บทที่ 60 - จ้าวตึกผู้ต้องการการบำรุง

บทที่ 60 - จ้าวตึกผู้ต้องการการบำรุง

เป็นไปตามคาด เสียงกลอนประตูดัง กริ๊ก

บานประตูเปิดออก เซียวเฉินเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นห่อขนมล่าเถียวให้พวกเธอคนละห่อ แถมด้วยไส้กรอกแฮมให้เจ้าเสี่ยวเฮยอีกหนึ่งแท่ง

"เที่ยงนี้กินอะไร"

"เซี่ยงจี๊ผัดไฟแดง ผัดกุยช่ายใส่ไข่ หอยนางรมย่าง แล้วก็ซุปไข่ใส่เก๋ากี้และข้าวหมาก เครื่องดื่มเป็นไวน์แดงค่ะ" ฟ่านมี่มี่ร่ายเมนูยาวเหยียด

เซียวเฉินหันขวับไปมองหน้าฟ่านมี่มี่ด้วยสายตาเคลือบแคลง "เมนูพวกนี้... เธอกำลังจะสื่ออะไรหรือเปล่า"

ฟ่านมี่มี่ทำหน้างง "สื่ออะไรคะ? ไม่ได้สื่ออะไรนี่นา หนังสือบอกว่าผู้ชายกินของพวกนี้แล้วดีต่อสุขภาพนะคะ"

โม่เสี่ยวถงร้องอ๋อในใจ รีบกระซิบดุเพื่อน "มี่มี่ เธอนี่มันซื่อบื้อจริงๆ จ้าวตึกแข็งแรงปานพญาอินทรีขนาดนี้ ยังต้องกินของโด๊ปพวกนี้อีกเหรอ"

ฟ่านมี่มี่ถึงบางอ้อ หน้าซีดเผือด "เอ่อ... จ้าวตึกคะ งั้นเดี๋ยวหนูไปทำกับข้าวมาใหม่นะคะ"

เซียวเฉินคว้าแขนทั้งสองคนไว้ "ไม่ต้องหรอก กินนี่แหละ ดีแล้ว"

โม่เสี่ยวถงและฟ่านมี่มี่หน้าถอดสี รู้ชะตากรรมทันทีว่างานเข้าแน่ๆ

"ในเมื่อพวกเธออุตส่าห์เตือนด้วยความหวังดี ฉันก็ควรจะฟิตร่างกายให้มากกว่านี้หน่อย มาๆ กินข้าว กินให้อิ่มจะได้มีแรง 'ทำงาน'" เซียวเฉินคึบตะเกียบขึ้นมา

ส่วนโม่เสี่ยวถงและฟ่านมี่มี่เริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้

ทำงาน... งานอะไรล่ะทีนี้?

"จ้าวตึกคะ เพื่อนหนูคนหนึ่งไม่มีอะไรกินแล้ว นางอยากขอมาพึ่งใบบุญ จ้าวตึกจะรับนางไว้ไหมคะ" โม่เสี่ยวถงรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

"ใคร?"

"ชื่อโหย่วลี่หยาค่ะ"

"โหย่วลี่หยา... ห้อง 2307 สินะ"

เซียวเฉินวางตะเกียบลง แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา "ใครที่เคยโกหกฉัน ฉันไม่รับเลี้ยง ที่นี่ไม่ใช่สถานสงเคราะห์"

โม่เสี่ยวถงและฟ่านมี่มี่สบตากัน ลอบถอนหายใจเงียบๆ

ผลลัพธ์นี้อยู่ในความคาดหมายอยู่แล้ว

น่าสงสารก็แต่โหย่วลี่หยา

หลังจากอิ่มหนำสำราญ เซียวเฉินกลับเข้าไปในห้องนอนแล้วสั่งการทิ้งท้าย "พวกเธอไปจัดห้องนอนใหม่ซะ แยกไปคนละห้อง"

เซียวเฉินตัดสินใจจะยึดห้องนี้ไว้คนเดียว แล้วให้สองสาวระเห็จไปนอนห้องข้างๆ ที่เพิ่งเจาะทะลุไป

