ตอนที่ 70 ได้มาโดยง่าย, อุปกรณ์ปิดล้อมแบบใหม่(ฟรี)

ตอนที่ 70 ได้มาโดยง่าย, อุปกรณ์ปิดล้อมแบบใหม่

“ข้าน้อยอยู่นี่”

“เมืองจัว เมืองหยูหยาง เมืองโย่วเป่ยผิง เมืองกว่างหยาง ข้ามอบให้เจ้า” เล่าอวี้สั่งการซิหลง

เล่าหงีตายแล้ว กงซุนจ้านลงใต้ไม่ได้อยู่อิวจิ๋ว เผ่าอู่หวนแห่งอิวจิ๋วล้วนอยู่ที่ทางตะวันออกของเหลียวซี

สี่เมืองนี้ในสายตาของเล่าอวี้แล้ว ก็เป็นเพียงสิ่งที่ได้มาโดยง่าย

การต่อต้านอาจจะมี แต่ขนาดคงจะไม่ใหญ่ มอบให้ซิหลงก็เพียงพอแล้ว

“ขอรับ”

ซิหลงได้ยินก็พยักหน้ารับคำทันที

“เฟิ่งเซี่ยว เหนื่อยหน่อยนะ” เล่าอวี้หันไปมองกุยแก กล่าว

ซิหลงคนเดียว บางทีอาจจะไม่ไหว หากมีกุยแกคอยช่วยเหลือ ก็จะหมดกังวล

“นายท่าน นี่เป็นหน้าที่ของข้า” กุยแกโค้งคำนับ

“ท่านแม่ทัพ จากข้างหน้าคือเมืองฉวนโจวแล้ว”

จากจี้เซี่ยนถึงเมืองฉวนโจว หรือก็คือเมืองจินในภายหลัง ระยะทางหนึ่งร้อยกิโลเมตร

หลังจากเร่งรีบเดินทางมาสองวัน ในตอนนี้พวกเขาก็อยู่ห่างจากเมืองฉวนโจวเพียงสามสิบลี้

“พักผ่อนหนึ่งคืน พรุ่งนี้โจมตีเมือง” อิกิ๋มจ้องมองไปยังทิศทางของเมืองฉวนโจวด้วยสายตาเป็นประกาย

ตามปกติแล้ว การเดินทัพในแต่ละวันเพียง 30-40 ลี้ ในจำนวนนี้มีเหตุผลที่ต้องพกพาสัมภาระ และยังต้องตั้งค่ายพักแรม ไม่สามารถเดินทัพตอนกลางคืนได้

ส่วนฝั่งอิกิ๋ม ไม่ต้องการสัมภาระอะไรเลย ในแต่ละวันเพียงพกเสบียงอาหารสามวันก็พอ

ส่วนเสบียงอาหารและสัมภาระอื่นๆ กองทหารองครักษ์ใต้บังคับบัญชาก็เพียงพอแล้ว

สงครามใหญ่ในอิวจิ๋ว เรื่องการขนส่งเสบียงอาหาร ก็ถูกเล่าอวี้มอบให้กองทหารองครักษ์

มีเพียงการรบในที่โล่ง จึงจะสามารถแสดงความแข็งแกร่งของกองทหารองครักษ์ได้

การรบเช่นนี้ ไม่เหมาะกับกองทหารองครักษ์ แต่ด้วยความเร็วในการเดินทัพของกองทหารองครักษ์ การรับผิดชอบการขนส่งเสบียงอาหารก็ดีที่สุดแล้ว

และยังสามารถปกปิดแหล่งที่มาของเสบียงอาหารของเล่าอวี้ได้อีกด้วย

วันรุ่งขึ้น ตื่นยามสาม กินข้าวยามสี่ แล้วก็ออกเดินทาง

สามสิบลี้ ไม่นานก็มาถึงใต้เมืองฉวนโจว ในตอนนี้ผู้รับผิดชอบในเมืองฉวนโจว คือน้องชายของกงซุนจ้าน กงซุนอวดและเถียนไขสองคน

“แย่แล้ว ข้างนอกมีทัพใหญ่ล้อมเมือง”

