บทที่ 240 - จั่วต้าจว้างผู้ถูกกลืนกิน

บทที่ 240 - จั่วต้าจว้างผู้ถูกกลืนกิน

แต่ภายใต้คมเขี้ยวของอสูรทราย เวลาเพียงสองวินาทีช่างดูยาวนานและหรูหราเกินเอื้อม

เสียงของเซียวเฉินดังขึ้นอีกครั้ง "โยนมา!"

จั่วต้าจว้างสมองสั่งการไม่ทัน โยนอัญมณีกลับไปอีกรอบ

เซียวเฉินรับไว้แล้วออกตัววิ่ง

อสูรทรายหักเลี้ยวไล่กวดเซียวเฉินทันที

จั่วต้าจว้างรีบวิ่งเข้าไปประชิด เขารู้ดีว่าเซียวเฉินไม่มีทางยื้อได้ถึงห้าวินาทีแน่

และก็เป็นจริงดังคาด อสูรทรายพุ่งเข้าประชิดตัวเซียวเฉินอย่างรวดเร็ว

เซียวเฉินคำรามลั่น "รับไป!"

อัญมณีถูกโยนลอยละลิ่วออกมาอีกครั้ง

จั่วต้าจว้างกระโดดตัวลอยขึ้นไปรับ

แต่ครั้งนี้เซียวเฉินโยนสูงเป็นพิเศษ เขาต้องกระโดดจนสุดตัวถึงจะคว้าได้

ปัญหาก็คือ... ถ้าตกลงมาตรงๆ เขาต้องกลายเป็นอาหารว่างของอสูรทรายแน่นอน

ทางรอดเดียวคือต้องเหาะหลบไปข้างหน้าสักระยะ

เขาไม่ลังเลที่จะใช้พลังเหาะเหินเดินอากาศ

ตัวเขาลอยอยู่กลางเวหา ส่วนอสูรทรายวิ่งไล่กวดอยู่เบื้องล่าง

อันที่จริงการลอยตัวกลางอากาศนั้นอันตรายกว่ามาก เขาต้องรีบหาทางลงพื้นให้เร็วที่สุด

แต่สถานการณ์ตอนนี้เลือกไม่ได้แล้ว

ขอแค่ทนให้ได้อีกสิบวินาที ชัยชนะก็จะเป็นของเขา

ขณะที่เวลากำลังจะครบกำหนด จั่วต้าจว้างพลันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระตุกร่างเขาไว้

ก้มลงมองก็ต้องขวัญผวา

ผู้เข้าแข่งขันอีกคนหนึ่งที่ซุ่มรอจังหวะชิงอัญมณี ได้เหวี่ยงเชือกบ่วงบาศขึ้นมาคล้องตัวเขาไว้ แล้วกระชากลงมาอย่างแรง!

จั่วต้าจว้างหันขวับไปมอง อสูรทรายไล่จี้เข้ามาประชิดแล้ว

เขาตวัดดาบฟันผู้เข้าแข่งขันคนนั้นขาดสะพายแล่ง

แต่อสูรทรายก็พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้วเช่นกัน

เสียงที่คุ้นเคยดังแว่วข้างหู "โยนมา!"

จั่วต้าจว้างเผลอขว้างอัญมณีออกไปโดยไม่รู้ตัว

วินาทีเดียวกัน เขารู้สึกเหมือนร่างกายถูกแรงมหาศาลเหวี่ยงจนลอยละลิ่ว พุ่งสวนทางเข้าไปขวางเส้นทางของอสูรทราย

อสูรทรายคำรามลั่น จั่วต้าจว้างรู้ตัวแล้วว่าหมดทางหนี

ในวาระสุดท้าย เขาเพิ่งตาสว่างว่าตัวเองหลงกลเซียวเฉินเข้าเต็มเปา

ที่เซียวเฉินทำทีเป็นร่วมมือรับส่งลูก แท้จริงแล้วคือการขุดหลุมฝังเขาดีๆ นี่เอง

ตอนที่โยนอัญมณีครั้งที่สอง เซียวเฉินจงใจโยนให้สูงลิบ เพื่อบีบให้เขาต้องกระโดดลอยตัว

และเส้นทางการบินของเขา ก็ถูกคำนวณไว้แล้วว่าต้องผ่านจุดที่มีคนดักซุ่มอยู่

ผู้เข้าแข่งขันคนนั้นดึงเขาร่วงลงมา บีบให้เขาจนตรอกจนต้องโยนอัญมณีทิ้ง

จากนั้นเซียวเฉินก็ฉวยโอกาสใช้เชือกเส้นเดียวกันนั้น เหวี่ยงเขากลับไปเป็นอาหารโต๊ะจีนให้อสูรทราย

กว่าจะเข้าใจทุกอย่าง... ก็สายไปเสียแล้ว

โฮก!

