ตอนที่ 310 แผนคณะรัฐมนตรี และการเลื่อนทัพสามเดือน(ฟรี)
ตอนที่ 310 แผนคณะรัฐมนตรี และการเลื่อนทัพสามเดือน(ฟรี)
ตอนที่ 310 แผนคณะรัฐมนตรี และการเลื่อนทัพสามเดือน
“ทูลฝ่าบาท สภาทหารร่างแผนการรบมาสามฉบับพะยะค่ะ”
กุยแกถวายฎีกาแผนการรบ
เล่าอวี้รับมาอ่าน พบว่าแผนการรบในทุ่งหญ้าของสภาทหารนั้นน่าพอใจ
ทว่า... ยังคงติดกรอบความคิดเดิมๆ ไม่หลุดพ้นจากยุทธวิธีโบราณ และประเมินศักยภาพรวมของทหารยุคใหม่ต่ำไป
เช่น แผนระบุว่าต้องใช้ทหารสองแสนนายบุกทุ่งหญ้า
แต่ความจริง ด้วยความแข็งแกร่งของทหารยามนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้คนมากเพียงนั้น
“ฝั่งคณะรัฐมนตรี วางแผนสร้างเมืองในทุ่งหญ้าไว้เช่นไร?” เล่าอวี้วางฎีกาลง หันไปถามฝ่ายบริหาร
เหตุที่เล่าอวี้ไม่วิจารณ์แผนของสภาทหาร เพราะตั้งใจจะรออีกสามเดือน หลังพาไปเปิดหูเปิดตาแล้ว ค่อยให้วางแผนกันใหม่
ถึงเวลาต้องโละความคิดเก่าคร่ำครึทิ้งไปเสียที
“ทูลฝ่าบาท” ซีจื่อไฉประสานมือ “คณะรัฐมนตรีร่างแผนไว้ว่า หลังยึดทุ่งหญ้าได้ จะร่วมกับกรมโยธาสร้างทางรถไฟตัดผ่านทุ่งหญ้า แนวนอนสามสาย แนวตั้งสามสาย แล้วสร้างเมืองตามจุดตัดของทางรถไฟ...”
ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาล ไม่อาจสร้างเมืองสะเปะสะปะ
ต้องวางรางรถไฟเชื่อมต่อ จุดตัดเก้าจุดจะเป็นที่ตั้งของเมืองใหญ่ ครอบคลุมทั่วทุ่งหญ้า
จากนั้นค่อยขยายเมืองย่อยออกไป
“ดีมาก” เล่าอวี้พยักหน้าพอใจ
เขามองเห็นด้วยกับแนวคิดนี้ มีทางรถไฟเชื่อมถึง ย่อมผนวกทุ่งหญ้าเข้ามาอยู่ในอ้อมอกได้ง่ายดาย
ทุ่งหญ้าทางเหนือในยามนี้มิใช่แค่เขตมองโกเลียใน แต่กินอาณาเขตไปถึงมองโกเลียนอกและรัสเซียบางส่วน
กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก
“ฝ่าบาท กระหม่อมขอนำทหารหนึ่งแสนห้าหมื่นนายบุกทุ่งหญ้า!”
ทันใดนั้น งักจิ้น ขุนพลจากสภาทหารก็ลุกขึ้นขันอาสา
จูล่ง เตียวเลี้ยว และกำเหลงเห็นดังนั้นก็รีบเสนอตัวบ้าง “ฝ่าบาท...”
การประชุมนี้เดิมทีเพื่อคัดเลือกแม่ทัพออกศึก
ทุกคนต่างชำเลืองมองงักจิ้น ไม่นึกว่าเจ้าหมอนี่จะชิงตัดหน้า
ความตั้งใจเดิมของเล่าอวี้คือจะบุกทุ่งหญ้า ซือเหลียง และภาคใต้พร้อมกัน
ทุ่งหญ้าและซือเหลียง เล่าอวี้จะไม่ไปเอง นี่จึงเป็นโอกาสสร้างผลงานของเหล่าแม่ทัพ
ส่วนภาคใต้ เล่าอวี้จะนำทัพเอง ผลงานย่อมตกแก่ฝ่าบาทเป็นหลัก
“ศึกครั้งนี้ เลื่อนออกไปอีกสามเดือน”
เล่าอวี้ตรัสเสียงเรียบ มองหน้าจูล่ง กำเหลง เตียวเลี้ยว และงักจิ้น
**เอ๊ะ!**
สิ้นเสียงเล่าอวี้ ทั้งขุนนางบุ๋นบู๊ต่างชะงักงัน
“รับด้วยเกล้า”
แม้ไม่เข้าใจเหตุผล แต่เมื่อฝ่าบาทมีบัญชา ย่อมต้องปฏิบัติตาม
“เหตุใดฝ่าบาทจึงเลื่อนการศึกไปสามเดือน?”
