บทที่ 29 อาจารย์อาหลินเซวียน สุดยอดไปเลย!
บทที่ 29 อาจารย์อาหลินเซวียน สุดยอดไปเลย!
บทที่ 29 อาจารย์อาหลินเซวียน สุดยอดไปเลย!
ซีหวังหมู่คิดในใจว่า: บำเพ็ญเพียรเพียงหนึ่งปี ได้กลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรช่วงสร้างรากฐานแล้ว ในบรรดาปุถุชนย่อมถือว่ามีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเซียนไม่ธรรมดา แต่ทำไมอาจารย์อาถึงยังมีสีหน้าไม่พอใจอีก?
ซีหวังหมู่มองใบหน้าที่เย็นชาของหลินเซวียน
ในสมองเริ่มจินตนาการ
ซีหวังหมู่: จริงด้วยสิ หนึ่งปีมานี้ ระดับพลังของข้าในเรือนน้อยเขาเหมยซานเพิ่มขึ้นเร็วเกินไป เป็นเพราะปราณวิญญาณแห่งความโกลาหลที่หนาแน่นในเรือนน้อยเขาเหมยซาน ทำให้ข้าใกล้จะเข้าสู่ระดับเซียนทองคำต้าหลัวขั้นกลางแล้ว แต่ระดับเซียนทองคำต้าหลัวขั้นกลางนี้ ดูเหมือนจะมีคอขวดอยู่ ยังไม่สามารถทะลวงผ่านได้ในเวลาอันสั้น
ท่านผู้อาวุโสกำลังบอกเป็นนัยว่า ระดับพลังของข้าเพิ่มขึ้นเร็วเกินไป หากต้องการเป็นเซียนทองคำต้าหลัวขั้นกลาง ยังต้องทำให้ตนเองมั่นคง เสริมสร้างรากฐาน เช่นนี้จึงจะสะสมพลังไว้ใช้ในภายหลังได้!
ซีหวังหมู่พลันรู้สึกว่า ตนเองเข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งของหลินเซวียนแล้ว
ผู้ยิ่งใหญ่อย่างหลินเซวียน ในสามภพ มีเรื่องใดที่จะหนีพ้นสายตาของหลินเซวียนได้?
ซีหวังหมู่และหลินเซวียนอยู่ในเรือนน้อยเขาเหมยซาน หนึ่งปีมานี้ อยู่ด้วยกันเช้าเย็น หลินเซวียนย่อมรู้สถานการณ์ของนางเป็นอย่างดี
ในความคิดของซีหวังหมู่ เรื่องที่นางติดอยู่กับระดับพลังในช่วงหลายวันนี้ หลินเซวียนเห็นมานานแล้ว
จึงคิดจะเตือนนางด้วยวิธีนี้
รอบกายซีหวังหมู่มีแสงสีรุ้งพวยพุ่ง ปราณวิญญาณขึ้นๆ ลงๆ ไม่หยุด ในชั่วพริบตา จิตใจแห่งมรรคของซีหวังหมู่ก็ทะลวงผ่าน คอขวดของระดับพลังก็ไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป กลายเป็นระดับเซียนทองคำต้าหลัวขั้นกลาง
ซีหวังหมู่ดีใจอย่างยิ่ง
แม้ว่าซีหวังหมู่จะมีนิสัยรักสงบ ไม่ได้หลงใหลในระดับพลัง
แต่จากระดับต้าหลัวเริ่มต้น จนกลายเป็นเซียนทองคำต้าหลัวขั้นกลาง ก็ใช้เวลาเพียงหนึ่งปีเท่านั้น ความเร็วในการเพิ่มระดับพลังเช่นนี้ ทำให้ซีหวังหมู่รู้สึกราวกับกำลังฝัน
ต้องรู้ก่อนว่า เซียนทองคำต้าหลัวขั้นสูงสุดอย่างกว่างเฉิงจื่อ การทะลวงผ่านหนึ่งระดับพลัง ต้องใช้เวลาเป็นหมื่นๆ ปี!
อีกทั้งยังต้องมีวาสนาบางอย่างด้วย
มิเช่นนั้น คนที่ระดับพลังไม่เพิ่มขึ้นเลยเป็นล้านๆ ปี ยังมีไม่น้อย
แม้ว่าซีหวังหมู่จะเป็นเซียนทองคำต้าหลัว แต่ก็ไม่ใช่ผู้ที่มีพลังบำเพ็ญเพียรที่สูงส่ง เพียงหนึ่งปี พลังบำเพ็ญเพียรก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะได้พบกับหลินเซวียน!
“ขอบคุณอาจารย์อาที่เอ่ยเตือน! ซีเอ๋อร์จะจดจำไว้ในใจ!”
