บทที่ 28: คนดัง

บทที่ 28: คนดัง

กู้ลี่ซงสัมผัสได้ถึงสายตาของทุกคนที่จ้องมองมา ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในใจ ลมพัดมาวูบหนึ่ง ขากางเกงและรองเท้าที่เปียกชุ่มทำเอาเขารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

ซูเจ้าหยวนได้รับคำชมเชยได้ยังไง?

หล่อนไปทำอีท่าไหนถึงได้รางวัลมา?!

กู้ลี่ซงไม่เข้าใจเลยสักนิด และยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

ในเมื่อซูเจ้าหยวนได้รับคำชมเชย คำพูดข่มขู่ก่อนหน้านี้ของเขาก็ไร้ความหมาย เธอยังสามารถไปทำงานได้อย่างสบายใจเฉิบ แล้วโหรวถังของเขาจะทำยังไงล่ะ?

กู้ลี่ซงจ้องมองซูเจ้าหยวนด้วยสายตาเย็นชา นึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนเธอกลัวการถูกเขาทิ้งที่สุด จึงขู่เสียงต่ำลอดไรฟันว่า "ถ้าเธอไม่ยอมยกงานให้โหรวถัง เราถอนหมั้นกัน!"

ซูเจ้าหยวนแสร้งทำเป็นตกใจและเศร้าโศกเสียใจ พร้อมแผดเสียงดังลั่น

"อะไรนะ! คุณบอกว่าคุณตกหลุมรักพี่สาวฉัน แล้วอยากให้ฉันยกงานให้เธอ พร้อมกับถอนหมั้นกับฉันงั้นเหรอ?!"

"กู้ลี่ซง คุณทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้วนะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเจี้ยนกงก็ก้าวออกมาข้างหน้าทันทีด้วยใบหน้าถมึงทึง ตวาดเสียงดังด้วยความโกรธ

"กู้ลี่ซง ถึงพ่อแกจะเป็นถึงผู้นำ และพวกเราเป็นแค่คนธรรมดา แต่แกจะมารังแกกันแบบนี้ไม่ได้นะ! ตอนแกกับน้องสาวฉันหมั้นกัน พ่อแกเป็นคนมาสู่ขอเองนะ ไม่ใช่พวกเราตะเกียกตะกายไปเกาะแกกิน ถ้าแกไปหลงรักซูโหรวถัง เราก็ทำอะไรไม่ได้ แต่แกจะมาบังคับให้น้องสาวฉันสละงานเพื่อหลีกทางให้พวกแกสองคนเสวยสุขกันไม่ได้!"

กู้ลี่ซงเริ่มลนลาน พูดตะกุกตะกัก

"ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น! ฉันไม่ได้บอกว่าจะไปคบกับโหรวถัง! พวกนายเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว!"

ขืนเรื่องนี้รู้ไปถึงที่ทำงาน เขาคงโดนลงโทษทางวินัยแน่ ยังไงเขาก็ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!

อีกอย่าง สิ่งที่เขาพูดกับสิ่งที่ซูเจ้าหยวนพูดมันคนละเรื่องกันเลย ยัยนี่จงใจใส่ร้ายเขาชัดๆ

สายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมายังกู้ลี่ซงยิ่งดูไม่เป็นมิตรมากขึ้นเรื่อยๆ

"แล้วที่คุณพูดมันหมายความว่ายังไงล่ะ? คิดว่าสหายซูจะใส่ร้ายคุณเหรอ? เธอได้รับรางวัลยกย่องความกล้าหาญเชียวนะ เธอไม่มีทางโกหกหรอก!"

โธ่เอ๋ย แม่หนูซูเจ้าหยวนช่างน่าสงสารจริงๆ

กู้ลี่ซงมีปากเดียว จะไปเถียงสู้คนตั้งมากมายได้ยังไง สุดท้ายก็ทำได้แค่หาข้ออ้างแล้วรีบเผ่นหนีไป

ซูเจ้าหยวนแค่นเสียงเยาะเย้ยในใจ

กู้ลี่ซงยังคงคิดว่าเธอเป็นซูเจ้าหยวนคนเดิมจากชาติที่แล้ว ที่ถูกพล็อตเรื่องครอบงำและเชื่อฟังเขาทุกอย่างสินะ ฝันไปเถอะ!

แน่นอนว่างานหมั้นต้องถอน แต่ไม่ใช่ในรูปแบบนี้ ไม่ใช่การปล่อยให้กู้ลี่ซงมาชุบมือเปิบเอาเปรียบเธอ

ซูเจ้าหยวนถือใบประกาศเกียรติคุณและของรางวัลไว้ในมือ ขณะกำลังจะเดินขึ้นตึก ก็เห็นพ่อและพี่รองเดินกลับมาพอดี

พ่อซูและซูเจี้ยนเย่เห็นผู้คนมุงดูอะไรกันเยอะแยะที่ใต้ตึก ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องใหญ่อะไรเหรอ?"

เพื่อนบ้านต่างแย่งกันเล่าเรื่องราวอย่างออกรส ว่าทางสำนักงานเขตและสถานีตำรวจได้เข้ามาชื่นชมซูเจ้าหยวนอย่างไรบ้าง

"เหล่าซู บ้านคุณเลี้ยงลูกสาวได้ดีจริงๆ! ยอดเยี่ยมมาก ต่อไปต้องมีวาสนาดีแน่นอน!"

"ใช่แล้ว เสี่ยวหยวนตัวเล็กนิดเดียว แต่กล้าหาญชาญชัยเข้าไปช่วยเด็กที่ถูกลักพาตัวสู้กับพวกแก๊งค้ามนุษย์ พวกเราต้องเอาเยี่ยงอย่างนะ!"

"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มีคนในแฟลตเราได้รับคำชมเชยแบบนี้! ใบประกาศสวยจริงๆ แถมทางองค์กรยังให้รางวัลเป็นถ้วยเซรามิกกับกระติกน้ำร้อนอีกด้วย!"

พ่อซูเข้าใจสถานการณ์ทันที ยิ้มอย่างอ่อนโยนและตอบรับไมตรีจิตของทุกคน

"ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณบรรยากาศที่ดีในแฟลตของเราครับ อาหยวนเลยซึมซับและมีความกล้าหาญแบบนี้"

คำพูดนี้ยกย่องทุกคนไปในตัว

ใครได้ฟังจะไม่ดีใจบ้างล่ะ?

เจี้ยนเย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกภูมิใจเป็นที่สุด

น้องสาวของเขาช่างกล้าหาญและจิตใจดีจริงๆ นั่นแหละน้องสาวเขา!

ครอบครัวซูและเพื่อนบ้านคุยกันอยู่นานกว่าจะได้ฤกษ์ขึ้นตึก พอกลับถึงห้อง พ่อซูก็ยังยิ้มไม่หุบ

หลินกุ้ยหลานยกขนมแป้งทอดมันเทศร้อนๆ ออกมาวางบนโต๊ะ

"วันนี้ที่โรงงานอบรมเรื่องอะไรกันคะ? ทำไมกลับมาดึกจัง"

พ่อซู: "โรงงานได้รับเครื่องจักรใหม่ล็อตใหญ่ นำเข้ามาจากต่างประเทศราคาแพงหูฉี่ กลัวจะพังเลยเชิญผู้เชี่ยวชาญมาอบรมให้พวกเราน่ะ"

หลินกุ้ยหลานหันไปมองลูกชายคนรอง เจี้ยนเย่

"แล้วแกไม่กลับมานอนบ้านตั้งหลายวัน ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา? แม่บอกไว้ก่อนนะ จะคบใครแม่ไม่ว่า แต่ถ้าแม่รู้ว่าแกกล้าไปยุ่งกับนังไป๋อิ๋งนั่นอีกล่ะก็ ฮึ่ม ไม้เรียวของแม่ไม่มีตานะจะบอกให้"

ภาพความทรงจำตอนเด็กที่โดนพ่อแม่ตีจนร้องไห้จ้ายังคงแจ่มชัดในหัวเจี้ยนเย่

ในบ้านนี้ นอกจากน้องสาวสุดที่รักแล้ว มีใครบ้างที่ไม่เคยโดนพ่อแม่ฟาด?

"แม่ ผมโตป่านนี้แล้ว ทำไมแม่ยังจะตีผมอีก"

หลินกุ้ยหลานถลึงตาใส่

"โตแล้วไง? โตแล้วก็ไม่ใช่ลูกแม่แล้วเหรอ? บ้านนังหนูไป๋อิ๋งนั่นเป็นยังไงใครๆ ก็รู้ นิสัยอย่างนั้น ตัวลูกสาวเองจะดีได้สักแค่ไหนเชียว? สรุปคือแม่ไม่ปลื้ม"

คนเป็นแม่ย่อมรู้ใจลูกชายดีที่สุด หลินกุ้ยหลานมองแวบเดียวก็รู้ว่าลูกชายตัวดียังตัดใจจากไป๋อิ๋งไม่ขาด

"ถ้าแม่จำไม่ผิด ไป๋อิ๋งไม่มีงานทำแถมยังไม่ได้แต่งงาน คงต้องถูกเกณฑ์ไปชนบทเร็วๆ นี้ใช่ไหม? หล่อนไม่ได้มาขอให้แกช่วยเหรอ?"

เจี้ยนเย่ไม่กล้าโกหกต่อหน้าแม่

"ก็มาครับ แต่ผมช่วยอะไรไม่ได้"

หลินกุ้ยหลานถามต่อ "หล่อนคงจ้องจะเอางานของบ้านเราล่ะสิ?"

เจี้ยนเย่นับถือแม่จริงๆ แม่ดักทางถูกหมดทุกอย่าง

"เธอก็พูดขึ้นมาเหมือนกันครับ แต่ผมปฏิเสธไปแล้ว"

หลินกุ้ยหลานแค่นเสียง

"แกลองตอบตกลงดูสิ"

ต่อให้เขาตอบตกลงไป ในบ้านนี้เขาจะมีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรได้?

ตราบใดที่พ่อกับแม่ยังอยู่ ทุกคนในบ้านต้องฟังคำสั่งพวกท่านเท่านั้น

เจี้ยนเย่จึงรีบพูดเอาใจ "แม่ครับ ผมไม่ยุ่งเกี่ยวกับไป๋อิ๋งอีกแล้วครับ วางใจได้เลย"

เขาเลิกกับเธอไปแล้วจริงๆ

หลินกุ้ยหลานยิ้มออกมา "ดีมาก นั่นสิลูกแม่"

เจี้ยนเย่ยิ้มแหยๆ แล้วถามว่า "แม่ครับ ผมกินขนมแป้งทอดได้รึยัง?"

หลินกุ้ยหลานเลื่อนจานขนมไปให้

"กินสิ"

ลูกชายต้องคอยกำราบ ไม่งั้นจะเตลิดเปิดเปิง

เหมือนตอนที่ลูกชายคนโตไปชนบท ทั้งนางและสามีย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามไปแต่งงานที่นั่นเด็ดขาด

ผลเป็นไง? เจ้าลูกชายตัวดีลืมคำสั่งเสียสนิท แต่งงานกับจงชุ่ยชุ่ยตั้งแต่ปีที่สองที่ไปอยู่ที่นั่น

ตอนนั้นนางแทบจะอกแตกตายด้วยความโกรธ

แต่ยังโชคดีที่หลังจากแต่งงานกับจงชุ่ยชุ่ยแล้ว ลูกคนโตก็ไม่ลืมพ่อแม่และน้องสาว ยังคอยส่งของป่าจากชนบทมาให้ที่บ้านในเมืองอยู่เรื่อยๆ

หลังจากพ่อซูและเจี้ยนเย่กินขนมแป้งทอดเสร็จ หลินกุ้ยหลานก็ดูเวลา แล้วยกเรื่องลุงบุญธรรมคนใหม่ของลูกสาวขึ้นมาพูด

"พ่อว่า ถ้าเราไปตอนนี้ จะดึกไปไหม?"

พ่อซูมองท้องฟ้าด้านนอก ยังไม่มืดสนิท

"ไม่ดึกหรอก ไปตอนนี้แหละ ถ้าไม่ไปวันนี้เลย เดี๋ยวเขาจะหาว่าเราไม่มีมารยาท ที่บ้านเรามีของอะไรพอจะเอาไปเป็นของฝากได้บ้าง?"

หลินกุ้ยหลานคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ได้ๆ"

นางหยิบขนมเปี๊ยะมาถุงหนึ่ง พ่อซูกำลังจะไปค้นเหล้าที่ซ่อนไว้ แต่ลูกสาวขัดขึ้นก่อน

"พ่อคะ หนูเอาเหล้าพ่อไปให้ปู่ขวดนึงแล้วค่ะ"

มือพ่อซูชะงักค้าง เปลี่ยนเป็นหยิบบุหรี่ออกมาแทน

หลินกุ้ยหลานหยิบถุงเห็ดป่าตากแห้งที่ลูกสะใภ้คนโตส่งมาให้ และผ้าสีฟ้าอมเทาอีกผืนหนึ่ง นี่เป็นสวัสดิการที่โรงงานแจกให้พนักงาน เดิมทีนางกะจะเก็บไว้ใช้เองในบ้าน แต่ตอนนี้คงต้องตัดใจเอาไปฝากลุงบุญธรรมเสียแล้ว

ของพวกนี้แน่นอนว่าเทียบไม่ได้กับค่างาน แต่ก็แสดงถึงความจริงใจของครอบครัวพวกเขา