ตอนที่ 57 ทรัพยากรน้ำ

ตอนที่ 57 ทรัพยากรน้ำ

ถ้าผู้รอดชีวิตจากสถานหลบภัยหยิงเจียงต้องตายในคลื่นแดง หลี่เหมิงต้องใช้เวลาอีกกี่ปีถึงจะผ่านเงื่อนไขประชากรหนึ่งหมื่นคนได้ก็ไม่รู้

ต่อให้เพื่อประชากร หลี่เหมิงก็ไม่มีวันทิ้งผู้รอดชีวิตจากสถานหลบภัยหยิงเจียงเด็ดขาด

เวลาไม่เช้าแล้ว เมื่อหลี่เหมิงพากองทัพรีบมาถึงริมฝั่ง บนผิวน้ำไม่มีคนแล้ว มีเพียงกองหิมะทรงลูกบาศก์เรียงราย และกองทัพที่เฝ้าระวังอยู่ริมฝั่ง

“ระวังรอบๆ ไว้ เจอคนเมื่อไหร่รีบแจ้ง...”

สิ้นเสียง หลี่เหมิงก้าวเท้า เดินลงไปบนผิวน้ำ เข้าไปในดงกองหิมะ

มองปราดเดียว กองหิมะบนผิวน้ำไม่รู้มีเท่าไหร่ หนาแน่นไปหมด นับไม่ถ้วน

เดินหน้าไปเรื่อยๆ ลึกเข้าไปเรื่อยๆ...

จนกระทั่งถึงกลางดงกองหิมะ หลี่เหมิงถึงหยุดฝีเท้า

“เริ่มเถอะ...”

กวาดสายตามองรอบๆ หลี่เหมิงคิดในใจ

“ล็อกพิกัด 1, ล็อกพิกัด 2, ล็อกพิกัด 3..., รูหนอนเปิด, เริ่มการส่งผ่านด้วยแสง, นับถอยหลัง: 5, 4, 3, 2, 1...”

ลมหนาวหวีดหวิว สิ้นเสียง 2020 รอบตัวหลี่เหมิง แสงสีขาวสว่างวาบจากความว่างเปล่า กลายเป็นละอองแสงห่อหุ้มกองหิมะทีละกอง วินาทีถัดมา กองหิมะขนาดต่างๆ กลายเป็นแสงสีขาวพุ่งเข้าสู่ความว่างเปล่า หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“+1000 แต้มทรัพยากร, +4138 ทรัพยากรน้ำ...”

กองหิมะสองร้อยกอง แต่ละกองมีมูลค่าประมาณ 20 แต้มทรัพยากรน้ำ 5 แต้มทรัพยากร...

มองไปรอบๆ กองหิมะสองร้อยกองหายไป กองหิมะบนผิวน้ำลดลงไปแค่หนึ่งในสาม

เห็นดังนี้ หลี่เหมิงเปิดหน้าทรัพยากร ดูพลังงานส่งผ่าน

เหลือ 6%...

สีหน้าครุ่นคิด หลี่เหมิงจมอยู่ในความคิด

การเกณฑ์ทหารไม่รีบ กลางคืนอุณหภูมิจะลดต่ำลงถึงลบเก้าสิบองศา ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ต่อให้เป็นสัตว์กลายพันธุ์ก็คงไม่ออกมาเพ่นพ่าน พลังงานส่งผ่านฟื้นฟู 1% ต่อชั่วโมง พรุ่งนี้เช้า พลังงานจะฟื้นฟูเกิน 10%

คิดได้ดังนั้น หลี่เหมิงสั่งการในใจ...

“ล็อกพิกัด 1, ล็อกพิกัด 2, ล็อกพิกัด 3..., รูหนอนเปิด, เริ่มการส่งผ่านด้วยแสง, นับถอยหลัง: 5, 4, 3, 2, 1...”