ในดวงตาของซีหวังหมู่เผยความซาบซึ้ง
ระดับพลังเพิ่มขึ้นเร็วเกินไป ย่อมทำให้รากฐานไม่มั่นคง ที่แท้สิ่งที่หลินเซวียนทำทั้งหมด ล้วนเพื่อนาง
บุญคุณนี้ ทำให้ซีหวังหมู่ซาบซึ้งใจนัก
ในชั่วขณะนี้ ซีหวังหมู่ก้มหน้าลง ใบหน้าแดงก่ำ
หลินเซวียน: “???”
เขาไม่เข้าใจว่าตนเองรังเกียจความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของตนเอง ทำไมถึงทำให้สาวน้อยคนนี้ขอบคุณได้? ช่างแปลกประหลาดจริงๆ
“อาจารย์อา กงหมิงมาเยี่ยมเยียน ท่านผู้อาวุโสอยู่หรือไม่?”
ในขณะที่หลินเซวียนกำลังนึกสงสัย จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากนอกประตู
คือจ้าวกงหมิง ศิษย์สายนอกของลัทธิเจี๋ย
วันที่ทงเทียนเจี้ยวจู่มาเยี่ยม ได้แนะนำศิษย์ของพวกเขาหลายคน
แต่ไม่ได้ใช้ฉายาทางเต๋า ล้วนใช้ชื่อของปุถุชน
จ้าวกงหมิง ก็เรียกตนเองว่ากงหมิง
หยวนหงมองหลินเซวียน หลินเซวียนพยักหน้า
หยวนหงวางไม้กวาดลง แล้วเปิดประตูไม้ให้จ้าวกงหมิงเข้ามา
“อาจารย์อา! ไม่ได้พบกันหนึ่งปี ท่านผู้อาวุโสสบายดีหรือไม่?”
จ้าวกงหมิงนอบน้อมอย่างยิ่ง ในใจนึกถึงภารกิจของทงเทียนเจี้ยวจู่ เคารพหลินเซวียนสุดชีวิต
ขณะพูด จ้าวกงหมิงก็สูดปราณวิญญาณแห่งความโกลาหลในเรือนน้อยเขาเหมยซานเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม
ปราณวิญญาณแห่งความโกลาหลในดินแดนนี้ นับเป็นหนึ่งเดียวในสามภพ!
สูดเข้าไปอีกหนึ่งคำรบ ย่อมถือว่าได้กำไรแล้ว
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จ้าวกงหมิงก็มองซีหวังหมู่ ในใจรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
บัดซบ! ข้าอยากจะกลับไปเกิดใหม่ กลายเป็นหญิงสาวจริงๆ
เช่นนี้ยังสามารถทำให้หลินเซวียนต้องตาต้องใจ อยู่ข้างกายตลอดไป ขอเป็นนางบำเรอก็ยังดี!
หลินเซวียนเห็นจ้าวกงหมิงหายใจหอบ คล้ายกับต้าไป๋เล็กน้อย เกือบจะแลบลิ้นออกมาแล้ว ในใจก็รู้สึกขบขันเล็กน้อย
หากหลินเซวียนรู้ว่าจ้าวกงหมิงคิดอะไรอยู่ในใจ หวังว่าจะกลายเป็นชายแต่งหญิง เพื่อยั่วยวนหลินเซวียน เกรงว่าหลินเซวียนคงจะตกตะลึง
“กงหมิงเอ๋ย! ไม่ต้องเรียกท่านผู้อาวุโส ข้ายังอายุน้อยกว่าเจ้าเสียอีก!”
หลินเซวียนส่ายหน้า เห็นใบหน้าที่หยาบกร้านของจ้าวกงหมิง แล้วลูบใบหน้าที่หล่อเหลาของตนเอง รู้สึกว่าถูกเรียกแก่ไปสักหน่อย
จ้าวกงหมิงส่ายหน้า รีบกล่าวว่า:
“มารยาทย่อมละเลยไม่ได้ ท่านคืออาจารย์อาของข้าตลอดไป!”
หลินเซวียนตบหน้าผาก ถอนหายใจ แล้วไม่พูดคุยกับคนดื้อรั้นคนนี้อีกต่อไป
“กงหมิง เจ้าเดินทางมาไกล อยากจะดื่มสุราหรือดื่มชา?”
หลินเซวียนถามอย่างเรียบเฉย
“ชา! ชาดี! ข้าชอบดื่มชา! ขอบคุณอาจารย์อาที่เมตตา!”
จ้าวกงหมิงได้ยินคำพูดของหลินเซวียน เกือบจะคุกเข่าให้หลินเซวียน กล่าวด้วยความดีใจอย่างยิ่ง
เขาเคยได้ยินซีหวังหมู่พูดว่า
ชานั้น คือชาเทวะตรัสรู้ที่มหาปราชญ์ยังหาได้ยาก!
