บทที่ 151: ข่าวลือ

บทที่ 151: ข่าวลือ

"แม่ครับ ถ้าผมปลอมแปลงจดหมายติดต่อระหว่างกู้จินเย่กับตาและยายของมัน มันคงจะลำพองใจไม่ออกแล้วใช่ไหมครับ?"

ยิ่งกู้ลี่ซงคิด ก็ยิ่งรู้สึกว่าวิธีการนี้เป็นไปได้มาก

ดวงตาของเจียงหว่านเยว่เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที ก่อนจะลังเลเล็กน้อย

"ความคิดเข้าท่า แต่ลูกจะเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนล่ะ? เก็บไว้ที่บ้านเราไม่ได้เด็ดขาด เดี๋ยวจะพลอยซวยไปด้วย"

"อาจจะเอาไปไว้ที่บ้านพักที่กู้จินเย่กับซูเจ้าหยวนยื่นขอไว้ เผลอๆ อาจจะลากซูเจ้าหยวนลงเหวไปด้วยได้ แต่เราจะเอาเข้าไปไว้ในบ้านพวกมันได้ยังไง?"

"ไหนจะเรื่องลายมือของตาและยายกู้จินเย่อีก นั่นก็เป็นปัญหาใหญ่นะ"

แววตาของกู้ลี่ซงฉายแววอำมหิต

"แม่ไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนี้หรอกครับ ผมมีวิธี"

เจียงหว่านเยว่พยักหน้า แล้วกำชับเพิ่มเติม

"อย่าไปยุ่งกับลูกพี่ลูกน้องของลูกอีกนะ ส่วนที่ซูโหรวถังบอกให้ลูกยกเงินเดือนให้มัน อย่าเพิ่งรับปาก ถ้ามันเซ้าซี้มาก ก็รับปากส่งๆ ไปก่อน ไว้ค่อยหาข้ออ้างเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านเอาเงินคืนมาทีหลัง"

กู้ลี่ซง: "ครับแม่"

ขณะที่เจียงหว่านเยว่กำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เจียงซือซือก็เดินเข้ามาจากข้างนอก

เจียงหว่านเยว่รีบเดินเข้าไปหาแล้วพาเธอเดินออกไปคุยข้างนอก

เธอไม่อยากให้สองคนนี้เจอกันอีก

ขืนเกิดเรื่องงามหน้าขึ้นอีก ชีวิตคงพังพินาศ

เจียงซือซือไม่สน เธอมาเพื่อเงิน

"คุณป้าคะ ที่เราตกลงกันไว้เมื่อวาน หนูเลยมาหาค่ะ"

เจียงหว่านเยว่ยังคงยืนยันคำเดิม

"ตอนนี้งานหายากเกินไป"

เจียงซือซือเบ้ปาก

"แล้วคุณป้าจะเอายังไงคะ?"

เจียงหว่านเยว่: "เอาอย่างนี้ ป้าจะให้เงินเธอห้าร้อยหยวน เก็บไว้กับตัว จะได้อุ่นใจ"

เธอคิดว่าห้าร้อยหยวนก็เยอะโขแล้ว เจียงซือซือเป็นแค่เด็กบ้านนอก ไม่เคยเห็นเงินก้อนโตขนาดนี้มาก่อน น่าจะพอใจแล้ว

แน่นอนว่าเจียงซือซือไม่พอใจ

ห้าร้อยหยวนมันก็เยอะอยู่หรอก แต่มันซื้ออนาคตที่มั่นคงอย่างงานไม่ได้

เธอยังอยากได้งานอยู่ดี

เจียงหว่านเยว่เดาความคิดของเธอได้ จึงพูดดักคอ

"งานน่ะหาให้ไม่ได้จริงๆ คุณลุงของเธอบอกว่า ถ้าไม่ตกลงก็ตามใจ ถึงเธอจะไปฟ้องเรื่องพี่ชายเขาก็ไม่สนหรอก"

"ดีไม่ดีเธอจะไม่ได้เงินสักแดง แถมชื่อเสียงก็จะป่นปี้ไปด้วย มันคุ้มกันเหรอ?"

