ตอนที่ 19 ความทะเยอทะยานของเซียนเป่ย, การเปลี่ยนแปลงที่น่าตกตะลึง

ตอนที่ 19 ความทะเยอทะยานของเซียนเป่ย, การเปลี่ยนแปลงที่น่าตกตะลึง

“รายงาน ทหารม้าฮั่นออกจากฉีหลิงแล้ว มุ่งหน้ามายังเมืองซาหลิง” ในเมืองซาหลิง ทหารม้าลาดตระเวนนายหนึ่ง ควบม้ากลับมารายงาน

“หึ ซ่อนตัวอยู่นาน ในที่สุดก็ออกมาแล้ว”

ถัวป่าซิวได้ยินก็แค่นเสียง

“ทหารม้าฮั่น ออกมาทั้งหมดแล้วหรือไม่?” ฉี่ฝูลี่ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถาม

ในสนามรบไม่มีเรื่องเล็กน้อย

แม้ทหารม้าฮั่นในสายตาของพวกเขาจะอ่อนแออย่างยิ่ง แต่พึงระลึกไว้ว่าสิงโตจะจับกระต่ายก็ยังต้องใช้กำลังทั้งหมด

ตำนานที่ว่าชาวฮั่นคนเดียวสู้คนหูได้ห้าคนเมื่อร้อยปีก่อน ยังคงเล่าขานกันอยู่บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่

“ขอรับ จากการสังเกต ทหารม้าฮั่นมีประมาณสามหมื่นนาย ทหารม้าซยงหนูหนึ่งหมื่นนาย” สายลับยืนยัน

“ซยงหนูช่างทำให้สวรรค์เสียหน้าจริง ๆ ที่ช่วยชาวฮั่น” เหยียนตี๋ผูหัวเราะเยาะ ในแววตาเต็มไปด้วยความดูถูก

เมื่อครั้งซยงหนูรุ่งเรือง เขาอู่หวนเป็นเพียงเผ่าเล็ก ๆ ถูกซยงหนูรังแกอย่างหนัก

แต่ตอนนี้ ซยงหนูอ่อนแอลงเรื่อย ๆ แต่อู่หวนกลับผงาดขึ้นมาแล้ว

“เรียกระดมพลทหารม้าทุกเผ่า ทำลายทหารม้าของชาวฮั่นให้สิ้นซาก” ถัวป่าซิวลุกขึ้นยืน ตะโกนเสียงดัง

“ขอรับ”

ฝั่งเซียนเป่ย มีทหารม้าทั้งหมดแปดหมื่นนาย เผ่าถัวปาส่งทหารม้า 3.5 หมื่นนาย เผ่าฉี่ฝูส่งทหารม้า 3 หมื่นนาย เผ่าปู้ลิ่วกูส่งทหารม้า 1.5 หมื่นนาย

อู่หวน ทหารม้า 2 หมื่นนาย

ชนเผ่าเชียง เผ่าคูอู๋จี่ส่งทหารม้า 3 หมื่นนาย เผ่าเกิ่งเจียจื้อส่งทหารม้า 2 หมื่นนาย

รวมกันแล้ว เป็นทหารม้าทั้งหมดสิบห้าหมื่นนาย เดินทางออกจากเมืองซาหลิงอย่างยิ่งใหญ่

ตามความคิดของถัวป่าซิว คือการชนะในศึกเดียว ทำลายทหารม้าของชาวฮั่นแล้ว ฉวยโอกาสยึดมณฑลเป๊งจิ๋วทั้งหมดของราชวงศ์ฮั่น

กระทั่ง หากเป็นไปได้ ก็อาจจะไปเยือนเมืองหลวงของราชวงศ์ฮั่น ลั่วหยางสักครั้ง

เขาได้ยินมาว่า ฮ่องเต้น้อยแห่งลั่วหยางตอนนี้ อยู่ในมือของตั๋งโต๊ะ

และกองทัพส่วนใหญ่ของตั๋งโต๊ะ โดยพื้นฐานแล้วก็คือทหารม้าคนหู

“ท่านแม่ทัพ ทหารม้าคนหูเคลื่อนพลแล้ว”