ลมหนาวหวีดหวิว หอบเอาหิมะปลิวว่อน สิ้นเสียง 2020 รอบตัวหลี่เหมิง แสงสีขาวสว่างวาบจากความว่างเปล่า กลายเป็นละอองแสงห่อหุ้มกองหิมะทีละกอง วินาทีถัดมา กองหิมะขนาดต่างๆ กลายเป็นแสงสีขาวพุ่งเข้าสู่ความว่างเปล่า หายไปอย่างไร้ร่องรอย...

“+1000 แต้มทรัพยากร, +4032 ทรัพยากรน้ำ...”

เห็นค่าทรัพยากรน้ำกลายเป็น 8338 หลี่เหมิงปิดหน้าทรัพยากรอย่างพอใจ

มีทรัพยากรน้ำก้อนนี้ ระยะสั้นก็พอใช้แล้ว พลังงานส่งผ่านเหลือ 2% ทหารต้องรอพรุ่งนี้เช้าค่อยแลก

เงยหน้ามองผิวน้ำ ตอนนี้ กองหิมะเหลือไม่มากแล้ว อยู่รอบนอกหมด ดูเหมือนวงกลม

เวลาไม่เช้าแล้ว ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ลมหนาวพัดมา หลี่เหมิงตัวสั่นสะท้าน

หนาวขึ้นเรื่อยๆ...

ไม่รั้งรออยู่บนผิวน้ำ หลี่เหมิงหันหลังเดินกลับเข้าฝั่ง

พากองทัพ หลี่เหมิงออกจากฝั่ง เดินไปทางสถานหลบภัย

ระยะทางไม่กี่ลี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลี่เหมิงพากองทัพทยอยเข้าทางเข้าสถานหลบภัย กลับสู่ความมืดสลัว

พอออกจากทางเดินที่มีลมหนาวพัดผ่าน เดินภายใต้แสงไฟ หลี่เหมิงได้ยินเสียงอึกทึกข้างหน้า

เมื่อหลี่เหมิงพากองทัพเข้าสู่ชานชาลา ชานชาลาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พื้นที่ส่วนตัวหายไปหมด ทุกคนเก็บสัมภาระเรียบร้อย หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง เหลือไว้แค่เตียงนอน...

การมาถึงของหลี่เหมิงและกองทัพดึงดูดสายตาผู้คนบนชานชาลา ผู้คนเริ่มกระซิบกระซาบกัน

ตามทางที่เว้นไว้บนชานชาลา หลี่เหมิงกลับไปที่กระโจมมุมชานชาลา

กองทัพตั้งแถวรอหน้ากระโจม หลี่เหมิงเลิกม่านเดินเข้าไป

ในกระโจมว่างเปล่า ไร้ผู้คน หม่าอวี้เจินไม่รูหายไปไหน

ไปไหน หลี่เหมิงรู้ดีอยู่แก่ใจ หม่าอวี้เจินเป็นเมียซุนเกาอู่ ตอนนี้ซุนเกาอู่บาดเจ็บสาหัส เธอก็ต้องไปดูแลสามี

เติมถ่านหินใส่ถังเหล็ก ให้ไฟลุกโชนขึ้นหน่อย หลี่เหมิงนั่งลงบนโซฟา

ข่าวการกลับมาของเขาน่าจะแพร่ไปแล้ว เฉินเทียนโย่วคงมาหาเขา และหม่าอวี้เจิน เธอก็คงจะกลับมา

คืนนี้สำหรับหลายคนคงเป็นคืนที่นอนไม่หลับ แต่สำหรับหลี่เหมิง ยิ่งถึงเวลาแบบนี้ ยิ่งต้องพักผ่อนให้เพียงพอ ยิ่งต้องใจเย็น พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครรู้ มีแต่ต้องรักษาสภาพร่างกายให้พร้อมที่สุด ถึงจะแก้ปัญหาได้ดีขึ้น

เป็นไปตามคาด ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ม่านถูกเลิกขึ้น เฉินเทียนโย่วรีบเดินเข้ามา

พอเข้ากระโจม เฉินเทียนโย่วถามทันที “ท่านครับ กองทัพมาถึงหรือยัง?”

