ตอนที่ 1 จักรวรรดิธงทมิฬ

ตอนที่ 1 จักรวรรดิธงทมิฬ

“การถ่ายโอนข้อมูลเสร็จสิ้น... กำลังตรวจสอบพันธุกรรมชีวภาพ... การตรวจสอบเสร็จสมบูรณ์ ครอบครองยีนมนุษย์โบราณ 70% ตรงตามเงื่อนไข... เริ่มต้นระบบ AI... การเริ่มต้นระบบเสร็จสิ้น... กำลังนำเข้าข้อมูลผู้บัญชาการ... นำเข้าเสร็จสิ้น...”

“ใคร? นั่นใครพูด?”

เสียงที่ดังขึ้นในหัวปลุก หลี่เหมิง ให้ตื่นจากภวังค์ เขาลุกพรวดขึ้นนั่ง กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ห้องนี้เล็กแคบ แต่หลี่เหมิงกลับไม่เห็นใครเลยแม้แต่คนเดียว

ความหนาวเย็นยะเยือกทำให้เขาตัวสั่นสะท้านและกอดอกโดยสัญชาตญาณ

“ที่นี่ที่ไหน?”

เขาถูแก้มที่แข็งจนชาพลางมองสำรวจรอบกาย อีกครั้งที่เขาตระหนักได้ว่าตนเองกำลังอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย

ห้องนี้เล็กมาก วางได้แค่เตียงนอนหนึ่งเตียงและเหลือทางเดินเพียงนิดเดียวเท่านั้น

เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

เขายังไม่ตายงั้นหรือ?

ความสงสัยฉายชัดในแววตา หลี่เหมิงพึมพำกับตัวเองในใจ... เกิดสงครามขึ้น สงครามนิวเคลียร์... ภาพสุดท้ายที่เขาจำได้ขณะทำงานอยู่คือเมฆรูปดอกเห็ดขนาดยักษ์ที่พุ่งทะยานขึ้นนอกหน้าต่าง

เขาไม่น่าจะรอดชีวิตมาได้ ความเจ็บปวดนั้นแม้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่มันฝังลึกถึงกระดูกดำ เป็นความทรมานที่เขาไม่มีวันลืม

“นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?”

เขาก้มมองดูตัวเอง เสื้อผ้าหนาเตอะทำให้เขาเริ่มเอะใจ

เสื้อนวมเก่าๆ ขาดรุ่งริ่ง ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร มันแข็งกระด้าง แม้จะดูหนาแต่กลับไม่เก็บความร้อนเลยสักนิด แม้จะสวมใส่จนดูตัวบวมเป่ง แต่หลี่เหมิงก็ยังรู้สึกหนาวจับใจ

หนาวเกินไปแล้ว... อุณหภูมิต้องติดลบแน่นอน

“ผู้บัญชาการ โปรดอย่าตื่นตระหนก ผมคือผู้ช่วย AI ของท่าน รหัส ‘2020’ ผมจะทำหน้าที่นำทางท่านสู่การเป็นผู้บัญชาการที่ยอดเยี่ยม”

AI งั้นเหรอ?

โทรศัพท์มือถือ?

หลี่เหมิงรีบคลำหาตามตัว แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่ดูคล้ายโทรศัพท์มือถือเลย

“นายอยู่ที่ไหน?”

“ผู้บัญชาการ ผมได้ทำการผูกจิตประสาทเข้ากับท่านแล้ว ผมดำรงอยู่ในสมองของท่าน”

ในสมอง?

เทคโนโลยีของมนุษย์ก้าวหน้าไปถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

แล้วทำไมเขาถึงแต่งตัวแบบนี้? ต่อให้มีคนช่วยชีวิตเขาไว้ ก็ไม่น่าจะจับเขาใส่ชุดขยะแบบนี้สิ

“ผู้บัญชาการ ในนิยามของมนุษย์โลก ท่านได้ตายไปแล้ว แต่ตามกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง ผมได้ทำการดักจับคลื่นจิตสำนึกของท่าน และทำการแปลงข้อมูลเพื่อผูกเข้ากับ ‘ฐานบัญชาการส่วนหน้าแห่งจักรวรรดิธงทมิฬ’ ร่างกายนี้เป็นเพียงภาชนะของผู้บัญชาการเท่านั้น”

จักรวรรดิธงทมิฬ?

ภาชนะ?

หมายความว่าร่างนี้ไม่ใช่ร่างของเขา?

ทะลุมิติ? หรือสิงร่าง?

หลี่เหมิงไม่ใช่คนโง่ เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว

เขาตายไปแล้วจริงๆ แต่ถูก AI ที่ชื่อ “2020” ดึงจิตสำนึกไว้ แล้วจับยัดลงในร่างนี้

แม้จะเป็นเรื่องเหลือเชื่อ แต่ยังไงเสีย... การมีชีวิตอยู่ก็ดีกว่าความตาย

“นายต้องการให้ฉันทำอะไร?” หลี่เหมิงถาม

แม้จะเป็นผู้ช่วย AI ของเขา แต่การมีอยู่ของมันย่อมต้องมีจุดประสงค์

“เจตจำนงของผู้บัญชาการอยู่นอกเหนือขอบเขตการแนะนำของผม โปรดตัดสินใจด้วยตนเอง... ผู้บัญชาการ ท่านต้องการเปิดใช้งาน ‘หน้าต่างข้อมูล’ หรือไม่?”