ฝั่งจูล่ง ทหารม้าลาดตระเวนแนวหน้าควบม้ากลับมารายงาน

“สำรวจต่อไป”

“ขอรับ”

“มานี่ รายงานนายท่าน ทหารม้าคนหูสิบห้าหมื่นนายเคลื่อนพลแล้ว”

“ขอรับ”

เมื่อเวลาใกล้เข้ามา ทั้งสองฝ่ายก็พอจะสัมผัสถึงกันและกันได้แล้ว

“ทุกคน ตามข้าบุกทะลวง”

จูล่งยกทวนยาวในมือขึ้น สายตาได้มองเห็นทหารม้าคนหูที่ปรากฏตัวอยู่ไกล ๆ แล้ว

สำหรับจูล่งแล้ว ไม่มีคำว่าถอย มีเพียงการบุกทะลวง บุกทะลวงอย่างต่อเนื่อง

“ตามข้าทะลวงพวกมันให้ทะลุ”

จูล่งตะโกนเสียงดัง ม้าศึกใต้บังคับบัญชาก็อดไม่ได้ที่จะเร่งความเร็วขึ้นอีก

ทหารม้าสามหมื่นนายที่ตามหลัง บวกกับทหารม้าซยงหนูหนึ่งหมื่นนาย ตามหลังจูล่ง บุกทะลวงพร้อมกัน

สองทัพเผชิญหน้ากัน ผู้กล้าย่อมเป็นผู้ชนะ

โดยเฉพาะการปะทะกันของทหารม้า แข่งกันที่ความกล้าหาญ ใครขี้ขลาดก็แพ้

“กล้าดีนี่ ลูกหลานทั้งหลาย ฆ่าพวกมัน”

ฝั่งเซียนเป่ย ถัวป่าซิวเห็นดังนั้นก็หัวเราะเยาะ ออกคำสั่ง

“โฮ่โฮ่”

ทหารม้าเซียนเป่ย อู่หวน และชนเผ่าเชียงก็พลันส่งเสียงคำราม เร่งความเร็ว

ในพริบตา สองทัพก็ปะทะกัน ทหารม้าจำนวนนับไม่ถ้วนถูกชนกระเด็น ในจำนวนนั้นมีทหารม้าคนหู แน่นอนว่าก็มีทหารม้าฮั่น บวกกับทหารม้าซยงหนูด้วย

ภายใต้การควบม้าด้วยความเร็วสูงเช่นนี้ การถูกชนกระเด็นตกลงพื้นมีเพียงจุดจบเดียว นั่นคือถูกม้าย่ำจนตาย

“ฆ่า”

จูล่งราวกับเทพเจ้าแห่งการสังหาร สังหารศัตรูที่ขวางหน้าตนเองอย่างต่อเนื่อง

“ทหารม้าไม่ถึงสี่หมื่นนาย กล้าบุกทะลวง ช่างไม่รู้ว่าตายอย่างไรจริง ๆ” ไกลออกไป ถัวป่าซิวขี่ม้า ยืนอยู่บนที่สูง หัวเราะเยาะ

สำหรับการต่อสู้ที่ต่างกันราวฟ้ากับดินนี้ ถัวป่าซิวและคนอื่น ๆ ในฐานะหัวหน้าและขุนนางของเผ่า ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการต่อสู้เลย

“ชาวฮั่นก็แค่นี้”

เมื่อมองดูฉากข้างล่าง ฉี่ฝูลี่ก็หัวเราะเสียงดัง “จากนี้ไป ชาวฮั่นคนเดียวสู้คนหูได้ห้าคน จะกลายเป็นตำนานบนทุ่งหญ้า”

ร้อยกว่าปีมานี้ ไม่ว่าจะเป็นชนเผ่าเชียง อู่หวน หรือเซียนเป่ย ไม่เคยกล้ารุกล้ำลงใต้เป็นวงกว้าง อย่างมากก็แค่ปล้นชิงเป็นกลุ่มเล็ก ๆ

