บทที่ 153: ติดตาม

บทที่ 153: ติดตาม

กู้จินเย่พยักหน้า

เรื่องในบ้านให้ภรรยาเป็นคนตัดสินใจ เขาไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น

"เมื่อกี้ผมเห็นคุณกับตงตงยืนอยู่หน้าประตู ทำไมไม่เข้ามาล่ะครับ? นึกว่าลืมเอากุญแจมาซะอีก"

พอได้ยินแบบนั้น ซูเจ้าหยวนก็มีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

"จะบอกให้นะคะ ตงตงนี่อัจฉริยะจริงๆ แค่ดูรอยเท้าบนพื้นก็รู้แล้วว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง แถมยังบอกส่วนสูงได้ด้วย"

"แต่เราไม่รู้ว่าใครมายืนด้อมๆ มองๆ หน้าบ้านเรา"

ซูเจ้าหยวนเล่าเรื่องที่คุยกับตงตงให้เขาฟัง

กู้จินเย่ฟังแล้วก็มองตงตงด้วยความทึ่ง พลางเอ่ยชม

"เก่งมากจริงๆ"

จากนั้นเขาก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"ผู้ชาย สูง 175 เซนติเมตร หนัก 60 กิโลกรัม ฟังดูเหมือนกู้ลี่ซงเลยนะ"

ซูเจ้าหยวนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่อนี้

"จะว่าไปก็เหมือนจริงๆ นั่นแหละค่ะ"

กู้จินเย่ก้มตัวลงถามตงตงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ตงตง ถ้าหนูเห็นเจ้าของรอยเท้านี้ หนูจะจำเขาได้ไหมครับ?"

ตงตงมองหน้ากู้จินเย่แต่ไม่ยอมพูดอะไร

เขาอยากคุยกับพี่สาวคนเดียว

กู้จินเย่หันไปมองซูเจ้าหยวนอย่างจนปัญญา

"เสี่ยวหยวน คุณช่วยถามตงตงหน่อยสิ"

สงสัยเขาจะหน้าดุเกินไป ไม่สวยหวานอ่อนโยนเหมือนเสี่ยวหยวน ตงตงเลยเมินใส่

ซูเจ้าหยวนกลั้นขำแล้วหันไปถามตงตงอีกครั้ง

คราวนี้ตงตงถึงยอมพูด "จำได้ครับพี่สาว"

ซูเจ้าหยวนลูบหัวเขาเบาๆ

"ตงตงเก่งที่สุดเลย"

เธอกับกู้จินเย่สบตากัน

"งั้นเย็นนี้เรากลับไปเยี่ยมคุณพ่อกันเถอะ"

แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักคือพาตงตงไปชี้ตัว ว่าใช่กู้ลี่ซงหรือเปล่าที่แอบมาป้วนเปี้ยนหน้าบ้านพวกเธอ

กู้จินเย่พยักหน้า

"ตกลงครับ"

กู้จินเย่ถูกผู้การโจวเรียกตัวไป คาดว่าคงไปสอบถามเรื่องภารกิจ ซูเจ้าหยวนจึงถือโอกาสปั่นจักรยานไปที่บ้านพักพนักงานโรงงานเหล็ก

"พ่อ แม่คะ จินเย่กลับมาแล้ว เย็นนี้หนูคงไม่ได้กลับมากินข้าวนะคะ เขาโดนหัวหน้าเรียกตัวไป ไว้เราจะมาเยี่ยมวันหลังค่ะ"

หลินกุ้ยหลานรับคำ "ได้จ้ะๆ ว่างเมื่อไหร่ก็มานะ เดี๋ยวแม่ทำของอร่อยๆ ไว้รอ"

ซูเจ้าหยวนพยักหน้าแล้วปั่นจักรยานออกไป

บ่ายวันนั้น ซูเจ้าหยวนและกู้จินเย่พาตงตงกลับไปที่บ้านตระกูลกู้

เมื่อเห็นพวกเขามา นอกจากกู้ฉางเจิงแล้ว อีกสามคนไม่มีใครยินดีต้อนรับเลยสักนิด

แต่เจียงหว่านเยว่ กู้ลี่ซง และซูโหรวถังก็จำต้องฝืนยิ้มทักทาย

ซูเจ้าหยวนเห็นกู้ฉางเจิงก็อ้อนเสียงหวาน

"คุณพ่อคะ จินเย่เพิ่งเสร็จภารกิจก็บ่นคิดถึงคุณพ่อ อยากจะรีบมาหา พ่อคงไม่รำคาญพวกเราใช่ไหมคะ?"

