บทที่ 3 - ใจคนยากหยั่งถึงในวันวิปโยค

บทที่ 3 - ใจคนยากหยั่งถึงในวันวิปโยค

เซียวเฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เสบียงกองท่วมหัวกับป้อมปราการเหล็กกล้าแห่งนี้ คือหลักประกันว่าโศกนาฏกรรมในชาติก่อนจะไม่มีวันหวนกลับมาทำร้ายเขาได้อีก

ตึง... ตึง... ตึง...

นาฬิกาแขวนผนังตีบอกเวลาเที่ยงคืน

เซียวเฉินใจเต้นระทึก ลุกเดินไปที่หน้าต่างเพ่งมองฝ่าความมืดออกไป

ภาพที่เห็นไม่ต่างจากความทรงจำเลวร้ายในอดีต กลุ่มหมอกสีขาวขุ่นคลั่กเคลื่อนตัวมาดุจคลื่นยักษ์สึนามิ กลืนกินชั้นล่างของตึกรามบ้านช่องหายวับไปในพริบตา

วันสิ้นโลก... มาถึงแล้ว

ไม่มีใครล่วงรู้ว่าหมอกมรณะนี้มาจากไหน

เซียวเฉินหยิบมือถือขึ้นมาเช็ก กลุ่มแชตเงียบสงัด

คงเพราะดึกมากแล้ว คนปกติคงหลับใหล ส่วนพวกนอนดึกก็คงง่วนอยู่กับเกมหรือไถฟีดวิดีโอ ไม่มีใครมานั่งคุยจ้อในกลุ่ม

เขาตัดสินใจพิมพ์ข้อความลงไป : ‘วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ผมมีเสบียงเพียบ ใครอยากฝากตัวเป็นลูกน้อง ทักแชตส่วนตัวมา’

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโพสต์ข้อความในกลุ่ม

เขาเปลี่ยนชื่อโปรไฟล์เป็น ‘จ้าวตึก’ เปลี่ยนรูปประจำตัวใหม่

แถมยังบล็อกเจ้าอ้วนเฝิง คนเดียวที่รู้ไส้รู้พุงเขา และไม่ลืมบล็อกไอ้เจ้าของห้องหน้าเลือดนั่นด้วย

เท่านี้ก็จะไม่มีใครรู้ว่า ‘จ้าวตึก’ ผู้ลึกลับคนนี้คือเซียวเฉิน

รออยู่หลายนาที ไร้เสียงตอบรับ แต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อน

วางมือถือลงแล้วทิ้งตัวลงนอน วันสิ้นโลกมาเยือนคราวนี้ เขาจะขอล้างอาย ใช้ชีวิตให้มันสะใจ ให้โลกจำชื่อเขาไว้!

...

เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวเฉินลืมตาตื่นคว้ามือถือมาดู แจ้งเตือนกลุ่มไลน์เด้งรัวยิบ 999+ อีกแล้ว

เป็นไปตามคาด

3221 : เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย! ทำไมข้างล่างมีแต่หมอกขาวมองไม่เห็นทางเลย

0909 : เอ๊ะ ไอ้ยูสเซอร์ ‘จ้าวตึก’ นี่ใครกัน มาโพสต์อะไรเพี้ยน ๆ

0720 : แอดมินอยู่ไหน ดีดไอ้บ้านี่ออกไปทีซิ รกกลุ่ม

1212 : เฮ้ย! พวกแกจะมาสนใจคนบ้าทำไม ดูข้างนอกนั่นสิ หมอกลงจัดขนาดนี้จะไปทำงานยังไง

1817 : กลัวอะไรกันนักหนา รัฐบาลไม่ทิ้งเราหรอก แค่หมอกลง อย่าออกไปสูดดมก็สิ้นเรื่อง ถือซะว่าลาพักร้อน รอหมอกจางเดี๋ยวก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ

3205 : โลกสวยไปไหมพวกแก สายข่าวฉันบอกว่าจังหวัดข้างเคียงหมอกลงมาสิบกว่าวันแล้ว รัฐบาลยังแก้ปัญหาไม่ได้เลย