ทหารข้างนอกยังเท่าเดิม ทำให้เฉินเทียนโย่วกังวล

คนเยอะขนาดนี้ ถ้าไม่มีกองทัพคุ้มกัน ถ้าเจอสัตว์กลายพันธุ์ ถ้าถูกคลื่นแดงไล่ตาม จบเห่แน่

ถอดหมวกเหล็กบนหัว หลี่เหมิงตอบเรียบๆ “วางใจเถอะ ฉันส่งคนไปแจ้งข่าวแล้ว พรุ่งนี้ก่อนขบวนออกเดินทาง พวกเขาจะมาถึง”

เห็นท่านผู้ว่าการมั่นใจขนาดนี้ เฉินเทียนโย่วไม่พูดอะไรอีก

“นั่งสิ...”

ไม่ปฏิเสธ ภายใต้คำเชิญของท่านผู้ว่าการ เฉินเทียนโย่วนั่งลงบนโซฟา

พอนั่งลง เฉินเทียนโย่วก็พูด “ข่าวอพยพแพร่ออกไปแล้ว ผู้รอดชีวิตในสถานหลบภัยเตรียมตัวพร้อมออกเดินทาง กลางคืนอุณหภูมิต่ำมาก พอออกไป ใครก็ทนได้ไม่เกินครึ่งชั่วโมง ต่อให้สัตว์กลายพันธุ์บุกมาตอนนี้ เราก็ทำได้แค่อยู่ในสถานหลบภัย เวลาออกเดินทางผมคิดไว้แล้ว หลังตีสี่ อุณหภูมิข้างนอกจะค่อยๆ สูงขึ้น ประมาณหกโมงเช้าจะขึ้นมาอยู่ที่ลบห้าสิบห้าองศา เวลานี้เหมาะแก่การออกเดินทาง ฟ้าข้างนอกน่าจะสางแล้ว”

พยักหน้า หลี่เหมิงกล่าว “เอาตามนี้ พรุ่งนี้เช้าหกโมงล้อหมุน...”

พูดถึงตรงนี้ หลี่เหมิงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ถามว่า “การนับจำนวนประชากรไปถึงไหนแล้ว?”

ส่ายหน้า เฉินเทียนโย่วตอบ “เพราะเรื่องอพยพ ผมเลยระงับการนับจำนวนประชากรไปก่อน ระดมคนมาเตรียมการอพยพ ท่านผู้ว่าการครับ เรื่องนับประชากรเอาไว้ไปถึงสถานหลบภัยชิ่งอันค่อยทำเถอะครับ”

ได้ยินดังนั้น หลี่เหมิงพยักหน้า “ก็ได้ เรื่องนี้ไม่รีบ แต่ว่า นายคิดว่าสถานหลบภัยมีคนเท่าไหร่?”

คิดสักพัก เฉินเทียนโย่วตอบ “สมัยเจ้าป้อมรุ่นที่สี่ คือเมื่อสิบกว่าปีก่อน สถานหลบภัยเคยนับประชากรครั้งหนึ่ง ตอนนั้นประชากรสถานหลบภัยหยิงเจียงมีหมื่นสองพันกว่าคน เมื่อเจ็ดปีก่อน สถานหลบภัยเกิดระบาดไวรัสไข้หวัดใหญ่ ตอนนั้นตายไปไม่น้อย แต่ละวันมีศพถูกหามออกไปหลายร้อยศพ ต่อเนื่องนานครึ่งเดือน ตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่เคยนับประชากรในสถานหลบภัยอีกเลย การแจกจ่ายอาหารก็ให้พวกเขาไปหยิบเองที่เมืองอาหาร เปิดให้เข้าทุกเจ็ดวัน เพราะระบบแจกจ่ายทรัพยากรแบบนี้ เรื่องประชากรในสถานหลบภัย ท่านเจ้าป้อมก็ไม่ค่อยใส่ใจ เราก็เลยพลอยละเลยไปด้วย เท่าที่ผมดู น่าจะไม่ต่ำกว่าแปดพันคน”