บทที่ 34 - ผู้นำที่แท้จริงปรากฏกาย

บทที่ 34 - ผู้นำที่แท้จริงปรากฏกาย

3205 : อย่ามาดีแต่ปาก มึงลงชื่อกูก็ลง

1017 : พอได้แล้ว! เลิกทะเลาะกันสักที เรื่องแบบนี้บังคับกันไม่ได้ ใครอยากช่วยปกป้องตึกก็มาเจอกันที่ชั้นสิบ เราจะตั้งทีมไปจัดการซอมบี้

0713 (เจ้าอ้วนเฝิง) : ป้าครับ ผมอยากช่วยนะ แต่ผมหิวจนตาลายไม่มีแรงจะยกไม้หน้าสามแล้ว ขอของกินรองท้องหน่อยได้ไหม กินอิ่มแล้วผมจะลุยเดี่ยวให้ดู

0217 : เข้าท่าๆ ผมเสนอว่าใครไม่มีแรงก็ออกแรง ใครมีของกินแต่ไม่กล้าลุยก็เอาของกินมาสนับสนุนคนทำงาน แฟร์ๆ

2806 (พี่ลายสัก) : เห็นด้วย กูมีแรง กูพร้อมลุย

1315 : ผมก็เอา มีข้าวให้กินผมเดี่ยวกับซอมบี้ก็ยังไหว

1614 : เห็นด้วย โดยเฉพาะพวกที่ยังมีหน้ามาขายข้าวสารแพงๆ น่ะ ควรจะบริจาคออกมาบ้างนะ

0713 : ผมเสนอให้เก็บภาษีตลาดแลกเปลี่ยนที่ชั้นสิบด้วย หน่วยลาดตระเวนทำงานเสี่ยงตายจะให้ทำฟรีได้ไง

1816 (โจวหงต๋า) : พูดน่ะมันง่าย พวกแกไม่รู้หรอกว่าอาหารแต่ละมื้อมันสำคัญแค่ไหน กว่าจะเจียดออกมาแลกของได้ต้องกัดฟันขนาดไหน ถ้าจะมาขูดรีดกันแบบนี้ก็ปิดตลาดไปเลย ต่างคนต่างอยู่!

2806 : เฮ้ย 1816 พูดงี้ก็ไม่ถูก ตลาดต้องเปิดต่อไป คนไม่มีกินมันเยอะ ต้องช่วยๆ กัน รอรัฐบาลมาช่วย ถ้าปิดตลาดพวกเราจะตายกันหมด ส่วนเรื่องภาษี เอาเป็นความสมัครใจดีกว่า

2222 : ฉันว่าเก็บภาษีเป็นเงินก็ได้นะ หน่วยลาดตระเวนรับค่าจ้างเป็นเงิน แล้วเอาเงินไปซื้อของในตลาด แบบนี้วินวินทั้งคู่

2401 : ไอเดียดี! พวกพ่อค้าหน้าเลือดหากินกับวิกฤต เก็บภาษีหนักๆ ไปเลย สมควรแล้ว

0713 : งั้นตกลงตามนี้ ผมเข้าหน่วยลาดตระเวน จะได้มีเงินซื้อข้าว

1017 : เฮ้อ... เอาเถอะ ถ้าตกลงกันได้แบบนี้ป้าก็ไม่ขัด แต่ป้าขอบอกไว้ก่อนนะ ป้าเป็นจิตอาสา ไม่รับเงินสักบาท เอาล่ะ ใครจะมาก็รีบมาที่ชั้นสิบ

กลุ่มแชทเงียบกริบอีกครั้ง

...

ห้อง 2305

ฟ่านมี่มี่อ่านข้อความในมือถือด้วยมือที่สั่นเทา เหงื่อเย็นๆ ผุดพราวตามไรผม เมื่อกี้เพื่อนสาวทั้งสองยังบอกว่าเป็นข่าวปลอมอยู่เลย แต่ตอนนี้พยานยืนยันชัดเจน แถมระบุตัวตนได้ว่าเป็นคนในตึกเราเอง

สิ่งที่โม่เสี่ยวถงพูดเป็นความจริงทุกอย่าง

เธอรีบพิมพ์ลงในกลุ่มลับ : ปิงปิง ลี่หยา มีซอมบี้จริงๆ ด้วย! เสี่ยวถงไม่ได้โกหก! ทำไงดีฉันกลัว!

หลงปิงปิง : อาจจะจริงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็ได้ นางอาจจะเอาเรื่องจริงมาผสมโรงขู่พวกเรา อย่าเพิ่งสติแตกสิ

โหย่วลี่หยา : ใช่ๆ ไอ้จ้าวตึกนั่นต้องเป็นพวกชอบบงการแน่ๆ ขืนเธอหลงกลไปหา มันจับเธอล่ามโซ่ขังลืมแน่ อย่าไปนะมี่มี่

ฟ่านมี่มี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ อยากจะเชื่อเพื่อนแต่ท้องมันร้องประท้วงไม่หยุด อาหารก็ไม่มี ออกไปข้างนอกก็เจอซอมบี้ ชีวิตหนอชีวิต

...