0203 : เรื่องใหญ่แล้วแก วันนี้ข่าวเช้าไม่มาเฉยเลย ทีวีเจ๊งหรือเปล่าวะ

2401 : เป็นไปไม่ได้ สัญญาณคงขัดข้องมั้ง เชื่อมั่นในรัฐบาลเข้าไว้ เดี๋ยวหน่วยกู้ภัยก็มา

1516 : ดีเลย ได้หยุดงานยาว โชคดีเมื่อวานตุนบะหมี่ไว้ลังนึง นอนตีป้อมยาว ๆ ไป

3205 : 2401 เลิกหลอกตัวเองเถอะ ทีวีจอดำขนาดนี้ แสดงว่าข้างบนคงวุ่นวายจนคุมไม่อยู่แล้ว

2401 : เหลวไหล! ถ้าคุมไม่อยู่ทำไมเน็ตยังใช้ได้ ไฟไม่ดับ น้ำยังไหล นี่แหละหลักฐานว่าทุกอย่างยังอยู่ในการควบคุม

1111 : เห็นด้วยกับ 2401 ถ้าน้ำไฟยังมา ปกติก็ไม่มีอะไรน่าห่วง อีกไม่กี่วันคงดีขึ้น

3205 : แล้วพวกแกคิดว่าจะมีซอมบี้โผล่มาไหมวะ

จ้าวตึก : ‘วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ผมมีเสบียงเพียบ ใครอยากฝากตัวเป็นลูกน้อง ทักแชตส่วนตัวมา’

...

โพสต์เสร็จเซียวเฉินก็ปิดจอนอนต่อ

เมื่อวานเหนื่อยสายตัวแทบขาด ขอชาร์จพลังหน่อยเถอะ

อีกอย่าง ภารกิจหาลูกน้องคงยังไม่สำเร็จตอนนี้หรอก

ช่วงแรก ๆ ใคร ๆ ก็ยังมีข้าวกิน มีน้ำดื่ม พอประทังชีวิตไปได้ ศักดิ์ศรีมันยังค้ำคออยู่

รอให้อีกไม่กี่วันเถอะ พอท้องหิวไส้กิ่ว ความหิวมันจะกัดกินศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี

ตอนนั้นแหละถึงจะเป็นเวลาคัดกรองคน

แต่จะรู้ได้ไงว่าใครซื่อสัตย์จริง?

อันนี้แหละปัญหาโลกแตก

เขาลุกมาเปิดทีวี ดูเหมือนสถานีโทรทัศน์จะเริ่มรวนเรจริง ๆ

แทนที่จะเป็นรายการข่าว กลับฉายละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ย้อนยุค

บนหน้าจอ ซุนหงอกงกำลังเงื้อกระบองจะฟาดปีศาจกระดูกขาว จู่ ๆ ภาพก็ตัดซ่า

ผู้ประกาศข่าวสาวสวยคนเดิมโผล่มาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เรียนท่านผู้ชม ขณะนี้เกิดเหตุฉุกเฉินทั่วเมือง หมอกปริศนาปกคลุมส่งผลกระทบต่อการคมนาคมและการทำงาน ทางการกำลังเร่งแก้ไขสถานการณ์อย่างสุดความสามารถ”

“ขอให้พี่น้องประชาชนอย่าตื่นตระหนก ระบบสาธารณูปโภคทั้งไฟฟ้า ประปา และก๊าซหุงต้มยังคงให้บริการตามปกติ ขอให้ทุกท่านกักตัวอยู่ในที่พักอาศัยจนกว่าหมอกจะจางหายไป”

ซ่า!