หน้าต่างข้อมูล?

แม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่หลี่เหมิงก็ไม่ลังเล “เปิดใช้งาน...”

สิ้นเสียงของเขา ฉากอัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น เบื้องหน้าสายตาของหลี่เหมิง หน้าจอแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ แสดงข้อมูลเกี่ยวกับฐานบัญชาการส่วนหน้าแห่งจักรวรรดิธงทมิฬ

เสียงของ 2020 ดังขึ้นอีกครั้ง

“ในฐานะ ‘ผู้บัญชาการระดับ 0’ อำนาจของท่านยังมีจำกัด ท่านสามารถครอบครองเทคโนโลยีและยูนิตทหารบางส่วนจากยุคก่อนนิวเคลียร์ได้ ขอแนะนำให้ท่านแลกเปลี่ยนยูนิตทหารก่อนเป็นอันดับแรก การดำเนินการเพียงลำพังมิอาจทำการใหญ่ได้”

มันคือหน้าร้านค้า! มีไอเทมมากมายที่ใช้ “แต้มทรัพยากร” แลกได้

แต้มเริ่มต้นมีอยู่ 100 แต้ม ซึ่งสามารถหาเพิ่มได้จากการนำทรัพยากรที่กำหนดมาแลกเปลี่ยน

แม้จะมีของให้เลือกเยอะ แต่ยูนิตทหารที่แลกได้มีเพียง 2 ประเภท คือ พลหอกแห่งจักรวรรดิและ พลธนูแห่งจักรวรรดิ

พลหอก 1 นาย ราคา 10 แต้ม

พลธนู 1 นาย ราคา 15 แต้ม

แต้ม 100 แต้ม แลกพลหอกได้ 10 นาย หรือพลธนูได้ 6 นาย

หลี่เหมิงขมวดคิ้ว ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้ามาในสมองจนต้องสะบัดหัวและนวดขมับ

“นี่มัน...”

เขารู้สึกเหมือนมีความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาไหลบ่าเข้ามา

“2020 นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ผู้บัญชาการได้หลอมรวมเข้ากับภาชนะปัจจุบันอย่างสมบูรณ์ และได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม...”

อย่างนี้นี่เอง...

ในห้วงความทรงจำนั้น หลี่เหมิงได้รับรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน และโลกภายนอกเป็นอย่างไร

เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อ หลี่เหมิง เหมือนกัน เป็นคนป่วยใกล้ตาย แม้จะเป็นแค่ไข้หวัดธรรมดา แต่ในสถานหลบภัยแห่งนี้ ไข้หวัดเล็กน้อยก็คร่าชีวิตคนได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าของร่างเดิมตายไปแล้ว

โลกใบนี้ยังคงเป็นโลกใบเดิม สงครามนิวเคลียร์ในความทรงจำไม่ใช่ความฝัน แต่มันเกิดขึ้นจริง

สงครามครั้งนั้นทำลายอารยธรรมมนุษย์ โลกเข้าสู่ฤดูหนาวนิวเคลียร์ และเริ่มต้น ยุคน้ำแข็ง อันยาวนาน

และตอนนี้... เวลาผ่านไป 60 ปีแล้วนับจากหายนะครั้งนั้น

หลี่เหมิงตัวสั่นสะท้านอีกครั้ง ความหนาวเย็นทำให้เขาต้องกอดตัวเองแน่น

ไม่ได้การ... หนาวเกินไป ต้องแลกชุดกันหนาวก่อน

เขาเลื่อนดูหน้าร้านค้าเพื่อหาเสื้อผ้า

ชุดซับในขนสัตว์กองทัพ: 2 แต้มทรัพยากร

ถ้ากดแลกเปลี่ยนจะเกิดอะไรขึ้น?

ต้องลองดู

“แลกเปลี่ยน ชุดซับในขนสัตว์กองทัพ...”

เสียง 2020 ตอบรับทันที “แลกเปลี่ยนชุดซับในฯ ใช้ 2 แต้ม... ถ่ายโอนข้อมูล... สำเร็จ... เริ่มต้นโมดูลเทเลพอร์ต... คลังสินค้าไม่ระบุ... ล็อกพิกัด XXX.XX... เปิดรูหนอน... เริ่มการส่งผ่านด้วยแสง... นับถอยหลัง 5, 4, 3, 2, 1...”

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นกลางอากาศตรงหน้าหลี่เหมิง มันเกิดขึ้นรวดเร็วและหายไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงชุดซับในสีเข้มวางอยู่บนเตียง

“มหัศจรรย์ชะมัด...”

หลี่เหมิงมองดูชุดนั้นอย่างทึ่งๆ แต่ความหนาวเรียกสติเขากลับมา เขาไม่รอช้ารีบถอดชุดขยะเน่าๆ ออก แล้วสวมชุดซับในทันที

ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความหนาวเย็นหายไปปลิดทิ้ง

“ค่อยยังชั่ว...”

เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะค่อยๆ สวมชุดเน่าๆ ทับกลับเข้าไป

ทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้น ถ้าใส่ชุดใหม่เอี่ยมตอนนี้ คงได้ล่อเป้าให้คนอื่นมาปล้นแน่

สถานหลบภัยชิ่งอัน แม้จะไม่ใหญ่ แต่ก็มีคนเกือบพัน ร้อยพ่อพันแม่ กฎระเบียบไม่มีอยู่จริง ความเป็นความตายขึ้นอยู่กับผู้มีอำนาจ