โม่เสี่ยวถงและฟ่านมี่มี่รับคำ แล้วรีบแยกย้ายไปเก็บของ

เซียวเฉินหลับตาลง เริ่มบังคับโดรนให้ออกบิน

เขาไม่แน่ใจว่าโดรนที่ได้รางวัลมาจากระบบจะบินฝ่าหมอกขาวได้ไหม

ต้องลองดู

พอลองหลับตา ภาพมุมสูงจากกล้องโดรนก็ปรากฏขึ้นในสมอง

เขาบังคับให้มันค่อยๆ ร่อนลงต่ำ แทรกตัวเข้าไปในชั้นหมอก

เยี่ยมมาก! ไม่เหมือนโดรนทั่วไปที่พอเจอหมอกปุ๊บสัญญาณขาดปั๊บ

โดรนตัวนี้บินในหมอกได้ลื่นไหลไม่มีสะดุด

เซียวเฉินยิ้มมุมปาก

โดรนตัวนี้จะกลายเป็นดวงตาสวรรค์ให้เขาสำรวจโลกใบใหม่

เขาบังคับให้มันบินวนไปรอบๆ หมู่บ้าน

หลังจากบินสำรวจจนทั่ว เซียวเฉินก็ต้องขมวดคิ้วเครียด

หมู่บ้านนี้มีตึกทั้งหมดเก้าตึก

แปดตึกในนั้น มีศพนอนเกลื่อนอยู่รอบตึก

ดูจากสภาพศพ ไม่น่าจะใช่การกระโดดฆ่าตัวตาย แต่น่าจะถูกจับโยนลงมามากกว่า

และส่วนใหญ่เป็นศพผู้หญิง

นั่นแสดงว่า ตึกอื่นๆ ก็ตกอยู่ในสภาพจลาจลไร้ระเบียบเหมือนตึก 2 ที่เขาอยู่

มีเพียงตึก 6 เท่านั้นที่ยังไม่เห็นศพ

แต่ไม่ใช่เพราะคนที่นั่นมีศีลธรรมสูงส่งอะไรหรอก เป็นเพราะตึก 6 เพิ่งสร้างเสร็จและเพิ่งส่งมอบ ส่วนใหญ่ยังตกแต่งไม่เสร็จ คนเข้าอยู่เลยน้อย

คนน้อย เรื่องก็น้อยตาม

เซียวเฉินบินโฉบไปดูพืชพรรณในสวนหย่อม พบพืชกลายพันธุ์อีกหลายสิบต้น

มีต้นหนึ่งออกดอกบานสะพรั่ง

ใต้เกสรดอกไม้มีผลไม้เล็กๆ กำลังก่อตัว

เรื่องนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเซียวเฉิน ผลไม้จากพืชกลายพันธุ์จะมีสรรพคุณวิเศษอะไรไหมนะ

เขาเรียกโดรนกลับมา แล้วสั่งการระบบในใจ "หมุนวงล้อ!"

ติ๊ง!

ได้รับยาปลุกพลัง 1 เม็ด

เซียวเฉินแบมือออก ยาเม็ดสีเขียวมรกตปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ

ตอนนี้มีครบห้าสีแล้ว

ขาว น้ำตาล ขาวขุ่น ทอง และเขียว

ขาวคือพละกำลัง น้ำตาลคือความอึด ขาวขุ่นคือความว่องไว ทองคือความทนทาน แล้วสีเขียวล่ะ?

เขาโยนเข้าปากกลืนลงคอทันที รอสักพักก็รู้ผล

ความเร็ว!

ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเขาเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว เผลอๆ อาจจะถึงสองเท่า

ติ๊ง!

เสบียงอาหารประจำวัน (สำหรับ 16 คน) จัดส่งเรียบร้อยแล้ว โปรดตรวจสอบ

บนโต๊ะมีชุดวัตถุดิบอาหารโผล่ขึ้นมาสิบหกชุด

ระบบคงมีเมนูประจำวันสุ่มมาให้ พอมีลูกน้องผู้ภักดีสี่คน ยอดจัดส่งก็คูณเข้าไปจนกลายเป็นสิบหกชุด

เหลือกินเหลือใช้สบายๆ

ส่วนของรางวัลอื่นๆ เดี๋ยวค่อยว่ากัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เซียวเฉินเดินไปเปิดประตู พบโม่เสี่ยวถงยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"มีอะไร"