กู้ฉางเจิงยิ้มแก้มปริเมื่อได้ยินลูกสะใภ้พูดเอาใจ

"รำคาญอะไรกัน นี่บ้านพวกเธอนะ อยากมาเมื่อไหร่ก็มาได้เลย"

แล้วเขาก็เสริมว่า

"พ่อมีชาดีๆ อยู่ในห้องหนังสือ เดี๋ยวเสี่ยวหยวนขากลับพ่อจะแบ่งให้ เอาไปชงดื่มเองหรือจะเอาไปฝากพ่อหนูก็ได้"

ซูเจ้าหยวนยิ้มกว้าง

"ขอบคุณค่ะคุณพ่อ"

ขณะพูด ซูเจ้าหยวนก็ลอบสังเกตสีหน้าของกู้ลี่ซง

กู้ลี่ซงหลบสายตาอย่างมีพิรุธ

วันนี้เขาแอบไปที่บ้านพักของกู้จินเย่กับซูเจ้าหยวนมาจริงๆ

เขาอยากไปดูลาดเลาก่อน เผื่อคราวหน้าจะได้เอาพวกจดหมายใส่ร้ายไปแอบยัดไว้ในบ้านพวกนั้นได้สะดวกๆ

กู้ลี่ซงไม่ทันสังเกตว่าตงตงกำลังจ้องมองที่เท้าของเขาเขม็ง

หลังมื้อเย็น ซูเจ้าหยวนรับชาต้าหงผาที่กู้ฉางเจิงให้มา แล้วพากู้จินเย่กับตงตงกลับบ้าน

เมื่อถึงบ้าน ซูเจ้าหยวนก็ถามตงตงทันที

"ตงตง หนูเห็นชัดไหม? ใช่คนนั้นหรือเปล่า?"

ตงตงพยักหน้า

"ใช่เขาครับ รอยเท้าเหมือนกัน ท่าเดินก็เหมือนกันเปี๊ยบ"

ซูเจ้าหยวนชมตงตง แล้วขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"กู้ลี่ซงมาทำอะไรที่บ้านเรา?"

ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

กู้จินเย่ครุ่นคิด

"เดี๋ยวผมจะหาคนคอยจับตาดูเขาไว้"

เขาพูดเสริม "กู้ลี่ซงคงไม่ได้โดนซ้อมนานแล้ว หนังคงเริ่มคันยิกๆ"

เขาเองก็อยากยืดเส้นยืดสายอยู่พอดี

ซูเจ้าหยวนโล่งใจเมื่อรู้ว่ากู้จินเย่จะจัดการเรื่องนี้

วันรุ่งขึ้น ซูเจ้าหยวนพากู้จินเย่และตงตง พร้อมชาต้าหงผา กลับไปเยี่ยมพ่อแม่ของเธอ

หลังกลับถึงบ้านในคืนนั้น ซูเจ้าหยวนก็ปรึกษาสามี

"พรุ่งนี้ฉันหยุด คุณว่างไหมคะ? ฉันอยากจะไปที่บ้านตึกฝรั่งนั่นอีกสักรอบ ไปทำความสะอาดแล้วก็เปลี่ยนกุญแจใหม่ทั้งหมด"

กู้จินเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"พรุ่งนี้ผมมีซ้อมครับ ไว้วันหลังดีไหม?"

ซูเจ้าหยวนตอบ "ไม่เป็นไรค่ะ คุณไปทำงานเถอะ ฉันไปกับตงตงก็ได้"

กู้จินเย่กำชับ

"งั้นแค่เปลี่ยนกุญแจพอนะครับ อย่าเพิ่งทำความสะอาด ไว้คราวหน้าผมกลับไปช่วยทำเอง"

ซูเจ้าหยวนยิ้มรับ

"ตกลงค่ะ"

กู้จินเย่หยิบเงินปึกหนึ่งออกมา

"นี่เงินเบี้ยเลี้ยงเดือนนี้ของผมครับ เสี่ยวหยวนคุณเก็บไว้ใช้นะ"

ซูเจ้าหยวนมีความสุขที่สุดเวลาได้รับเงิน

เธอรับเงินมานับดูแล้วก็ต้องแปลกใจ

"180 หยวน ทำไมเยอะจังคะ?"

