บทที่ 57 สมัครสมาชิกฟิตเนส และสิทธิ์ในการเลือกคู่ครอง

ซ่งเฉินเป็นคนพูดจริงทำจริง วันรุ่งขึ้นพอเคลียร์งานเสร็จ เขาก็ลากสวี่หัวไปที่ฟิตเนสใกล้บ้านทันที

“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะ?” พนักงานต้อนรับหน้าตาน่ารักเอ่ยทักทายซ่งเฉินและสวี่หัวด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม

“พวกเราสนใจจะมาออกกำลังกายครับ สะดวกให้เข้าไปชมสถานที่ก่อนไหมครับ?” ซ่งเฉินถาม

พนักงานสาวยิ้มกว้างกว่าเดิม น้ำเสียงอ่อนหวานขึ้นอีกระดับ “ได้แน่นอนค่ะ เดี๋ยวทางเราจะจัดเจ้าหน้าที่พาเดินชมนะคะ”

ไม่นานนัก ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้นๆ ท่าทางกระฉับกระเฉงก็เดินยิ้มเข้ามา “เชิญทางนี้เลยครับพี่ๆ”

เขานำทางซ่งเฉินและสวี่หัวเดินเข้าไปด้านใน พลางบรรยายสรรพคุณของฟิตเนสอย่างละเอียด

พื้นที่กว้างขวางเกือบ 1,500 ตารางเมตร อุปกรณ์ครบครัน ทั้งโซนฟรีเวทและเครื่องเล่นแมชชีนต่างๆ เทียบกับที่อื่นในละแวกนี้ถือว่าที่นี่กินขาด

พอคุยกันถูกคอ พนักงานหนุ่มก็เปลี่ยนสรรพนามเรียกซ่งเฉินกับสวี่หัวว่า ‘พี่’ อย่างเป็นธรรมชาติ และให้ทั้งสองเรียกเขาว่า ‘เสี่ยวหลี่’

“พี่ครับ ปกติพี่ออกกำลังกายกันบ่อยไหม?” เสี่ยวหลี่ถามยิ้มๆ

ซ่งเฉินส่ายหน้า ตอบสั้นๆ “ไม่ค่อยนะ”

“งั้นสนใจให้ผมแนะนำเทรนเนอร์ส่วนตัว (PT) ให้ไหมครับ? ลองเรียนคลาสทดลองก่อนสักชั่วโมงดูผลลัพธ์ก่อนก็ได้ครับ”

ซ่งเฉินกวาดตามองเครื่องเล่นหน้าตาประหลาดในยิม ยอมรับเลยว่าเขาเล่นไม่เป็นสักอย่าง การมีเทรนเนอร์มาสอนน่าจะจำเป็นจริงๆ

“เอาสิ ตอนนี้มีเทรนเนอร์ว่างไหม ผมกับเพื่อนต้องการทั้งคู่เลย”

“ว่างครับ พี่รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวผมไปตามเทรนเนอร์มาให้” เสี่ยวหลี่รีบวิ่งตื๋อออกไปอย่างกระตือรือร้น

พอพนักงานลับสายตา สวี่หัวก็รีบขยับเข้าไปกระซิบข้างหูซ่งเฉิน “อาเฉิน ของฉันไม่ต้องหรอกมั้ง ค่าเทรนเนอร์ชั่วโมงนึงหลายร้อยหยวนเลยนะ เปลืองเงินเปล่าๆ นายเรียนให้เป็นก่อนแล้วค่อยมาสอนฉันก็ได้”

“บอกแล้วไงว่าค่าใช้จ่ายทั้งหมดฉันจัดการเอง” ซ่งเฉินเลิกคิ้ว ส่งสายตาบอกว่า ‘ไม่ต้องห่วง’

สวี่หัวไม่ได้ดีใจเลยสักนิด กลับขมวดคิ้วมุ่น “เงินนายก็คือเงินนะเว้ย ไม่เห็นต้องสิ้นเปลืองขนาดนี้เลย”

เขาไม่ได้กะจะปั้นหุ่นประกวดนายแบบสักหน่อย แค่อยากมาวิ่งลู่วิ่ง ยกเวทนิดๆ หน่อยๆ เพื่อสุขภาพก็พอแล้ว