อสูรทรายพุ่งเข้าใส่ ปากขนาดยักษ์กลืนร่างของจั่วต้าจว้างหายเข้าไปทั้งตัว ก่อนจะพุ่งทะยานไล่ล่าเซียวเฉินต่อ

ฮือฮา!

ทั่วทั้งสนามตกตะลึงพรึงเพริด

หนึ่งในตัวเต็งแชมป์ปีนี้ ผู้ชนะเจ็ดจากเก้าสนาม ไอดอลขวัญใจมหาชน 'เฮียจั่ว' จบชีวิตลงในปากอสูรทรายอย่างน่าอนาถ

ผู้ชมอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าได้

โดยเฉพาะคนที่เทหมดหน้าตักแทงข้างจั่วต้าจว้าง ต่างพากันหน้าซีดเผือด หัวใจแทบสลาย

เพราะนั่นหมายความว่าเงินที่ลงไป... ละลายหายไปกับสายลมแล้ว

ในห้องวีไอพี

ทุกคนต่างตกตะลึงกับฉากที่เห็น

คุณชายหลินตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว

เขารู้พิษสงของจั่วต้าจว้างดี แม้เขาจะเคยชนะมาสองครั้ง แต่ก็เพราะโกงเลือกสนามธาตุทองที่ตัวเองถนัด

ถ้าไปเจอกันในสนามอื่น เขาอาจจะแพ้ก็ได้

แต่นี่จั่วต้าจว้างกลับตายอย่างปริศนา

และเบื้องหลังความตายนี้ ดูเหมือนจะมีเงาของเซียวเฉินชักใยอยู่ ทำให้เขาเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นในตัวเด็กใหม่คนนี้

ดูเหมือนความสามารถของเซียวเฉิน... จะหยั่งไม่ถึงเสียแล้ว

ท่านเจ้าเมืองเองก็เบิกตากว้าง

แม้เขาจะเป็นถึงเจ้าเมือง แต่ก็เสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองมานาน ห่างเหินจากสนามรบไปหลายปี

เขพอจะเดาออกลางๆ ว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือเซียวเฉินแน่

แต่เขาดูไม่ออกว่ามันเชื่อมโยงกันยังไง

เซียวเฉินทำได้ยังไง?

ชายหนุ่มคนนี้... เริ่มเป็นภัยคุกคามสำหรับเขาแล้ว

ส่วนเซียงเซียงและฮูหยินเจ้าเมืองกลับมีปฏิกิริยาตรงกันข้าม

ฮูหยินบิดเอวอย่างยั่วยวน มุมปากยกยิ้มอย่างปิดไม่มิด "ท่านเจ้าเมืองคะ ดูเหมือนแผนของคุณจะล่มซะแล้วสิ เซียวเฉินคนนี้ดวงแข็งจริงๆ"

เซียงเซียงกล่าวชื่นชม "ดวงก็คือฝีมือค่ะ ดวงของเซียวเฉินมาจากความกล้าและความรอบคอบของเขาเอง"

เจ้าเมืองแค่นเสียง "จะรีบดีใจไปทำไม เกมยังไม่จบสักหน่อย ดีไม่ดีเซียวเฉินอาจจะตามไปเป็นเพื่อนจั่วต้าจว้างในท้องอสูรทรายก็ได้"

ได้ยินดังนั้น คุณชายหลินก็ตาลุกวาวขึ้นมาอีกครั้ง "ใช่! เกมยังไม่จบ อสูรทรายกินจั่วต้าจว้างไปแล้ว รายต่อไปต้องเป็นเซียวเฉินแน่!"