กู้จินเย่ยิ้ม

"นอกจากเบี้ยเลี้ยงแล้วยังมีเงินรางวัลภารกิจด้วยครับ เลยได้เยอะหน่อย"

ซูเจ้าหยวนดึงเงินออกมาห้าหยวนส่งให้กู้จินเย่ แล้วเก็บส่วนที่เหลือ

"นี่เงินติดตัวของคุณค่ะ"

ตงตงมองรอยยิ้มบนหน้าซูเจ้าหยวน แล้วรู้สึกบางอย่างในใจ

คืนนั้นซูเจ้าหยวนพาตงตงไปเข้านอนที่ห้อง จู่ๆ ตงตงก็ถามขึ้นว่า "พี่สาว พี่ชอบเงินจริงๆ เหรอครับ?"

เขาเห็นพี่สาวยิ้มแก้มปริตอนได้รับเงิน

ซูเจ้าหยวนพยักหน้ายิ้มๆ

"ใช่จ้ะ ทำไมเหรอตงตง?"

ตงตงฟังคำตอบแล้วนิ่งคิดไป

งั้นพี่สาวก็ชอบเงิน เขาอยากให้เงินพี่สาวบ้าง

แต่ตอนนี้เขายังเด็ก จะเอาเงินที่ไหนมาให้พี่สาวดีนะ?

ตงตงเก็บความสงสัยนี้ไปขบคิดจนหลับไป

ซูเจ้าหยวนไม่ทันสังเกตความคิดของตงตง เที่ยงวันรุ่งขึ้น หลังกินมื้อกลางวัน เธอพาตงตงมุ่งหน้าไปที่บ้านตึกฝรั่ง

บ้านตึกฝรั่งหลังนั้นฝุ่นจับหนา แสดงว่าตั้งแต่เกิดเรื่องผีหลอกก็ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามา

เธอเปลี่ยนกุญแจใหม่ทั้งหมดแต่ยังไม่ได้ทำความสะอาด หลังจากเดินสำรวจรอบๆ เสร็จ เธอก็ปั่นจักรยานพาตงตงกลับ

จู่ๆ สายตาของซูเจ้าหยวนก็ไปสะดุดกับอะไรบางอย่าง เธอรีบเบรกจักรยานทันที

เธอเหมือนจะเห็นโม่ปิน เจ้าคนสารเลวนั่น

ท่าทางลับๆ ล่อๆ แบบนั้น ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

หรือว่าหมอนั่นจะแอบซุกเมียน้อยไว้อีก?

ซูเจ้าหยวนตัดสินใจสะกดรอยตามไปเงียบๆ

เธอกับตงตงแอบตามโม่ปินไปห่างๆ เห็นเขาไปเคาะประตูห้องเช่าห้องหนึ่ง มีมือขาวเนียนยื่นออกมาเปิดรับ แล้วโม่ปินก็แทรกตัวเข้าไป ประตูปิดลงตามหลัง

ซูเจ้าหยวนเลิกคิ้ว

โอ้โห แอบมาหาเมียน้อยจริงๆ ด้วย

เธอมองตงตง แล้วตัดสินใจไม่เข้าไปแอบฟังใกล้ๆ

มีเด็กมาด้วย ให้ได้ยินเรื่องบัดสีบัดเถลิงคงไม่ดีแน่

ซูเจ้าหยวนจดจำตำแหน่งห้องไว้ แล้วพาตงตงจากมา

ไว้คราวหน้ามาคนเดียวค่อยมาตรวจสอบให้ละเอียดอีกที

สองชั่วโมงต่อมา ซูโหรวถังกลับมาที่บ้านตระกูลกู้ด้วยท่าทีร้อนรน

เจียงหว่านเยว่เห็นเข้าก็ขมวดคิ้ว

"หายหัวไปไหนมา? รู้ทั้งรู้ว่าลี่ซงเพิ่งโดนซ้อมมาเมื่อคืน แทนที่จะอยู่ดูแลผัว ดันเที่ยวร่อนไปทั่ว"