บทที่ 8 ขออภัยสิทธิ์ในการเข้าถึงของคุณไม่เพียงพอ

บทที่ 8

ขออภัยสิทธิ์ในการเข้าถึงของคุณไม่เพียงพอ

ยังมีขอบเขตอื่นๆที่เขายังไม่รู้จัก ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าระดับของเผ่าพันธุ์อื่นๆนั้นเป็นอย่างไร

เนื่องจากข้อจำกัดด้านพรสวรรค์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ จึงไม่มีใครสามารถทะลวงขอบเขตหลอมรวมร่างกายในอาณาจักร หยุนฉินแห่งนี้

เช่นเดียวกับหลิวหลง และ ฟานชิงเยว่  คนหนึ่งอยู่ในเขตแดนหลอมรวมร่างกายระดับ 2  ส่วนอีกคนอยู่ในเขตแดนหลอมรวมร่างกายระดับ 1  ถือว่าเป็นรุ่นเยาว์ที่มีพรสวรรค์อย่างมากของอาณาจักรแล้ว มิเช่นนั้นคงไม่สามารถเป็นแม่ทัพขององครักษ์เกราะแดงได้

เขตแดนหลอมรวมร่างกายขั้นที่ 1  นั้นยากต่อการฝึกฝน เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นบุคคลที่มีพรสวรรค์ หากบุคคลธรรมดาต้องการที่จะบรรลุถึงระดับหนึ่งพวกเขาจะต้องใช้ทรัพยากรเป็นจำนวนมาก ด้วยสถานการณ์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในทวีปแห่งนี้แล้วจะสามารถหาทรัพยากรจำนวนมากได้อย่างไรกัน?

หลังจากเข้าใจสถานการณ์พื้นฐานแล้ว  หลี่มู่ฟาน ก็ใช้ทักษะตรวจสอบไปยังร่างของ ชุ่ยฮัว

ชื่อ:  ชุ่ยฮัว

พละกำลัง: หลอมร่างกายขั้นที่ 2

บัญชาการ:  1

การเมือง: 1

กลยุทธ์:  1

สังคม:  8

ภักดี:  13

การรักษา:  12

ทำอาหาร:  15

ก่อสร้าง:  11

เพาะปลูก:  18

เหมืองแร่:  9

ศิลปะ : 8

งานฝีมือ : 15

ปัญญา:  9

ชุ่ยฮัว และ อาเฉียง อยู่คนละสายงานอย่างชัดเจน มีหน้าที่หลักในการก่อสร้างทำเหมืองและงานที่ใช้พละกำลังต่างๆ ส่วน ชุ่ยฮัว เป็นงานค่อนข้างง่ายเช่นการเพาะปลูกและงานฝีมือ เมื่อเวลาผ่านไปคุณสมบัติของทั้งสองคนจะเริ่มแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ หลี่มู่ฟาน ก็มีความคิดบางอย่างในหัวใจของเขา ค่าสถานะของทั้งสองคนนี้เรียกได้ว่าดีที่สุดในฐานแถมทั้งสองคนยังเป็นคู่สามีภรรยากันอีกด้วย ดังนั้นเขาคิดจะใช้การ์ดผู้ติดตามที่เป็นของรางวัลสำหรับมือใหม่

หลี่มู่ฟาน พาพวกเขาเดินเตร็ดเตร่ไปในฐานที่หรูหราอยู่พักหนึ่งและพบว่าทั้งสองคนยังคงเงียบกริบและมีสีหน้าเรียบเฉย

เขาจึงถามคำถามกับระบบในใจ

เสียงผู้หญิงที่เหมือนเครื่องจักรกลตอบอย่างรวดเร็วว่า “ในพื้นที่โลกใหม่ ชาวอาณานิคมทั้งหมดมีความสามารถและทักษะที่สอดคล้องกันเท่านั้นและไม่มีตัวละครที่มนุษย์สร้างขึ้น”

“โดยเฉพาะในกรณีของคุณ เมื่อพาพวกเขาออกจากมิติและเริ่มติดต่อจากโลกภายนอกเป็นเวลานานพวกเขาจะค่อยๆพัฒนาตัวละคร”

หลี่มู่ฟาน อึ้งไปเล็กน้อย “นี่ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้พวกเขาเป็นเพียงตุ๊กตากระดาษหรอกหรือ?แล้วระดับสติปัญญาของพวกเขาล่ะ?”

“ระดับสติปัญญาของชาวอาณานิคมเทียบเท่ากับผู้ใหญ่”

“เข้าใจแล้ว”

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้ว่าความสามารถจะแข็งแกร่งแค่ไหนแต่ถ้า IQ มีปัญหา แม้แต่คำสั่งง่ายๆก็คงจะไม่เข้าใจ และจะกลายเป็นเพียงคนที่มีความสามารถต่ำเท่านั้น

ฐานทัพแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นในถ้ำ พื้นที่ขนาดใหญ่ทั้ง 3 คนเดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังเดินได้เพียงครึ่งเดียว

ในตอนนี้ หลี่มู่ฟาน ยืนอยู่หน้าประตูโกดังและมองไปที่ประตูอัตโนมัติด้านหน้า เขาพึมพำกับตัวเอง

“ถ้าจำไม่ผิด ที่นี่น่าจะเป็นโกดังเก็บอาวุธ ประตูนี้หรูหราเกินไปหรือไม่…”

ในชีวิตที่แล้วของเขา เขาเล่นเกมอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ตลอดแต่เขากลับไม่สัมผัสถึงความหรูหราของมัน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้เรียกได้ว่าร่ำรวย…

ประตูอัตโนมัติสีเงินเมื่อรับรู้ว่ามีคนเดินเข้ามา แผงประตูทั้ง 2 หดกลับเข้าไปในกำแพงโดยอัตโนมัติ สิ่งที่สะท้อนให้เห็นคืออาวุธและกระสุนมากมาย

ปืนไรเฟิลจู่โจม,ปืนไรเฟิลประจุไฟฟ้า,ปืนกลและอาวุธที่ทันสมัยอื่นๆ

หลี่มู่ฟาน มองไปที่ปืนและอาวุธที่อยู่ตรงหน้าของเขาหัวใจของเขาเต้นแรงและรีบถามระบบว่า “จริงสิในเมื่อสามารถนำสามารถชาวอาณานิคมของมิตินี้ออกไปได้แล้ว ไอเทม ล่ะ?สามารถเอาออกไปได้ไหม?”

เสียงของผู้หญิงตอบกลับมาว่า “ถูกต้องตามหลักการแล้วสิ่งของทั้งหมดที่อยู่ภายในมิตินี้สามารถเคลื่อนย้ายออกสู่โลกภายนอกได้แต่ ในตอนนี้สิทธิ์ของคุณไม่เพียงพอ”