บทที่ 27 ค้าเชลย

บทที่ 27

ค้าเชลย

หลังจากส่งทุกคนไปทำงานประจำหน้าที่  หลี่มู่ฟาน ก็นั่งลงบนโซฟาขนสัตว์และถามในใจว่า

“ระบบ คุณสามารถรับเชลยพวกนี้จากฐานของฉันได้ไหม?”

เมื่อครั้งก่อนที่เขาเข้ามาในมิติเขาได้พบกับการโจมตีจากชนเผ่าหลายร้อยคน และในตอนนี้ อาเฉียง  ชุ่ยฮัว  และ อาโชว  ไม่สามารถกลับมายังโลกแห่งนี้ได้ ฐานทัพขนาดใหญ่แห่งนี้จึงมีเพียง 5 คนที่คอยดูแลเท่านั้น แต่พวกเขาสามารถจับเชลยกลับมาได้มากกว่า 100 คน  และวางแผนที่จะรักษาพวกเขา ตอนนี้เมื่อคิดย้อนกลับไปอาหารในอาณานิคมนั้นไม่เพียงพอ เขายังต้องเลี้ยงคนจำนวนมากที่ไม่ทำงาน ดังนั้นพวกเขาควรที่จะขายก็เชลยออกไป 100 คน

“ระบบมี 2 วิธีในการรีไซเคิลเชลย วิธีแรกคือการรีไซเคิลเป็นเงิน ขึ้นอยู่กับคุณสมบัติของเชลยแต่ละคน  สามารถขายได้ตั้งแต่ 500 - 2000 เหรียญเงิน

“หืม?”

ดวงตาของ หลี่มู่ฟาน เป็นประกายนี่ถือว่าเป็นรายได้ที่ดี

“วิธีที่ 2 คือการเปลี่ยนเชลยให้กลายเป็นสามัญชน คุณแค่จ่ายเพียง 100 เหรียญเงิน เพื่อล้างสมองและพาออกจากนอกพื้นที่ หลังจากล้างสมองแล้ว เชลยจะเคลียร์คุณสมบัติทั้งหมดเป็นศูนย์ ระบบจะฝังความทรงจำที่เกี่ยวข้องไว้ให้กับเขา หลังจากออกจากมิติจะกลายเป็นประชากรของดินแดนคุณโดยอัตโนมัติ”

หลี่มู่ฟาน อึ้งไปเล็กน้อย ก่อนที่จะปฏิเสธแผนการที่      2 ทันที ระหว่างเงินกับพลเรือนเขาเลือกเงินอย่างเด็ดเดี่ยว

500 เหรียญเงินสามารถนำอุปกรณ์ระดับสามัญออกไปได้ 1 ชุด  ซึ่งขายได้ในราคาแพงมากในทวีปเทียนเหิง ตราบใดที่มีเงินเขาก็จะสามารถสรรหาคนได้

เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องสันทนาการที่หรูหราและเรียก  ชุ่ยหวน และพากันเดินไปยังห้องเชลย

ชุ่ยหวน  เป็นสาวสวยผมสั้น และเป็นน้องสาวของ ชุ่ยฮัว  ทั้งสองคนหน้าตาคล้ายกันมาก ความแข็งแกร่งของนางนั้นอยู่ในระดับ 1  และคุณสมบัติก็ไม่เลวร้าย นางเหมือนกับ ชุ่ยฮัว ที่อ่อนโยนลง

ห้องเชลยได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราและสง่างามการถูกขังอยู่ที่นี่อาจเป็นความสุขอย่างหนึ่ง

ที่นี่มีเชลยทั้งหมด 17 คน  หลี่มู่ฟาน ตรวจสอบค่าสถานะของพวกเขาทีละคน  ตรวจสอบค่าสถานะของพวกเขาทีละคนมีเพียงเชลย 2 คนเท่านั้นที่มีคุณสมบัติไม่เลว ส่วนที่เหลือเป็นเพียงปลาเน่าและกุ้งเปื่อย

“ระบบนอกจากต้ามู่และไป๋หยาง ที่เหลือขายหมด!”

“ติง! คุณขายเชลย 15 คนและได้รับเงิน  13,000เหรียญเงิน ยืนยันหรือไม่?”

“ยืนยัน!”

แสงสีขาวสว่างวาบบนร่างของเชลยกลุ่มนี้ และหายไปเหลือเพียงชายหนุ่มสองคนที่มีสีหน้าสงบนิ่ง

“13,000 หรอ? โอเครวมกันเยอะๆฉันอาจจะสามารถเปลี่ยนเป็นชาวอาณานิคมได้”

เขาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดกับ ชุ่ยหวน ที่อยู่ข้างๆว่า “นำ 2 คนนี้ไปสมัครเป็นชาวอาณานิคมของเราให้เร็วที่สุด  หลังจากจัดการให้พวกเขาเป็นชาวอาณานิคมแล้วให้กลับมารื้อของมีค่าในห้องสันทนาการให้หมด แล้วขายมันซะ!”

“รับทราบ!”

ผ่านไป 7 วัน  หลี่มู่ฟาน กำลังฝึกวิชาดาบในห้องสันทนาการทันใดนั้นระฆังก็ดังขึ้นในฐาน  ในเวลาเดียวกันเสียงของระบบก็ดังขึ้น

“กลุ่มสมาชิกกองเรือนักล่าได้เข้ามาใกล้ฐานของคุณ พวกเขาจะโจมตีอาณานิคมทันที เตรียมตัวให้พร้อม!”

“กองเรือนักล่าอย่างนั้นหรอ?”

หลี่มู่ฟาน รู้สึกตกใจเล็กน้อย ซึ่งการโจมตีจากเผากองเรือนักล่านั้นถือได้ว่าเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกใบนี้ พวกเขามีเทคโนโลยีที่อยู่เหนือยุคอุตสาหกรรม ปืนไรเฟิล ในมือของพวกเขามีระยะยิงไกลและรวดเร็ว พวกเขาสวมเกราะนักล่าที่มีการป้องกันสูง ซึ่งถือว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือได้ยาก

“ทุกคนรีบเข้าไปประจำตำแหน่งป้องกันทันที” เขาคำรามและวิ่งไปที่ตำแหน่งป้องกันนอกฐาน

หลังจากนั้นไม่นานชาวอาณานิคมอีก 5 คนที่เหลือในฐานต่างๆเตรียมพร้อม  หลี่มู่ฟาน ยืนอยู่บนหอคอยสังเกตการณ์ที่อยู่ห่างจากตำแหน่งป้องกัน