เจียงซือซือคิดตามก็เห็นด้วย กำลังจะต่อรองขอเพิ่มเป็นแปดร้อยหยวนแล้วจะยอมจบเรื่อง

แต่แล้วสายตาของเธอก็กลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์

"พี่สะใภ้ก็มาคุยเรื่องนี้กับคุณป้าด้วยใช่ไหมคะ? หล่อนยื่นข้อเสนออะไรบ้าง?"

เจียงหว่านเยว่: "ถามทำไม?"

เจียงซือซือ: "ดูท่าจะมีเรื่องจริงๆ สินะ คุณป้าให้พี่สะใภ้เท่าไหร่ หนูขอเท่านั้นค่ะ"

เธอไม่มีทางยอมเสียเปรียบเด็ดขาด

เจียงหว่านเยว่กะว่าจะพูดปัดๆ ไป แต่เจียงซือซือก็พูดดักคออีก

"คุณป้าอย่ามาหลอกหนูให้ยาก ตอนนี้พี่สะใภ้อยู่บ้านใช่ไหม? งั้นหนูไปถามหล่อนเองก็ได้"

เจียงหว่านเยว่สูดหายใจเข้าลึก กัดฟันกรอด

ขืนให้ซูโหรวถังกับเจียงซือซือเจอกัน มีหวังบ้านแตกแน่

"ไม่ต้องไปถามหรอก ป้าให้มันไปพันสองร้อยหยวน"

เจียงซือซือหน้าบึ้งทันที

"ทำไมป้าให้หนูแค่ห้าร้อยล่ะ?"

เจียงหว่านเยว่: "ก็มันแท้งลูก"

เจียงซือซือเงียบไป

เจียงหว่านเยว่: "เอางี้ ป้าให้เธอหนึ่งพันหยวน ถ้ายังไม่เอา ป้าก็ไม่คุยด้วยแล้วนะ"

เจียงซือซือคิดดูแล้วก็ตกลง

"โอเค พันเดียวก็ได้"

เธอรับเงินจากเจียงหว่านเยว่แล้วเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

ทิ้งให้เจียงหว่านเยว่เจ็บปวดใจราวกับโดนกรีดเลือดเนื้อ

อีกด้านหนึ่ง ซูเจ้าหยวนรู้ข่าวเรื่องซูโหรวถังแท้งลูกอย่างรวดเร็ว

ในฐานะพลเมืองดี เธอไม่รังเกียจที่จะช่วยกระจายชื่อเสียง "อันดีงาม" ของกู้ลี่ซง ซูโหรวถัง และเจียงซือซือ ให้ขจรขจายไปทั่ว

ซูเจ้าหยวนใช้วิธีการบางอย่าง ปกปิดตัวตน แล้วปล่อยข่าวลือออกไปว่า กู้ลี่ซงแอบมีสัมพันธ์สวาทกับเจียงซือซือผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง จนซูโหรวถังจับได้และโกรธจัดจนแท้งลูก

ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ แต่เรื่องราวที่เธอแต่งเติมสีสันลงไปนั้นช่างดราม่าและแซ่บเว่อร์ จนแพร่สะพัดไปทั่วบ้านพักข้าราชการอย่างรวดเร็ว

หลายวันต่อมา เวลาที่กู้ลี่ซงและเจียงหว่านเยว่ออกไปข้างนอก พวกเขามักจะรู้สึกว่าผู้คนมองมาด้วยสายตาแปลกๆ

บางครั้งถึงกับมีคนชี้ไม้ชี้มือและซุบซิบกันเมื่อพวกเขาเดินผ่าน

เจียงหว่านเยว่สงสัยมาก คิดในใจว่า 'ช่วงนี้มีเรื่องอะไรเด็ดๆ ในบ้านพักหรือเปล่า? ทำไมไม่มีใครมาเล่าให้ฟังเลยนะ?'