เถียนไขและกงซุนอวดสองคนสีหน้าไม่ดี

พวกเขาไม่เคยป้องกันศัตรูจากทางเหนือเลย ดังนั้นจึงประมาทไป

“หรือว่า คือทหารของเล่าหงี?” เถียนไขกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ตลอดมา ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายของตนเองกับเล่าหงีก็ไม่ดี กองทัพใหญ่นอกเมืองอดไม่ได้ที่จะทำให้เขานึกถึงเล่าหงี

“ไม่ใช่เล่าหงี ฝ่ายตรงข้ามใช้ธง ‘อิ’ ใต้บังคับบัญชาของเล่าหงีไม่มีแม่ทัพสกุลอิ” กงซุนอวดส่ายหน้า

“ตอนนี้จะทำอย่างไรดี? นอกเมืองมีทหารอย่างน้อยสองหมื่นนาย ส่วนในเมืองมีทหารรักษาการณ์เพียงสองพันนาย” สีหน้าของเถียนไขเคร่งขรึม

ครั้งนี้กงซุนจ้านลงใต้ นำทหารไปกว่าเก้าในสิบส่วน ทิ้งทหารรักษาการณ์ไว้ที่เมืองฉวนโจวเพียงสองพันนาย

“ต่อให้ตอนนี้ติดต่อนายท่าน รอให้นายท่านกลับมา ฉวนซีก็เปลี่ยนมือไปนานแล้ว” กงซุนอวดก็ลำบากใจ

ป้องกัน?

ป้องกันไม่ได้อย่างแน่นอน

ฉวนโจวก็ไม่ใช่เมืองที่แข็งแกร่งอะไร ในเมืองเสบียงอาหารและทหารก็ขาดแคลนอย่างยิ่ง อย่างมากก็ป้องกันได้สามวัน

แต่แล้วมันมีความหมายอะไร?

เว้นแต่กงซุนจ้านจะสามารถกลับมาได้ภายในสามวัน แต่นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้

“หรือว่า ถอยทัพเถอะ” กงซุนอวดจ้องมองเถียนไข กล่าว

“แต่หากไม่ป้องกันแล้วถอยทัพโดยตรง นายท่านคงจะไม่พอใจ” เถียนไขกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ “และเมื่อให้ฝ่ายตรงข้ามยึดฉวนโจวได้แล้ว นายท่านจะกลับเหนือ ก็ทำได้เพียงเดินทางอ้อมไปทางฟ่านหยาง”

“แย่แล้ว ศัตรูเริ่มโจมตีแล้ว”

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคิดไม่ตก ทันใดนั้นองครักษ์นายหนึ่งก็พุ่งเข้ามา ตะโกนเสียงดัง

“อะไรนะ? โจมตีแล้ว?”

ตามปกติแล้ว สองฝ่ายไม่ควรจะด่ากันก่อน แล้วก็ท้าดวลแม่ทัพ แล้วก็เกลี้ยกล่อมสักพัก หากไม่ได้ผลจริงๆ ค่อยโจมตีเมือง ฝ่ายนี้ไม่ทำตามขั้นตอนเลย

“ไป ไปดูที่กำแพงเมือง”

ทั้งสองคนทำได้เพียงล้มเลิกความคิดในใจ มาถึงบนกำแพงเมือง

เมื่อเถียนไขและกงซุนอวดสองคนขึ้นมาบนกำแพงเมือง ทั้งร่างก็ตกตะลึง

“นี่คือทหารของใคร? เก่งกาจถึงเพียงนี้?”

เถียนไขกล่าวอย่างตะลึง

เห็นทหารข้าศึกเบื้องล่างกำลังถมคูเมืองอย่างไม่กลัวตาย แม้ทหารบนกำแพงจะยิงธนูไม่หยุดหย่อน แต่ก็แทบไม่ได้ผล อีกฝ่ายทำงานเป็นกลุ่มสามคน สองคนยกแผ่นไม้เป็นกำบัง ส่วนอีกคนเข็นรถล้อเดียวขนดินไปถมคูเมืองทีละคัน

ในพริบตา ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ก็ถมจนเกิดเป็นทางเดินขึ้นมาได้

“ทหารชั้นยอด... แกร่งกล้า...” ในตอนนี้ ทั้งสองคนก็นึกคำอื่นไม่ออกแล้วที่จะมาบรรยายถึงกองทัพเบื้องล่าง

“บุก!”