โม่เสี่ยวถงอึกอักเล็กน้อย "จ้าวตึกคะ... เราพอจะแบ่งอาหารให้ป้า 1017 สักหน่อยได้ไหมคะ เมื่อก่อนแกเคยจะช่วยหนูจนโดนปล้นอาหารไป ตอนนี้แกคงไม่มีอะไรจะกินแล้ว"

เซียวเฉินเงยหน้ามอง "ป้าแกมาขอร้องเธอเหรอ"

"เปล่าค่ะ แกแค่บ่นในกลุ่มว่าตอนนี้ต้องแทะหนังโซฟากินประทังชีวิตน่ะค่ะ" โม่เสี่ยวถงตอบเสียงอ่อย

เซียวเฉินพูดเรียบๆ "ในเมื่อยังมีหนังโซฟากิน ก็ให้แกกินไปก่อน รอให้แกมาเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเธอก่อนค่อยว่ากัน"

แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเซียวเฉินถึงใจแข็งกับคุณป้าผู้ใจบุญคนนี้ แต่โม่เสี่ยวถงก็ไม่กล้าเซ้าซี้ "ค่ะ ถ้าแกมาขอความช่วยเหลือเมื่อไหร่ หนูจะมารายงานจ้าวตึกนะคะ"

มองดูแผ่นหลังของโม่เสี่ยวถงเดินจากไป เซียวเฉินส่ายหน้าเบาๆ

ในบรรดาสองสาว โม่เสี่ยวถงเป็นคนจิตใจดีเกินไป เชื่อคนง่าย

แม้ป้า 1017 จะดูเป็นคนดีมีน้ำใจจากพฤติกรรมที่ผ่านมา

แต่โลกก่อนวันสิ้นโลกกับโลกหลังวันสิ้นโลก มันคนละบริบทกัน

ไม่มีใครรู้ว่านิสัยที่แท้จริงของป้าแกจะยังเหมือนเดิมไหมเมื่อความตายมาจ่อคอหอย

อีกอย่าง เซียวเฉินมีลางสังหรณ์ลึกๆ ว่าป้าคนนี้ไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่เห็น

แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่สัญชาตญาณเขามันบอก

ดังนั้น การจะช่วยเหลือป้า 1017 หรือไม่ ต้องรอดูพฤติกรรมกันต่อไป

คนเราขาดอาหารแต่ยังมีน้ำ ก็อยู่ได้เป็นอาทิตย์

เขาเชื่อว่าต่อให้ป้าแกหมดอาหารจริงๆ ก็ยังลากสังขารต่อได้อีกเป็นสิบวัน

เขามีเวลาถมเถที่จะพิสูจน์ธาตุแท้ของคน

ติ๊ด ติ๊ด

เสียงข้อความเข้า เปิดดูเป็นข้อความจากพี่ลายสัก

พี่ลายสัก: จ้าวตึกครับ ห้อง 0218 กำลังซ่อมแซม ในนั้นมีเครื่องมือช่างดีๆ เพียบ ผมอยากจะลงไปเอา แต่ว่า...

เซียวเฉินพิมพ์ตอบกลับทันที : เดี๋ยวฉันให้หน้ากากกันแก๊ส 2 อัน กับอาหารอีก 3 ชุด

พี่ลายสัก: ขอบพระคุณครับท่าน วันนี้ผมเพิ่งรับเด็กใหม่มาคนนึง...

เซียวเฉิน: งั้นเอาไป 5 ชุด พยายามเข้าล่ะ ฉันเชียร์อยู่นะ

วางมือถือลง เซียวเฉินเรียกเสี่ยวเฮยมาหา จัดแจงเอาอาหาร 5 ชุดและหน้ากากกันแก๊ส 2 อันใส่ตะกร้า แล้วลูบหัวมันเบาๆ

"เอานี่ไปให้น้องรองของแกหน่อย"

เสี่ยวเฮยทำหน้างงเต็ก น้องรองไหนฟระ?

เซียวเฉินชี้มือไปทางห้องข้างๆ "ไอ้พี่ลายสักห้อง 2806 นั่นแหละ น้องรองของแก"

[จบแล้ว]