในห้องพลางพูดต่อ "พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์และอาทิตย์ ครูหวังว่าพวกเธอจะใช้เวลาให้คุ้มค่า ครั้งนี้อนุญาตเฉพาะนักเรียนระดับสามเท่านั้น นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก ดังนั้นอย่าพลาดเชียวล่ะ"

เมื่อได้ฟังคำพูดของจางลี่ ทุกคนก็รู้สึกกดดันอย่างหนัก ต้องทะลวงระดับภายในสองวันนี้? ดูเหมือนพวกเขาต้องพยายามให้หนักขึ้น

อย่างที่ครูประจำชั้นบอก มันเป็นโอกาสที่หาได้ยาก ไปสู้กับมอนสเตอร์ที่นั่นไม่เพียงแต่ได้ฝึกฝน แต่ยังได้รับหินเวทมนตร์ด้วย ใครจะอยากพลาดเรื่องดีๆ แบบนี้ล่ะ?

"เอาล่ะ ตอนนี้พวกเธอปรึกษากันเองได้ เตรียมตัวให้พร้อมในวันเสาร์อาทิตย์ เตรียมอาวุธ อุปกรณ์ น้ำยา และของอื่นๆ ให้ครบ วันจันทร์คนที่ถึงระดับสามแล้วจะเดินทางไปพร้อมกับทางโรงเรียน ตอนนี้เชิญศึกษาด้วยตัวเอง!" พูดจบจางลี่ก็เดินออกไปทันที

เธอปล่อยเวลาให้นักเรียนที่มีเรื่องอยากคุยกันมากมายได้ปรึกษาหารือกัน แล้ววิชาเวทมนตร์อย่างเป็นทางการจะเริ่มในคาบหน้า

หลังจากเธอออกไป บรรยากาศในห้องก็คึกคักขึ้นทันที อาสึนะที่นั่งอยู่ข้างหลังหลี่อวี๋อดไม่ได้ที่จะพูดกับหลี่อวี๋ว่า "มอนสเตอร์ที่เราฆ่าไปก่อนหน้านี้ ต้องออกมาจากรอยแยกมิตินั้นแน่ๆ ใช่ไหมคะ?"

เมื่อได้ยินอาสึนะพูด หลี่อวี๋ก็พยักหน้าและกล่าวว่า "พวกมันอาจจะมาจากชั้นที่หนึ่งทั้งหมด ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง พวกก๊อบลินน่ะอ่อนแอมาก แต่เจ้ามินอทอร์ตัวนั้นต้องมาจากชั้นที่ลึกกว่าแน่ๆ"