สถานการณ์บนเวทีดูเหมือนจะเป็นไปตามคำแช่งของทั้งสองคน

อสูรทรายกำลังไล่กวดเซียวเฉินด้วยความเร็วสูงลิบ

และคราวนี้เซียวเฉินไม่มีตัวช่วยแล้ว ทางเลือกมีแค่ทิ้งอัญมณีเพื่อรักษาชีวิต

หรือไม่ก็ถูกอสูรทรายงับหัวหลุด

ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกที่สาม

ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ ปากมหึมาของอสูรทรายจ่ออยู่เหนือศีรษะเซียวเฉิน เพียงแค่พุ่งลงมาอีกนิด เซียวเฉินก็จะกลายเป็นอาหารจานด่วนตามรอยจั่วต้าจว้างไปติดๆ

เสียงเชียร์ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง

"เซียวเฉินระวัง!"

"เซียวเฉินสู้เขานะ!"

"เซียวเฉิน แข็งใจไว้!"

เสียงเชียร์เหล่านี้ส่วนใหญ่มาจากคนที่แทงข้างเซียวเฉิน

และยังมีอีกหลายคนที่แทงกั๊กไว้ทั้งสองฝั่ง

ในเมื่อจั่วต้าจว้างม่องเท่งไปแล้ว ความหวังเดียวที่จะได้ทุนคืนก็อยู่ที่เซียวเฉินนี่แหละ

บนอัฒจันทร์ กงตงเสวี่ย เซียวเซียว และไป๋จื่อลู่ นั่งลุ้นตัวโก่ง

สีหน้าของทั้งสามคนแตกต่างกันไป

ไป๋จื่อลู่เครียดที่สุด เธอบีบมือเซียวเซียวแน่นจนมือสั่นระริก

กงตงเสวี่ยดูผ่อนคลายกว่า เธอเชื่อมั่นในตัวสามี

แต่คนที่ชิลที่สุดคือเซียวเซียว

หลังจากโดนพ่อเคี่ยวเข็ญฝึกซ้อมมา เธอรู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของพ่อดี

พ่อของเธอคือหลุมดำที่หยั่งไม่ถึง

เธอรู้ว่าพ่อไม่มีทางแพ้

แถมยังคุมเกมได้อยู่หมัด

เหตุการณ์เมื่อครู่ ล้วนอยู่ในแผนการของพ่อทั้งหมด

แกล้งทำเป็นร่วมมือกับจั่วต้าจว้าง แล้วฉวยโอกาสกำจัดทิ้ง

ทำให้ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ

การรับมือกับอสูรทรายตัวนี้ สำหรับพ่อแล้ว... คงง่ายเหมือนปอกกล้วย

แต่ในห้องวีไอพี บรรยากาศกลับตึงเครียดจนแทบขาดใจ

เซียงเซียงและฮูหยินเจ้าเมืองกลั้นหายใจด้วยความลุ้นระทึก

พวกเธอไม่อยากเห็นเซียวเฉินแพ้

ตรงข้ามกับคุณชายหลินและเจ้าเมืองที่กำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น แทบอยากจะแปลงร่างเป็นอสูรทรายลงไปงับหัวเซียวเฉินด้วยตัวเอง

"งับเลย! งับมันสิ! ฆ่ามัน!"

"อีกนิดเดียว! อีกนิดเดียวมันก็ตายแล้ว! เอาเลย!"

แต่สวรรค์ไม่เป็นใจ

บนสนามประลอง

ปากยักษ์ของอสูรทรายพุ่งงับลงมา จวนเจียนจะถึงตัวเซียวเฉิน

ทันใดนั้น เซียวเฉินเหมือนจะสะดุดกองทรายเสียหลักล้มลง ร่างไถลกลิ้งลงไปตามเนินทรายอย่างรวดเร็ว

ทำให้เขากลิ้งมุดเข้าไปอยู่ใต้ส่วนคางของอสูรทรายอย่างเฉียดฉิว

อสูรทรายงับลมเข้าเต็มคำ ปากกระแทกพื้นทรายดังสนั่น

ทรายจำนวนมหาศาลถูกกลืนลงท้อง เกิดเป็นหลุมยุบขนาดใหญ่

ส่วนหัวของมันมุดหายเข้าไปในทราย

แต่ตำแหน่งที่เซียวเฉินนอนแผ่อยู่นั้นช่างประจวบเหมาะ มันอยู่ตรงจุดบอดใต้คอของอสูรทรายพอดี

ถ้าอสูรทรายอยากจะกัดเขา มันต้องมุดทรายตีวงอ้อมกลับมาเป็นวงกลมใหญ่ๆ ถึงจะหันมางับได้ถนัด

[จบแล้ว]