บทที่ 32 - ซอมบี้บุกชั้นสอง
บทที่ 32 - ซอมบี้บุกชั้นสอง
บทที่ 32 - ซอมบี้บุกชั้นสอง
ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ โม่เสี่ยวถงโผเข้ากอดเซียวเฉินเต็มรัก แล้วเขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มเขาฟอดใหญ่
"ขอบคุณนะคะที่เก็บฉันมาเลี้ยง"
ติ๊ง!
เสียงสวรรค์ดังขึ้นในหัวเซียวเฉิน : [ขอแสดงความยินดี! คุณได้รับ 'ใจจริง' ทั้งหมดจากโม่เสี่ยวถง รางวัลพิเศษ : ยาเสริมแกร่ง 1 เม็ด]
เซียวเฉินลูบจมูกแก้เขิน ที่แท้ระบบมันก็มีเลเวลความสัมพันธ์แบบนี้ด้วยสินะ เหนือกว่าความภักดีคือ 'ใจจริง' นี่เอง
แค่ได้ใจสาวก็ได้ยาเทพ คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม
"ผมอยู่ คุณก็รอด" เซียวเฉินกระซิบตอบ
...
ในมือของเซียวเฉินมียาเม็ดสีดำสนิท ขนาดเท่าลูกอมแก้ไอ แต่กลับส่งกลิ่นหอมประหลาดที่ดมแล้วสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก มันคือ 'ยาเสริมแกร่ง'
เขาไม่รอช้า โยนเข้าปากกลืนลงคอทันที
ตัวยาละลายในพริบตา ความร้อนวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย สักพักเขาก็ได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยออกมาจากตัวเอง พอก้มดูแขนก็เห็นคราบเมือกสีดำซึมออกมาตามรูขุมขน
นี่มันการ 'ชำระล้างไขกระดูก' แบบในหนังกำลังภายในชัดๆ
เขารีบวิ่งเข้าห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้ากระโดดลงอ่างอาบน้ำ น้ำใสๆ กลายเป็นสีดำเมี่ยมในพริบตา
โม่เสี่ยวถงได้ยินเสียงน้ำไหลก็รีบตามเข้ามา เห็นสภาพเจ้านายแล้วก็หน้าแดง แต่ด้วยวิญญาณเมดมืออาชีพ เธอคว้าฟองน้ำและครีมอาบน้ำตรงเข้าไปปรนนิบัติทันที
"เดี๋ยวฉันถูหลังให้นะคะ"
ในความคิดของเธอ การอาบน้ำให้เจ้านายคือหน้าที่อันพึงกระทำ แม้จะแอบหวั่นไหวกับหุ่นของเขา แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ
เซียวเฉินหลับตาพริ้ม ปล่อยให้หญิงสาวขัดสีฉวีวรรณจนสะอาดเอี่ยมอ่อง
เมื่อชำระล้างคราบสกปรกออกจนหมด เซียวเฉินรู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในทุกอณูขุมขน
เขาเดินออกมาที่ระเบียงห้องยิม ตรงดิ่งไปที่ดัมเบลลูกใหญ่สุด
ก่อนหน้านี้แค่ยาปลุกพลังก็ทำให้เขาแข็งแรงกว่าคนทั่วไปแล้ว แต่พอกินยาเสริมแกร่งเข้าไป ดัมเบลลูกยักษ์กลับเบาหวิวเหมือนนุ่น เขายกมันเล่นเป็นร้อยทีโดยไม่มีเหงื่อสักหยด
พลังระดับนี้มันเกินมนุษย์ไปแล้ว!
"เสี่ยวถง มานี่ซิ" เขาเรียก
โม่เสี่ยวถงวางมือถือแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามา เห็นเจ้านายยืนเปลือยท่อนบนโชว์หุ่นล่ำก็หน้าแดงซ่าน
เซียวเฉินแบมือ "ขึ้นมายืนบนมือผม"
"คะ?" โม่เสี่ยวถงตาโต "ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันตัวหนักนะ กระดูกคุณจะหักเอา"
"บอกให้ขึ้นก็ขึ้นเถอะน่า"
โม่เสี่ยวถงก้าวขาขึ้นไปเหยียบมือเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ มืออีกข้างเกาะไหลเขาไว้แน่น
ฮึบ!
เซียวเฉินเกร็งแขนส่งแรงยกวูบเดียว ร่างของโม่เสี่ยวถงก็ลอยหวือขึ้นไปจนศีรษะเกือบชนเพดาน!
เธอเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง ผู้ชายคนนี้ใช้แขนข้างเดียวยกผู้หญิงทั้งตัวลอยขึ้นฟ้าได้หน้าตาเฉย! นี่มันแขนคนหรือแขนรถเครน!
เซียวเฉินเงยหน้ามองมุมเสย...
อืม... สีชมพู
ภาพวิวงามงดทำเอาสมาธิกระเจิง เลือดกำเดาแทบพุ่ง
"วะ... วางฉันลงเถอะค่ะ!" โม่เสี่ยวถงรีบตะกายลงมา หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก
"เจ้านาย... ทำไมคุณแรงเยอะขนาดนี้แต่หุ่นไม่เห็นล่ำบึ้กเหมือนพวกนักกล้ามเลยคะ" เธอถามแก้เขินขณะจัดเสื้อผ้า
"พวกกล้ามปูในฟิตเนสน่ะ 'ของสวยแต่รูป' ทั้งนั้น กินเวย์ปั๊มกล้ามเอา ของจริงมันต้องแบบผม ข้างในแน่นปึ้ก" เซียวเฉินโม้ไปเรื่อย จะให้บอกว่ากินยาจากระบบก็คงไม่ได้
"ที่แท้พวกนักกล้ามก็แค่ของเก๊สินะคะ" โม่เสี่ยวถงพยักหน้าหงึกหงัก เชื่อสนิทใจ
"อยากรู้ไหมว่าของจริงเป็นยังไง" เซียวเฉินทำสายตากรุ่มกริ่ม
โม่เสี่ยวถงรีบถอยกรูด "ฉัน... ฉันไปทำกับข้าวดีกว่า!"
แม่กระต่ายน้อยวิ่งหนีเข้าครัวไปอีกแล้ว เซียวเฉินหัวเราะร่า ก่อนจะหันกลับมาตีหน้าเครียดมองจอภาพ
เจ้าซอมบี้ที่ชั้นสองยังคงเดินลากขาไปมา ส่งเสียงคำรามฮือๆ น่าขนลุก
...
โม่เสี่ยวถงพิมพ์เตือนลงในกลุ่มเพื่อนสาว : "ทุกคน ห้ามลงไปชั้นสองเด็ดขาดนะ มีคนติดเชื้อกลายเป็นซอมบี้แล้ว น่ากลัวมาก!"
แต่ผลลัพธ์คือความเงียบ... ไม่มีใครสนใจข้อความของเธอ
"แปลกจัง หายไปไหนกันหมด"
เธอหารู้ไม่ว่าใน 'กลุ่มที่ไม่มีโม่เสี่ยวถง' กำลังเม้าท์กันไฟแลบ
หลงปิงปิง : ดูสิ ยัยเสี่ยวถงเอาอีกแล้ว คราวนี้แต่งเรื่องซอมบี้มาขู่พวกเราอีก โรคจิตจริงๆ
โหย่วลี่หยา : น่าสงสารนะ สงสัยโดนไอ้จ้าวตึกนั่นล้างสมองจนเพี้ยนไปแล้ว
ฟ่านมี่มี่ : แต่รูปอาหารที่นางส่งมาน่ากินจัง...
โหย่วลี่หยา : เธอนี่มันเห็นแก่กินจริงๆ ระวังเถอะจะโดนหลอกไปเชือด
ฟ่านมี่มี่ : ก็คนมันหิวนี่นา
...
ตัดภาพมาที่ชั้นเจ็ด
กลุ่มผู้ลี้ภัยจากชั้นสองกำลังเหงื่อตก พยายามงัดห้องว่างอย่างเอาเป็นเอาตาย
"โว้ย! ประตูบ้าอะไรวะเนี่ย แข็งชิบหาย!" ชายคนหนึ่งปาดเหงื่อ
"ใครมีชะแลงบ้าง ถ้าไขไม่ได้ก็งัดแม่งเลย"
"ห้อง 202 มีชะแลงนี่นา" ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา
หนุ่มห้อง 202 (ที่หนีตายขึ้นมาก่อนหน้านี้) รีบเสนอตัว "ใช่ๆ ผมมีเก็บไว้ในกล่องเครื่องมือ เดี๋ยวผมลงไปเอาเอง"
"ฉันไปด้วย" เพื่อนบ้านห้อง 204 อาสาเป็นเพื่อน
ทั้งสองคนรีบกดลิฟต์ลงไปที่ชั้นสอง โดยหารู้ไม่ว่า... มัจจุราชเดินดินกำลังรอต้อนรับพวกเขาอยู่
[จบแล้ว]