หลังออกจากตำหนักฉินเจิ้ง กลุ่มคนจากสภาทหารเดินจับกลุ่มกัน จูล่งถามกุยแกด้วยความสงสัย “กุยจุนจี(ราชทินนามกุยแก) ท่านทราบสาเหตุหรือไม่?”
“ไม่ทราบ” กุยแกส่ายหน้า
ขนาดกุยแกยังไม่ทราบ คนอื่นย่อมมืดแปดด้าน
“เอาเถิด ในเมื่อฝ่าบาทมีบัญชา ย่อมมีเหตุผลของพระองค์ พวกเราอย่าได้เดาสุ่มเลย” กุยแกปราม
“รับทราบ กุยจุนจี” ทุกคนประสานมือ
ในสภาทหาร มีเพียงเทียหยกที่มีบรรดาศักดิ์เป็น ‘โหว’ คนอื่นล้วนเป็น ‘กั๋วกง’ หมดแล้ว แม้แต่เขาฮิวก็ได้เป็นกั๋วกง
“กุยจุนจี...”
ทหารองครักษ์วิ่งตามมา “ฝ่าบาทมีรับสั่ง ให้สภาทหารร่างแผนการรบขึ้นมาใหม่พะยะค่ะ” พร้อมส่งคืนฎีกาฉบับเดิม
“รับทราบ” กุยแกรับฎีกามา พลางหันไปคารวะทางตำหนัก
“หรือฝ่าบาทจะไม่พอใจแผนของสภาทหาร จึงเลื่อนการรบ?” กุยแกคาดเดาในใจ
จากนั้นเขาหันไปสั่ง เทียหยก จูล่ง กำเหลง เตียวเลี้ยว และงักจิ้น “กลับสภาทหาร!”
“ขอรับ”
ไม่นานทุกคนก็กลับมาถึงตำหนักฉงอู่ ที่ทำการสภาทหาร
“พวกท่านมีความคิดเห็นอย่างไร ลองว่ามา”
กุยแกยืนหน้ากระบะทรายจำลองภูมิประเทศ สีหน้าเคร่งเครียด
กระบะทรายขนาดใหญ่จำลองภูมิประเทศทั่วแผ่นดินและทุ่งหญ้า ข้อมูลเหล่านี้ได้มาจากหน่วยองครักษ์เสื้อแพร
นอกจากแผ่นดินใหญ่และทุ่งหญ้า ยังมีเกาะแก่งทางทะเลรวมอยู่ด้วย
นี่คือแบบจำลองคร่าวๆ ส่วนแบบละเอียดจะอยู่ที่ ‘ตำหนักฮวงจุ้ย’ ข้างๆ ซึ่งแยกย่อยเป็นรายมณฑล
หลังหารือกันพักใหญ่ ก็ยังหาข้อบกพร่องของแผนเดิมไม่พบ
ปัญหาที่แท้จริงคือ **กรอบความคิด** พวกเขายังยึดติดกับยุทธวิธีเดิมๆ ไม่เคยเห็นแสนยานุภาพของกองทัพยุคใหม่ที่แท้จริง จึงประเมินสถานการณ์ต่ำกว่าความเป็นจริง
แผนการที่ดูเสี่ยงตายในอดีต สำหรับทหารฮั่นยุคนี้ อาจเป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ
“ทุกคนกลับไปไตร่ตรองให้ดี ว่าแผนนี้มีจุดโหว่ตรงไหน” กุยแกสั่งการเมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดและประตูวังใกล้ปิด
---