ดังนั้น เมื่อเธอเห็นคนจับกลุ่มนินทาลับหลังเธออีกครั้ง เจียงหว่านเยว่จึงแอบเข้าไปฟัง

"โธ่เอ๊ย กู้ลี่ซงเนี่ย พ่อกับพี่ชายก็ออกจะเก่งกล้าสามารถ แต่มีแค่เขานี่แหละที่ไม่ได้เรื่อง หน้าตาก็ดีหรอกนะ ดูไม่ออกเลยว่าข้างในจะเน่าเฟะขนาดนี้"

"ใช่ๆ เสื่อมเสียชื่อเสียงพ่อหมด มีเมียอยู่แล้วแท้ๆ ยังจะไปมั่วกับลูกพี่ลูกน้องตัวเอง จนเมียแท้งลูก น่าสมเพชจริงๆ..."

"รองผู้พันกู้ไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสียแบบนี้เลยนะ พูดถึงแล้ว กู้ลี่ซงนี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ พี่น้องท้องเดียวกันแท้ๆ ทำไมถึงต่างกันราวฟ้ากับเหว หรือว่าจะเป็นเพราะ... แม่แท้ๆ?"

หน้าของเจียงหว่านเยว่เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำราวกับก้นหม้อทันที

"คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ?"

กลุ่มคนช่างเม้าท์สะดุ้งโหยง รีบหยุดคุยแล้วหัวเราะแห้งๆ

"เปล่าจ้ะ เปล่า คุยสัพเพเหระไปเรื่อย"

โดนเจ้าตัวจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ ก็ต้องอายกันบ้างแหละ

ยังไงก็คนกันเอง ต้องไว้หน้ากันหน่อย

เจียงหว่านเยว่ฝืนยิ้ม

"เมื่อกี้ได้ยินแว่วๆ ว่าพูดเรื่องบ้านฉันอยู่"

"ลูกสะใภ้ฉันร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง พอท้องก็เข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น เช้าวันก่อนล้มลงไปเลยรักษาเด็กไว้ไม่ได้ น่าสงสารจริงๆ"

ขาเม้าท์คนหนึ่งถามแทรกขึ้นมา "แล้วหลานสาวคุณล่ะ? ทำไมจู่ๆ ถึงกลับไปดื้อๆ? เห็นอยู่ดีกินดีไม่ใช่เหรอ?"

เจียงหว่านเยว่: "ช่วงนี้แม่ฉันไม่ค่อยสบาย หลานเลยต้องกลับไปดูแลยาย ไม่งั้นฉันก็ตัดใจปล่อยเด็กขยันๆ แบบนั้นไปไม่ได้หรอก"

พวกนั้นพยักหน้าหงึกหงัก ไม่รู้ว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ

เจียงหว่านเยว่อยากจะแก้ตัวเพิ่ม แต่ก็กลัวจะกลายเป็นวัวสันหลังหวะ เลยเดินจากไปด้วยสีหน้าเย็นชา

ใครกันนะที่เป็นคนปล่อยข่าวเรื่องบ้านเธอ?!

เจียงหว่านเยว่โกรธจนแทบคลั่ง!

ซูเจ้าหยวนฟังข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วบ้านพักแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

เห็นไหม ผลลัพธ์ออกมาดีเยี่ยมเลย

ในขณะเดียวกัน หลังจากซูโหรวถังได้เงินมา เธอก็เริ่มเหลิง

เธออยากจะซื้อตำแหน่งงานให้ตัวเอง

แต่พอมองหาดูก็ไม่เจองานที่ถูกใจ

ซูโหรวถังฝันอยากจะมีงานทำเป็นของตัวเอง คิดไปคิดมา เธอก็นึกถึงมั่วพิน

เธอคิดว่า กู้ฉางเจิงเป็นคนตงฉิน ไม่ยอมใช้อำนาจเส้นสายหางานให้ลูกสะใภ้ แต่มั่วพินไม่เหมือนกัน

ยังไงมั่วพินก็เป็นถึงระดับหัวหน้า แถมยังใจป้ำ ขอแค่เธอไปขอร้อง เขาต้องหางานดีๆ ให้เธอได้แน่

คิดได้ดังนั้น ซูโหรวถังก็ลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวสวยพริ้ง แล้วออกไปหามั่วพิน