โถงทางเดินชั้นสิบ

ป้า 1017 ยืนโดดเดี่ยวท่ามกลางความว่างเปล่า ผ่านไปสิบนาทีแล้วยังไม่มีใครโผล่หัวมาสักคน

ป้าถอนหายใจหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ : พ่อหนุ่มใจกล้าทั้งหลาย ตอนนี้มีคนมาสิบกว่าคนแล้วนะ ขาดอีกสามสี่คนเราจะออกเดินทาง ป้ารับรองว่างานนี้คุ้มค่าเหนื่อย พรุ่งนี้เราจะเริ่มเก็บภาษีกันแล้ว

วางโทรศัพท์ลง ใบหน้าเหี่ยวย่นฉายแววรู้สึกผิด "โธ่ลูกเอ๊ย... ป้าไม่อยากโกหกหรอกนะ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้พวกแกก็ไม่ยอมออกมา เดี๋ยวก็ตายกันหมด"

ติ๊ง!

ลิฟต์เปิดออก เจ้าอ้วนเฝิงก้าวออกมา พอเห็นป้ายืนหัวโด่อยู่คนเดียวก็รู้ทันทีว่าโดนแกง รีบหมุนตัวจะกลับเข้าลิฟต์

ป้า 1017 พุ่งตัวไปคว้าแขนหมับ "จะไปไหนเล่า! เดี๋ยวคนอื่นก็มาแล้ว!"

ไม่นานลิฟต์อีกตัวก็เปิดออก คนกลุ่มหนึ่งเดินออกมา พอเห็นท่าไม่ดีจะชิ่งหนี ก็โดนป้ากับเจ้าอ้วนช่วยกันกล่อมแกมบังคับให้อยู่ต่อ

จนในที่สุดก็รวบรวมคนได้ยี่สิบกว่าคน ส่วนใหญ่หวังมาเกาะกิน หวังเศษเงินเศษอาหาร

กองกำลังเฉพาะกิจที่มีอาวุธเป็นไม้หน้าสาม มีดปอกผลไม้ และไม้ถูพื้น เดินทางลงมาที่ชั้นสามด้วยความกล้าๆ กลัวๆ

พอมาถึงหน้าประตูหนีไฟที่ถูกปิดตาย รอยยุบและรอยเล็บขนาดยักษ์บนบานประตูเหล็กทำเอาหลายคนขาอ่อน

ร่องรอยความรุนแรงระดับนี้ มนุษย์ทำไม่ได้แน่!

คนใจฝ่อเริ่มถอยกรูด เหลือคนใจสู้ (หรือกลัวอดตายมากกว่ากลัวซอมบี้) อยู่แค่สิบกว่าคน

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกนด่าไล่หลังพวกที่หนีไป "พวกปอดแหก! คนตั้งเยอะแยะกลัวอะไร แค่ซอมบี้ตัวเดียว รุมตีกะบาลคนละทีก็ตายแล้ว! ดูป้า 1017 สิ แก่ปานนี้ยังมายืนทัพหน้า ไม่อายกันบ้างหรือไง!"

ด่าไปก็ไลฟ์บอย ไม่มีใครกลับมา

บรรยากาศเริ่มตึงเครียด ใครจะกล้าเป็นหน่วยกล้าตายเปิดประตูบานนี้

"ถอยไป ผมจัดการเอง"

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง กลุ่มคนแหวกทางออกเผยให้เห็นชายร่างกำยำในชุดลายพรางทหารครึ่งท่อน มือถือกระบองเหล็กท่าทางทะมัดทะแมง

เขาเดินก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างป้า 1017 "คุณป้าครับ ไปพักเถอะ ตรงนี้ผมรับช่วงต่อเอง"

ป้า 1017 น้ำตาแทบไหล เหมือนยกภูเขาออกจากอก "พ่อหนุ่ม... เธอเป็นใคร อยู่ห้องไหนเนี่ย"

ชายหนุ่มยืดอกตอบฉะฉาน "ผมอยู่ห้อง 1303 ชื่อ 'กู้เจิ้งกั๋ว' ครับ เป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษ"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

"น้องกู้! มาได้จังหวะพอดีเลย ตึกเรากำลังขาดผู้นำอยู่พอดี" ลุงวัยกลางคนตบเข่าฉาด

"ใช่ๆ ไอ้พวกผู้ชายในตึกนี้มีแต่พวกเก่งแต่ปาก ถึงเวลาจริงมุดหัวเงียบ ต้องให้ทหารเก่าออกโรง"

"เท่ระเบิดไปเลยพี่ชาย!"

สาวๆ เริ่มส่งสายตาวิบวับ

กู้เจิ้งกั๋วยกมือปรามเสียงเซ็งแซ่ "ใจเย็นๆ ครับทุกคน ผมเข้าใจว่าทุกคนมีความกลัว ผมเองช่วงแรกไม่ได้ตามข่าวในกลุ่มเลยไม่รู้เรื่อง มัวแต่รอคำสั่งจากหน่วยเหนือ"

"แต่วันนี้ผมเห็นสถานการณ์ไม่ดีเลยออกมา ผมมีวิธีจัดการซอมบี้ ทุกคนไม่ต้องห่วง"

เขากระชับกระบองในมือมั่น แววตามุ่งมั่นจ้องมองไปที่ประตูหนีไฟ

[จบแล้ว]