อิกิ๋มเห็นดังนั้น ก็ตะโกนลั่น

จากนั้น ก็เห็นบันไดยาวอันหนึ่งถูกเข็นขึ้นมา มันคือบันไดพาดกำแพงที่ถูกดัดแปลงแล้วนั่นเอง

กำแพงเมืองฉวนโจวสูงเพียงห้าเมตร บันไดยาวถึง 18 เมตร ทำให้ความชันไม่เกินยี่สิบกว่าองศา

บันไดทั้งสามอันถูกพาดขึ้นพร้อมกัน เหล่าทหารมือหนึ่งถือโล่ป้องกันธนูจากบนกำแพง อีกมือถือดาบยาว บุกทะยานขึ้นไป

“นี่มันอาวุธโจมตีเมืองแบบใหม่?”

บนกำแพง กงซุนอวดและเถียนไขต่างก็มองอย่างตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นอุปกรณ์โจมตีเมืองเช่นนี้มาก่อน

สาเหตุหลักก็เพราะบันไดนี้ยาวเกินไป ทำให้ไม่สามารถสร้างขึ้นมาได้

แต่เล่าอวี้ไม่เหมือนกัน เขามีทองคำชั้นเลิศจากนอกโลกมากมายให้ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย จึงไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

ใช้วิธีนำทองคำชั้นเลิศจากนอกโลกมาห่อหุ้มแกนไม้ด้านใน

การโจมตีอิวจิ๋วครั้งนี้ เล่าอวี้นำบันไดพาดกำแพงมาทั้งหมดสิบอัน อิกิ๋มได้รับมาสามอัน และตอนนี้ก็ได้นำมาใช้ทั้งหมดแล้ว

“เร็วเข้า โยนท่อนไม้ลงไป!”

เถียนไขได้สติขึ้นมา ก็รีบออกคำสั่ง

ทหารรักษาการณ์รีบโยนท่อนไม้ที่เตรียมไว้ลงไปทันที

ในขณะที่เถียนไขคิดว่าท่อนไม้จะได้ผล ก็กลับพบว่ามันถูกขวางไว้

ถูกต้องแล้ว ที่ส่วนหน้าของบันได ห่างจากปลายสุดประมาณ 5 เมตร มีแท่งเหล็กที่ทำจากทองคำชั้นเลิศจากนอกโลกตั้งอยู่ตรงกลาง

เมื่อท่อนไม้จากบนกำแพงกระทบกับแท่งเหล็กนี้ ด้วยแรงปะทะ มันจึงทำได้เพียงเอียงไปด้านใดด้านหนึ่ง และในที่สุดก็ตกลงไปใต้กำแพง

ทำให้ทหารที่อยู่ด้านหลังบนบันไดไม่ได้รับอันตราย

“ราดน้ำมันไฟ!”

เถียนไขกัดฟันสั่งการด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ขวางท่อนไม้ได้แต่จะขวางน้ำมันไฟได้!

พื้นผิวภายนอกของบันไดอีกฝ่ายก็ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร ราดน้ำมันไฟลงไปกลับเกาะไม่ติด ไหลตกลงไปใต้กำแพงโดยตรง

นั่นก็หมายความว่า เมื่อเผชิญหน้ากับบันไดแบบนี้ วิธีป้องกันเมืองแบบอื่นใดก็ใช้ไม่ได้ผล ทำได้เพียงป้องกันอยู่ข้างๆ บันไดเท่านั้น

แต่บันไดนี้กว้างถึง 5 เมตร ทหารที่บุกขึ้นมาพร้อมกันก็มีจำนวนมาก ป้องกันได้ยากจริงๆ

และทหารของอีกฝ่ายก็ดุดันเกินไปแล้ว พวกเขายกโล่กำบังแล้วก็บุกขึ้นมา

ทหารของพวกเขา ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของทหารอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

ทั้งหมดนี้แม้จะเล่ายาว แต่ในความเป็นจริงแล้ว ตั้งแต่บันไดถูกพาดขึ้นจนทหารบุกขึ้นถึงกำแพงก็ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

[จบแล้ว]