สาเหตุหลักคือ ราชวงศ์ฮั่นแข็งแกร่งเกินไป ตำนานที่ว่าชาวฮั่นคนเดียวสู้คนหูได้ห้าคน เป็นที่รู้จักกันดีบนทุ่งหญ้า

ความแข็งแกร่งของราชวงศ์ฮั่น คือสิ่งที่ได้มาจากการต่อสู้

ซยงหนูที่เคยยิ่งใหญ่ในอดีต ก็ถูกราชวงศ์ฮั่นตีจนแตกพ่าย ส่วนหนึ่งถูกขับไล่ออกจากทุ่งหญ้า ส่วนหนึ่งถูกรับไว้เป็นสุนัขรับใช้

นี่จึงทำให้เซียนเป่ยและคนหูอื่น ๆ ผงาดขึ้นมา

เมื่อครั้งซยงหนูรุ่งเรือง เซียนเป่ยต่อหน้าซยงหนู เป็นเพียงทาสที่ต่ำต้อยที่สุด

ตอนนี้ดีแล้ว ตำนานทั้งหมดจะผ่านไป

“เอ๊ะ พวกท่านดู…”

ขณะนั้นเอง หลายคนรู้สึกว่าพื้นดินใต้เท้ากำลังสั่นสะเทือน ไกลออกไปเห็นกระแสน้ำสีดำสายหนึ่งกำลังควบทะยานมาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว

“คือทหารม้าของชาวฮั่น”

เหยียนตี๋ผูสีหน้าเปลี่ยนไป ตะโกนเสียงดัง

“ไม่เป็นไร ดูเจ้าสิ ตกใจขนาดนี้ แค่ทหารม้ากลุ่มเล็ก ๆ ไม่ถึงหนึ่งหมื่นคนด้วยซ้ำ” ถัวป่าซิวดูถูกเหยียนตี๋ผู

คนอู่หวนก็ตื่นตูมไปได้ ทหารม้าไม่ถึงหนึ่งหมื่นคน ก็ทำให้ตกใจได้แล้ว

ทุ่งหญ้าต้องเป็นของชาวเซียนเป่ยของเรา

ไม่ว่าจะเป็นอู่หวนหรือชนเผ่าเชียง จะต้องสยบอยู่ใต้เท้าของชาวเซียนเป่ยเรา

“ไม่ใช่ นั่นไม่ใช่ทหารม้าธรรมดา”

ขณะนั้นเอง ฉี่ฝูลี่ซึ่งเป็นชาวเซียนเป่ยเช่นกันก็สีหน้าเปลี่ยนไป

เมื่อทหารม้าของอีกฝ่ายเข้ามาในระยะสายตาของพวกเขา นั่นคือทหารม้าที่สวมเกราะสีดำทั้งตัว แม้แต่ม้าศึกก็ยังสวมเกราะ และความเร็วก็ยังเร็วเป็นพิเศษ

แม้พวกเขาจะยืนอยู่ไกลพอสมควร ก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม

“แย่แล้ว…”

พูดพลาง ทหารม้าที่สวมเกราะสีดำทั้งตัว ก็แทรกเข้ามาในหมู่ทหารม้าสิบกว่าหมื่นนายของพวกเขา

ราวกับน้ำเดือดที่หลอมละลายหิมะ ทหารม้าใต้บังคับบัญชาของพวกเขา ไม่สามารถต่อต้านได้เลย ก็ถูกอีกฝ่ายบดขยี้และสังหารอย่างง่ายดาย

“จบแล้ว ทหารม้าของเราจบแล้ว”

เมื่อเห็นฉากนี้ ถัวป่าซิวและคนอื่น ๆ ก็พลันหน้าซีดเผือด

“เร็ว ตีฆ้องถอยทัพ รีบถอย…” ถัวป่าซิวได้สติ ตอนนี้ทำได้เพียงภาวนาให้อีกฝ่ายวิ่งช้า เช่นนี้แล้ว พวกเขายังมีโอกาสที่จะถอนทัพกลับมาได้

[จบแล้ว]