บทที่ 50 นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่อีกหรือ?

บทที่ 50

นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่อีกหรือ?

นางปิดตาของนางเบาๆ บางทีในวินาทีถัดมา นางอาจจะได้พบกับพ่อและแม่ ในที่สุดจุดจบก็มาถึง

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากด้านหน้า!

นางเปิดตาขึ้นตามสัญชาตญาณ

เห็นแผ่นหลังของใครคนหนึ่งสวมชุดเกราะและขี่ม้าสีขาวราวกับหิมะขวางทางนางเอาไว้

“สาวน้อยไม่เป็นไรใช่ไหม?”

อัศวินที่อยู่บนหลังม้ายื่นมือออกมา เขายิ้มบางๆและเสียงที่ดูไพเราะมาก

“ข้า..”

นางอยากจะพูดคำขอบคุณแต่พอพูดออกไปก็กลายเป็นเสียงสั่นระริก

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่น้ำตานั้นไหลอาบหน้า

เมื่อ หลี่มู่ฟาน เห็นดังนั้นก็ถอนใจเบาๆ

เขาอุ้มสองพี่น้องขึ้นมาและมอบน้องชายให้กับ         ฟานชิงเยว่ที่อยู่ด้านหลังของเขา

เมื่อเห็นสิ่งนี้หญิงสาวพยายามดิ้นรนอย่างกระสับกระส่ายในอ้อมแขนของ หลี่มู่ฟาน

“วางใจเถอะ”

หลี่มู่ฟาน ตบไหล่ของนางเบาๆ

“ชิงเยว่ ส่งคนไปปลอบใจผู้ลี้ภัย”

“หลิวหลงจัดแถวแล้วเตรียมรับมือกับข้าศึก”

“รับทราบนายน้อย”

บนที่ราบกว้างไกล มีทหารติดอาวุธกว่า 200 นายเรียงรายกันเป็นแถวปกป้องผู้ลี้ภัยชาวมนุษย์ไว้ด้านหลัง

ในระยะไกลกองกำลังของโจรภูเขาต่างเผ่าพันธุ์นับหมื่นคนกำลังจัดแถวโจมตีอีกครั้ง

“หัวหน้านั่นมันจะเด็กเมื่อวานนี้!”

หัวหน้ามารปฐพียิ้มเยาะ “ไม่รู้จักประเมินตัวเอง!”

“ทุกคนมากันครบหรือยัง?”

หัวหน้าเผ่าอื่นหันกลับไปแล้วพูดว่า “พี่น้องกว่าหมื่นคนมาครบแล้ว”

“ดี”

หัวหน้ามารปฐพีคำรามเสียงดัง “บุก ฆ่า!”

ทันใดนั้นเสียงตะโกนของโจรภูเขาก็ดังขึ้นพร้อมกันทันที

ในสายตาของพวกเขาโจรเผ่ามนุษย์มีคนน้อยกว่าหลายเท่าและไม่สามารถรับการโจมตีของพวกเขาได้

เมื่อเห็นมนุษย์ต่างเผ่าเข้ามาในระยะ หลิวหลงก็ตะโกนขึ้นว่า

“ยิงธนู!”

“ฟิว”

ลูกธนูพุ่งขึ้นฟ้าราวกับสายฝนผ่านอากาศ เสียงกรีดร้องของเผ่าพันธุ์อื่นดังกึกก้อง จากนั้นก็มีคำสั่ง

“นักธนูยิงสวนออกไป กองกำลังอื่นตามข้าออกมา!”

ทันใดนั้นเสียงคันธนูก็ดังมาจากค่ายของโจรภูเขาแต่ธนูนั้นกระจัดกระจายแตกต่างจากค่ายของ หลี่มู่ฟาน

หลังจากลูกธนูโค้งลงบนศัตรู เหล่าโจรภูเขาต่างรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าเผ่ามนุษย์ที่ควรจะล้มตายกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

หัวหน้ามารปฐพีเบิกตากว้าง เขาพบว่าธนูและลูกธนูของพวกเขาไม่สามารถเจาะผ่านเกราะของฝ่ายตรงข้ามได้

“ของระดับสามัญ!ให้ตายสิ พวกมันเป็นชุดเกราะระดับสามัญ!”

หลังจากกินยาเป่ยหยวนมาหลายวัน กองกำลังของ    หลี่มู่ฟาน ครึ่งหนึ่งสามารถทะลวงผ่านขึ้นสู่ระดับหลอมรวมร่างกาย และหลังจากได้รับยาหมาป่าพยัคฆ์ก็เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับพวกเขาอย่างมาก

“ยิงธนูอีกครั้ง!”

ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจฝนธนูครั้งที่ 2 ก็ตกลงมาอีก

“อ๊าาาาา”

เสียงร้องโหยหวนดังกระหึ่มอย่างต่อเนื่อง โจรต่างเผ่าพันธุ์ที่สวมเกราะหนังจะต้านทานพลังของธนูเหล็กระดับสามัญได้อย่างไร?

หลังจากฝนธนูรอบที่ 2 เกิดซากศพนับร้อยถูกทิ้งไว้บนพื้น

“มีบางอย่างผิดปกติกับเผ่าพันธุ์นี้! เร็วเข้า วิ่งไปข้างหน้า!”

หัวหน้าเผ่ามารปฐพีคำราม

“ยิงธนูตอบโต้ไป!”

“ฟิว”เสียงธนูดังอีกครั้ง ระยะการยิงในครั้งนี้ยิ่งขยับเข้ามาใกล้ทำให้การยิงธนูทรงพลังมากกว่าเดิม ลูกธนูพุ่งทะลุโจรภูเขาคนแรกแต่กลับยังไม่ลดทอนพลังทำลายล้างลง มันยิงทะลุติดต่อกันทันที 3 คนภายใต้การยิงเพียงครั้งเดียวและตอกร่างของทั้ง 3 ลงกับพื้น!

“เห้*ยเอ้ย นั่นมันลูกธนูไรกันวะ!”

เหล่าโจรภูเขาที่เฝ้าดูการต่อสู้อยู่ไกลๆต่างเห็นข้อบกพร่องของพวกเขา พวกเขาไม่เคยคิดว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์จะสามารถยิงธนูได้เฉียบคมเช่นนี้ นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่อีกหรือ?