อีกอย่าง แค่ซ่งเฉินออกค่าสมัครสมาชิกให้ เขาก็เกรงใจจะแย่ ขืนให้จ่ายค่าเทรนเนอร์ให้อีก หน้าเขาคงไม่หนาพอจะรับไว้

ถ้าอยากเรียนจริงๆ ไว้รอเขาหาเงินได้เองค่อยมาจ้างเทรนเนอร์ทีหลังก็ไม่สาย

เมื่อเห็นเพื่อนยืนกราน ซ่งเฉินก็ไม่บังคับ “เอางั้นก็ได้ ถ้านายเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็บอกนะ”

เงินค่าจ้างเทรนเนอร์สำหรับเขาตอนนี้ถือเป็นเศษเงิน เรียนก็ไม่ได้เรียนทุกวัน เดือนหนึ่งใช้เงินไม่เท่าไหร่หรอก

แต่เขาก็เข้าใจความคิดของสวี่หัว ถ้าเป็นเขาเองก็คงไม่กล้าเอาเปรียบเพื่อนขนาดนี้เหมือนกัน

เสี่ยวหลี่พาเทรนเนอร์ใส่เสื้อยืดรัดรูปสีดำเดินกลับมา ซ่งเฉินเหลือบมองกล้ามแขนและกล้ามอกที่แน่นปึ้กของอีกฝ่าย... ดูทรงแล้วหมัดเดียวน่าจะต่อยเขาลงไปนอนนับดาวได้สบาย

เทรนเนอร์ยื่นมือมาทักทาย “สวัสดีครับคุณซ่ง ผมแซ่เซียวครับ”

“สวัสดีครับโค้ชเซียว สะดวกเริ่มคลาสทดลองเลยไหมครับ?” ซ่งเฉินยิ้มตอบ พลางจับมือทักทาย สัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่สากและด้านหนาของอีกฝ่าย ‘จึ๊... กว่าจะหุ่นดีขนาดนี้คงผ่านอะไรมาเยอะสินะ’

เซียวเย่ พยักหน้า “สะดวกครับ แต่ตอนนี้มีแค่ผมคนเดียวที่ว่าง เพื่อนคุณซ่งอาจจะต้องรอหน่อยนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปวิ่งรอที่ลู่เอง โค้ชสอนเพื่อนผมไปเลยครับ” สวี่หัวโบกมือปฏิเสธยิ้มๆ

เซียวเย่ชะงักไปนิดนึง เข้าใจนัยยะที่สื่อทันที “โอเคครับ”

คลาสทดลองใช้เวลาประมาณ 40 นาที เซียวเย่สอบถามความต้องการของซ่งเฉิน แล้วพาไปวอร์มอัพร่างกาย

ตลอดกระบวนการ ซ่งเฉินรู้สึกพอใจมาก จึงตัดสินใจซื้อคอร์ส 30 ชั่วโมงทันที

เซียวเย่อึ้งไปเลย ไม่คิดว่าซ่งเฉินจะตัดสินใจเร็วปานสายฟ้าแลบขนาดนี้

เขาทำงานที่นี่มาสองสามปี เจอลูกค้ารวยๆ มาก็เยอะ แต่น้อยคนนักที่จะคุยง่ายขนาดนี้ เขายังไม่ทันได้ขายของ อีกฝ่ายก็เสนอตัวซื้อเองซะงั้น

“คุณซ่งแน่ใจนะครับ? จะไม่ลองกลับไปพิจารณาดูก่อนเหรอครับ?” เซียวเย่ถามด้วยความกังวล กลัวลูกค้าตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบ

เมื่อก่อนเคยเจอลูกค้าประเภทหน้าใหญ่ใจโต ซื้อคอร์สไปแล้วเรียนได้สองครั้งก็โวยวายจะขอเงินคืน ขั้นตอนการคืนเงินมันยุ่งยากน่ารำคาญ สู้ไม่ขายแต่แรกยังจะดีกว่า

ซ่งเฉินหยิบมือถือออกมาเขย่าเบาๆ “ไม่ต้องคิดแล้วครับ จ่ายเงินตรงไหน?”

เซียวเย่ลอบถอนหายใจในใจ ไม่พูดอะไรต่อ แล้วพาซ่งเฉินไปจ่ายเงิน

ในเมื่อลูกค้าอยากใช้เงิน เขาจะไปขัดศรัทธาได้ยังไง มีปัญหาอะไรค่อยว่ากันทีหลัง

ค่าสมาชิกรายปีสองใบ บวกค่าเทรนเนอร์ 30 ชั่วโมง รูดบัตรไปหมื่นกว่าหยวนในพริบตา สวี่หัวเห็นตัวเลขแล้วรู้สึกเจ็บปวดแทนเพื่อนจี๊ดๆ

พอออกจากฟิตเนส ซ่งเฉินยังเสนอจะเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่อีก

คราวนี้สวี่หัวทนไม่ไหวแล้ว ขมวดคิ้วเตือนสติเพื่อน “อาเฉิน ต่อไปนายเพลาๆ เรื่องใช้เงินหน่อยเถอะ ทีละพันทีละหมื่นดูเหมือนไม่เยอะ แต่รวมๆ กันมันมหาศาลนะเว้ย”

เขากะคร่าวๆ ว่าซ่งเฉินน่าจะเหลือเงินติดตัวสักล้านสองล้าน ถ้าประหยัดหน่อยก็ใช้ได้นาน แต่ถ้ามือเติบแบบนี้ ไม่ถึงปีคงหมดเกลี้ยง

โบราณว่า ‘จากจนสู่รวยนั้นง่าย แต่จากรวยกลับไปจนนั้นยาก’ (เคยตัวกับการใช้เงินแล้วจะแก้นิสัยยาก)

“อื้มๆ เข้าใจแล้ว นี่มันรายจ่ายจำเป็นทั้งนั้น ต่อไปฉันสัญญาว่าจะไม่ใช้เงินมั่วซั่ว” ซ่งเฉินรู้ว่าสวี่หัวหวังดี แต่จะให้อธิบายว่ามีเงินในบัญชีอีกหลายสิบล้านก็คงลำบาก เลยเออออห่อหมกไปก่อน

พอเห็นเพื่อนรับปาก สวี่หัวก็ถอนหายใจโล่งอก

“ไม่ต้องกินหรูหรอก ไปกิน หลัวซือเฟิ่น (ก๋วยเตี๋ยวหอยขม) กันดีกว่า ไม่ได้กินนานแล้ว คิดถึงกลิ่นตุๆ ของมันชะมัด”

ซ่งเฉินเองก็ไม่ได้กินนานแล้วเหมือนกัน จึงพยักหน้าเห็นด้วย “จัดไป! ลุย!”

พวกเขาสุ่มเข้าร้านหลัวซือเฟิ่นร้านหนึ่ง รสชาติอร่อยเกินคาด ในชามมีเนื้อหอยขมจริงๆ ใส่มาด้วย แต่ตัวเล็กจิ๋วจนแทบไม่พออุดยาไส้

ซ่งเฉินปิ๊งไอเดียว่าพรุ่งนี้จะบอกเฉินหมิงให้รับซื้อ หอยขม (หอยนา) มาเพิ่ม ถึงราคาจะไม่ได้แพงระยับเหมือนกุ้งเครย์ฟิช แต่ก็น่าจะขายได้จินละสิบกว่าหยวน

สมกับเป็นเพื่อนซี้ที่รู้ใจกัน สวี่หัวเองก็นึกถึงหอยขมเหมือนกัน แต่ในบริบทที่ต่างออกไป เมื่อวานตอนดูคลิปสอนทำปลาไหล เขาเห็นคลิปสอนทำ ‘จุ๊บหอย’เด้งขึ้นมาด้วย

เขาทำตาเจ้าเล่ห์ หันมาบอกซ่งเฉิน “ไม่ได้กินจุ๊บหอยนานแล้ว วันหลังเราซื้อมาทำกินกันสักหลายจินดีไหม? ทำกุ้งหม่าล่าด้วย แล้วชวนต้าเผิงมาปาร์ตี้”

“นี่นาย... ติดใจการเป็นพ่อครัวแล้วเหรอ?” ซ่งเฉินยิ้มตาหยี แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน

สวี่หัวฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงสวย “ฮิๆๆ ก็รู้สึกดีไม่หยอกนะเว้ย มีสกิลติดตัวเพิ่มขึ้น เผื่อจะทำให้ฉันมี แต้มต่อในการเลือกคู่ครองเพิ่มขึ้นไง!”