ภาพตัดกลับมาที่ซุนหงอกงเงื้อกระบองค้างเติ่ง เตรียมฟาดหัวปีศาจต่อ

เซียวเฉินกดปิดทีวี แล้วหันไปเปิดคอมพิวเตอร์เข้าเกมออนไลน์

โลกข้างนอกจะพินาศสันตะโรแค่ไหน แต่โลกของเหล่าเกมเมอร์ยังคงหมุนต่อไปตราบเท่าที่เซิร์ฟเวอร์ยังไม่ล่ม

ในช่องแชตเกมมีคนบ่นเรื่องหมอกบ้าง แต่ก็โดนด่ากลับทันควัน ‘จะเล่นเกมก็เล่นเงียบ ๆ โว้ย นาน ๆ ทีจะได้หยุดงานไม่ต้องไปออฟฟิศ อย่าเอาเรื่องเครียดมาคุยได้ไหม’

พอเจอประโยคนี้เข้าไป ทุกคนก็กลับเข้าสู่โหมดสงบ ตั้งหน้าตั้งตาตีป้อมกันต่อ

ตราบใดที่เน็ตไม่ตัด วันสิ้นโลกก็เป็นแค่เรื่องขี้ผงสำหรับพวกโอตาคุ

ณ ห้อง 2306 โม่เสี่ยวถงนั่งหน้ามุ่ยจ้องถ้วยบะหมี่ตรงหน้าด้วยความรันทด

สี่สาวเช่าห้องอยู่แยกกันคนละห้องในชั้นเดียวกัน

แม้จะมีครัว แต่พวกเธอไม่เคยทำอาหาร กินเป็นแต่ข้าวกล่องร้านสะดวกซื้อหรือไม่ก็สั่งเดลิเวอรี่

แค่ต้มบะหมี่ซองเธอยังรู้สึกว่าเป็นภารกิจระดับชาติ

ปกติในห้องเธอจะมีขนมขบเคี้ยวตุนไว้บ้าง แต่อนิจจามันหมดเกลี้ยงพอดี กะว่าจะออกไปซื้อวันนี้ ดันมาติดแหง็กเพราะไอ้หมอกบ้านี่

บะหมี่ซองนี้ก็ต้องบากหน้าไปขอยายหลงปิงปิงห้องตรงข้ามมา

พูดถึงหลงปิงปิงแล้วก็ของขึ้น ยายนั่นเพิ่งหอบถุงขนมถุงใหญ่กลับมาแท้ ๆ พอเธอไปขอแบ่ง ดันเจือกให้มาแค่บะหมี่ซองเดียว งกชะมัด!

กลิ่นผงชูรสของบะหมี่ลอยมาเตะจมูก โม่เสี่ยวถงเบ้หน้าด้วยความสะอิดสะเอียน

แต่ความหิวไม่เข้าใครออกใคร เธอจำใจฝืนกลืนเส้นอืด ๆ ลงคอไปได้ครึ่งถ้วยก็วางช้อน

เทที่เหลือทิ้งลงชักโครกอย่างไม่ไยดี

อาหารขยะพรรค์นี้ คนเขากินกันลงไปได้ยังไง

รสชาติสังเคราะห์ชวนอ้วก สู้สเต๊กเนื้อนุ่ม ๆ หรือสลัดผักสด ๆ ไม่ได้สักนิด

ความหิวผสมความเพลียทำให้เธอทิ้งตัวลงนอน หลับไปอย่างสะลึมสะลือ

ตัดภาพมาที่ห้อง 2308

หลงปิงปิงยืนเหม่อมองหมอกขาวนอกหน้าต่าง ใบหน้าสวยหวานฉายแววกังวลลึก ๆ

เสียงเรียกเข้าดังขึ้น เธอกดรับ สายจากแม่นั่นเอง

“ลูกแม่ ได้ข่าวในกลุ่มไหม เขาว่าเป็นวันสิ้นโลกแล้วนะ หมอกนี่คงอยู่อีกนาน ลูกต้องใจแข็งเข้าไว้นะ ห้ามแบ่งของกินให้ใครเด็ดขาด ทางที่ดีไปหลอกเอาของคนอื่นมาตุนไว้ที่ห้องเราให้หมด เข้าใจไหม!”

“เข้าใจแล้วค่ะแม่” หลงปิงปิงวางสาย ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสับสน

เมื่อกี้ที่แบ่งบะหมี่ให้โม่เสี่ยวถงไปซองเดียว เธอก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว

ยังไงก็เพื่อนกันแท้ ๆ

เพื่อนไม่มีจะกิน

แต่ให้ไปแค่ซองเดียว... มันจะดูแล้งน้ำใจไปไหมนะ

[จบแล้ว]