เขา จ้าวกงหมิง ถึงกับมีวาสนาได้ลิ้มลอง นี่คือบุญคุณอันยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง!
ส่วนสุราของหลินเซวียน...
สุรานี้แม้จะดี แต่จ้าวกงหมิงกลัวจะเมา!
แม้แต่ทงเทียนเจี้ยวจู่ดื่มแล้ว เขาก็ยังเมามาย ร้องไห้ฟูมฟาย
เขา จ้าวกงหมิง ไม่กล้าดื่มจริงๆ
“ซีเอ๋อร์ ผู้มาเยือนล้วนเป็นแขก ไปชงชาให้ศิษย์หลานกงหมิงลองชิม!”
หลินเซวียนรู้สึกพูดไม่ออก ทำไมการดื่มชาถึงกลายเป็นบุญคุณไปได้
ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้ ดูเหมือนจะมีปัญหาทางสมองอยู่บ้างสินะ?
“เจ้าค่ะ!”
ซีหวังหมู่ยิ้มเล็กน้อย แล้วถอยออกไป
จ้าวกงหมิงมองไปรอบๆ เรือนน้อยเขาเหมยซาน ยังคงเป็นเหมือนเดิม
สามบริสุทธิ์แยกบ้าน มหาเคราะห์กรรมสถาปนาเทพกำลังจะเริ่มต้นขึ้น สามภพวุ่นวาย มีเพียงเรือนน้อยเขาเหมยซาน ที่ยังคงเหมือนดินแดนสวรรค์
เอ๊ะ?
ทำไมถึงมีไก่เพิ่มมาอีกตัว?
ไม่ถูกต้องสิ!
เป็นสีทองทั้งตัว ในร่างมีไฟสุริยันที่แท้จริงไหลเวียนอยู่!
แรงกดดันนี้ แข็งแกร่งกว่าข้าที่เป็นเซียนทองคำต้าหลัวขั้นสูงเสียอีก นี่คือกึ่งมหาปราชญ์อย่างมิต้องสงสัย!
อีกทั้งยังเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดากึ่งมหาปราชญ์!
จ้าวกงหมิงมองไก่ทอง อดไม่ได้ที่จะขยี้ตา
กาทองคำสามขา!
ในสมองของจ้าวกงหมิง ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมา ดังหึ่งๆ ไม่หยุด
บัดนี้ในสามภพ กาทองคำสามขามีเพียงตัวเดียว
แล้วตัวตนของตัวที่อยู่ตรงหน้า ย่อมชัดเจนแล้ว
จ้าวกงหมิงทั้งคนตกตะลึงอยู่กับที่!
“เอ๊กอี๊เอ๊กๆ กระต๊ากๆ...
ในฐานะกาทองคำสามขา นักพรตลู่หยา เห็นได้ชัดว่าขยันขันแข็งอย่างยิ่ง ร้องเพลงเสียงดังใส่ดวงอาทิตย์ เริ่มขัน
ในใจของนักพรตลู่หยา การขันนี้ ไม่ใช่ความอัปยศอีกต่อไป แต่เป็นวิธีการบำเพ็ญเพียรอันสูงส่งที่หลินเซวียนผู้ยิ่งใหญ่ชี้แนะ!
จ้าวกงหมิง: กาทองคำสามขา ขันให้อาจารย์อา... นี่... อาจารย์อาสุดยอดจริงๆ!
จ้าวกงหมิงทั้งคนแข็งกลายเป็นหิน!
“ท่านผู้อาวุโส คือนักพรตลู่หยา บุตรคนที่สิบของเผ่าอสูรโบราณในอดีตรึ?”
จ้าวกงหมิงรีบส่งกระแสจิตถาม
“ถูกต้อง!”
นักพรตลู่หยาเหลือบมองจ้าวกงหมิง แล้วตอบกลับ
จ้าวกงหมิงสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ยอมรับความจริงนี้ สื่อสารกับลู่หยาด้วยกระแสจิต บอกตัวตนของตนเองให้เขารู้
แม้ว่านักพรตลู่หยาจะหยิ่งผยอง แต่เมื่อได้ยินจ้าวกงหมิงเรียกหลินเซวียนว่าอาจารย์อา ก็ไม่กล้าทำตัวโอ้อวดเกินไป
“อาจารย์อา ท่านรู้จักนักพรตลู่หยาหรือไม่?”
จ้าวกงหมิงมีสีหน้าแปลกๆ ถามหลินเซวียน
“รู้จักสิ! บุตรคนที่สิบของจักรพรรดิตี้จวิ้น กาทองคำสามขา พลังอำนาจล้นฟ้า เฮ้อ ในมหาเคราะห์กรรมสถาปนาเทพ ยังฆ่าจ้าวกงหมิงของลัทธิเจี๋ยด้วย!”
หลินเซวียนหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย