บทที่ 17: ได้งานแล้ว

บทที่ 17: ได้งานแล้ว

ดวงตาของซูเจ้าหยวนเป็นประกาย ทองคำจริงๆ ด้วย!

เห็นไหมล่ะ งานที่สถานีรับซื้อของเก่านี่อนาคตไกลไร้ขีดจำกัดจริงๆ!

เธอเจอกล่องไม้ใบนั้นทันที หลังจากมองซ้ายมองขวาจนแน่ใจว่าปลอดคน และด้วยการนำทางของระบบ เธอจึงใช้กิ๊บติดผมงัดกลไกเปิดช่องลับออกมา ภายในนั้นมีทองคำแท่งเล็กๆ สองแท่งวางอยู่ ส่องประกายแวววาวงดงามจับตา

ทองคำแท่งแต่ละแท่งหนักหนึ่งตำลึง หรือประมาณ 31 กรัม

ซูเจ้าหยวนรีบเก็บทองคำแท่งทั้งสองเข้าสู่มิติระบบทันที จากนั้นก็จัดการประกอบกล่องไม้ให้กลับสู่สภาพเดิมแล้ววางกลับไว้ที่เดิม

"ลิ่วลิ่ว—"

ยังไม่ทันที่ซูเจ้าหยวนจะพูดจบ ระบบ 1306 ก็รีบชิงพูดขึ้นก่อน

"โฮสต์ ผมตรวจหาทองให้คุณฟรีๆ อีกไม่ได้แล้วนะ เว้นแต่คุณจะยอมจ่ายแต้มแลก"

ซูเจ้าหยวนถอนหายใจ

"ก็ได้ ถึงลิ่วลิ่วจะไม่ยอมช่วย แต่เดี๋ยวพอฉันมีแต้มแล้ว ฉันก็จะซื้อชุดสวยๆ ให้แกอยู่ดีนั่นแหละ"

พอได้ยินแบบนั้น ระบบ 1306 ก็รู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ แต่ก็แอบรู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

ซูเจ้าหยวนยิ้ม พลางคิดว่ากู้จิ่นเย่กับปู่บุญธรรมคงคุยกันเสร็จแล้ว เธอจึงหยิบหนังสือพิมพ์เก่าติดมือมาสองสามฉบับแล้วเดินออกไป

"ปู่บุญธรรมคะ หนังสือพิมพ์พวกนี้ขายเท่าไหร่คะ?"

ปู่หวังยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำเรียกขาน

สหายซูคนนี้ช่างไม่ถือตัวเอาเสียเลย เรียกเขาว่าปู่บุญธรรมได้อย่างสนิทใจ

แต่เอาเถอะ เขาก็อยากมีหลานสาวแบบนี้จริงๆ เหมือนกัน

"เอามาแค่สองเฟินก็พอ"

ซูเจ้าหยวนหยิบเงินสองเฟินยื่นให้ปู่หวัง

จากนั้นเธอก็แสร้งถามทีเล่นทีจริงพร้อมรอยยิ้ม

"ปู่บุญธรรมคะ สนใจจะยกงานนี้ให้หนูไหมคะ?"

ปู่หวังยิ้มตอบ

"สหายซูทั้งกล้าหาญและฉลาดเฉลียว แถมกู้จิ่นเย่ยังชมเธอไม่ขาดปาก ถ้าเธออยากได้งานนี้ ฉันยกให้เลย"

ซูเจ้าหยวนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"ปู่บุญธรรม ขอบคุณมากนะคะ! ไม่ต้องห่วง หนูจะตั้งใจทำงานนี้ให้ดีที่สุดเลยค่ะ!"

จากนั้นเธอก็หันไปมองกู้จิ่นเย่แล้วพูดว่า

"สหายกู้ คุณนี่เป็นคนดีจริงๆ"

ซูเจ้าหยวนเองก็คาดไม่ถึงว่าแค่มาหาครั้งแรก ปู่หวังจะยอมยกงานให้เธอง่ายๆ แบบนี้

คนแก่คนนี้ใจดีกว่าที่คิดแฮะ

ส่วนกู้จิ่นเย่ เขาก็นิสัยดีเหมือนกัน

ซูเจ้าหยวนคิดในใจ ทำไมตอนนั้นคนที่หมั้นกับเธอถึงไม่ใช่กู้จิ่นเย่นะ?

เขาดีกว่ากู้ลี่ซงตั้งเยอะ

แต่กู้จิ่นเย่ไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน และคงไม่รู้เรื่องการหมั้นหมายของเธอกับน้องชายต่างแม่ของเขา

ในชาติที่แล้ว กู้จิ่นเย่ครองตัวเป็นโสดจนกระทั่งเสียชีวิต

เธอสงสัยจังว่าผู้หญิงแบบไหนกันนะที่เขาชอบ

ปู่หวังพูดเสริม "ฉันจะเกษียณมะรืนนี้ สหายซู วันนี้หรือพรุ่งนี้เธอก็ไปที่สำนักงานแขวงกับสหกรณ์ร้านค้าพร้อมกับฉันได้เลย ไปจัดการเรื่องโอนงานให้เรียบร้อย"

ดวงตาของซูเจ้าหยวนเป็นประกายวิบวับ

"ปู่บุญธรรมคะ ต่อไปเรียกหนูว่าเจ้าหยวนก็ได้ค่ะ ฟังดูสนิทกันกว่าตั้งเยอะ"

ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้ เธอเพิ่งจะไปผูกมิตรนับญาติกับลุงที่สหกรณ์ร้านค้าและสำนักงานแขวงมาหมาดๆ

เรื่องรับช่วงต่องานคงราบรื่นไร้อุปสรรคแน่

ปู่หวังหัวเราะร่า

"ตกลง เสี่ยวหยวน พอได้ทะเบียนบ้านมาแล้วก็รีบมาหาฉันนะ ช่วงสองวันนี้ฉันยังอยู่ที่นี่"

ซูเจ้าหยวนรู้ดีว่างานดีๆ แบบนี้ต้องรีบคว้าไว้ ชักช้าไม่ได้เด็ดขาด

ตราบใดที่งานยังไม่ได้มา ทุกอย่างก็เป็นแค่คำคุย

ต้องได้มาอยู่ในมือจริงๆ เท่านั้นถึงจะวางใจได้

ซูเจ้าหยวน: "งั้นหนูจะรีบกลับไปเอาทะเบียนบ้านแล้วจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุดนะคะ ปู่บุญธรรมรอหนูด้วยนะ"

พูดจบ เธอก็เดินกลับบ้านอย่างมีความสุข

กู้จิ่นเย่มองตามร่างบางนั้นไปจนลับตา

ปู่หวังเห็นดังนั้นจึงพูดเหน็บแนมเล็กน้อย "เอาล่ะ เธอก็ไปได้แล้ว ใจลอยไปถึงไหนแล้วล่ะนั่น จะมานั่งแช่อยู่ทำไม? มีเวลาว่างก็อย่าลืมส่งเหล้าดีๆ มาให้ฉันสักสองขวดด้วยล่ะ"

กู้จิ่นเย่ที่โดนแซวไม่ได้แสดงอาการเขินอายแต่อย่างใด เขาพยักหน้ารับแล้วเดินจากไปเช่นกัน

ขณะที่ซูเจ้าหยวนกำลังจะเดินผ่านหน้าโรงงานเหล็กกล้า เธอก็สังเกตเห็นกู้จิ่นเย่

เธอกำลังจะเอ่ยปากทัก แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นคนสองคนยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงงาน เธอหรี่ตามองเล็กน้อย และในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังจะหันมา เธอก็คว้ามือกู้จิ่นเย่แล้วลากไปหลบมุมทันทีโดยสัญชาตญาณ

ความสนใจของกู้จิ่นเย่ในตอนนี้จดจ่ออยู่แต่ที่มือของเธอที่กุมมือเขาไว้

ซูเจ้าหยวนทำท่า 'ชู่' ใส่เขา พลางจับตามองกู้ลี่ซงและซูโหรวถังที่หน้าประตูโรงงาน

กู้จิ่นเย่ได้สติกลับมาจึงถามเสียงเบา

"รู้จักพวกเขาเหรอ?"

ซูเจ้าหยวนพยักหน้า

"คนหนึ่งเป็นคู่หมั้นแต่ในนามของฉัน ส่วนอีกคนเป็นลูกพี่ลูกน้องค่ะ"

กู้จิ่นเย่ขมวดคิ้ว

"กู้ลี่ซงเป็นคู่หมั้นของเธอ?!"

ซูเจ้าหยวนพยักหน้า

"ใช่ค่ะ"

จากนั้นเธอก็แกล้งถาม "ทำไมเหรอคะ? หรือคุณก็รู้จักเขา?"

กู้จิ่นเย่ตอบเสียงต่ำ

"เขาเป็นน้องชายต่างแม่ของฉัน"

ซูเจ้าหยวนแสร้งทำเป็นประหลาดใจ

"คุณหล่อกว่าเขาตั้งเยอะ ดูไม่เหมือนพี่น้องกันเลยนะคะ"

สีหน้าของกู้จิ่นเย่ดูสดใสขึ้นทันตา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า

"เธอชอบเขาเหรอ?"

ซูเจ้าหยวนเบะปาก

"ดูเขาทำสิคะ สายตามองแต่ลูกพี่ลูกน้องของฉัน ฉันไม่ชอบผู้ชายแบบนั้นหรอกค่ะ"

ขณะที่ทั้งสองคุยกัน กู้ลี่ซงและซูโหรวถังที่หน้าโรงงานทำท่าจะเดินเข้าไปข้างใน แต่ถูกยามรักษาความปลอดภัยห้ามไว้

"พวกคุณเป็นใคร?"

กู้ลี่ซง: "พวกเรามารายงานตัวเข้าทำงานครับ"

ยามทำหน้างง

"พนักงานใหม่ของโรงงานเรารายงานตัวครบหมดแล้วนี่ พวกคุณชื่ออะไร?"

กู้ลี่ซงรีบอธิบาย พลางดันซูโหรวถังออกไปข้างหน้า "ไม่ใช่ผมครับ เธอต่างหากที่มารายงานตัว"

จากนั้นเขาก็พูดด้วยสายตาลุกลี้ลุกลน "เธอชื่อซูเจ้าหยวน ชื่อเธอมีอยู่ในประกาศรับสมัครงานครับ"

ยามจำชื่อนั้นได้แม่น เขาขมวดคิ้วมองซูโหรวถัง

"คุณคือซูเจ้าหยวนเหรอ?"

เขาจำได้ว่าเมื่อเช้าท่านผู้อำนวยการเพิ่งกำชับมาเป็นพิเศษว่างานของซูเจ้าหยวนถูกโอนให้พี่ชายแท้ๆ ของเธอไปแล้ว ถ้ามีใครอื่นมารายงานตัวโดยอ้างชื่อเธอ ให้ไล่ตะเพิดไปได้เลย

ซูโหรวถัง: "ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอค่ะ เธอบอกว่าจะยกงานนี้ให้ฉัน ฉันเลยมารายงานตัวแทน"

พอยามได้ยินแบบนั้นก็โบกมือไล่ทันที

"ไปๆๆ งานของเธอโอนไปเรียบร้อยแล้ว ตำแหน่งนี้ไม่ใช่ของเธอแล้ว อย่าว่าแต่อ้างเป็นลูกพี่ลูกน้องเลย ต่อให้เป็นญาติฝ่ายไหนก็ไม่มีผลหรอก"

"อีกอย่าง การโอนงานเจ้าตัวต้องมาด้วยตัวเอง ลำพังคุณมาคนเดียว ต่อให้พูดจนลิงหลับก็ไม่มีประโยชน์ ไปซะ อย่ามายืนเกะกะขวางทางเข้าออก"

กู้ลี่ซงและซูโหรวถังหน้าถอดสีทันทีเมื่อได้ยินว่างานของซูเจ้าหยวนถูกยกให้คนอื่นไปแล้ว ทั้งคู่ร้องอุทานด้วยความตกใจ

"เธอยกงานให้คนอื่นไปแล้ว? ให้ใครกัน?!"

ยาม: "งานของเธอ เธอจะยกให้ใครมันก็เรื่องของเธอ! พวกคุณมายุ่งอะไรด้วย? รีบไปให้พ้น ไม่งั้นฉันจะเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาลากตัวออกไป!"

กู้ลี่ซงหน้าบึ้งตึง รีบพาซูโหรวถังเดินหนีไป

ซูเจ้าหยวนแอบสะกดรอยตามพวกเขาไป

สองคนนี้ช่างกล้าบ้าบิ่นจริงๆ ถึงขนาดแอบมาสวมรอยเอางานลับหลังเธอ

แต่ดันโง่ไม่รู้จักคิด งานสำคัญขนาดนี้ ถ้าเจ้าตัวไม่มาเอง จะทำเรื่องผ่านได้ยังไง