บทที่ 9: ศึกปะทะบิ๊กก๊อบลิน

อีกาขนธนูมีความเชี่ยวชาญในการซ่อนตัวบนต้นไม้เพื่อสังเกตการณ์ศัตรู มาพร้อมกับทักษะเฉพาะตัว: 'ขนธนู'

ขนธนู: อีกาขนธนูสามารถยิงขนจากร่างกายเข้าใส่ศัตรูได้อย่างไม่ทันตั้งตัว

หลินเซิงเดินออกมาพิจารณาอีกาขนธนู รูปลักษณ์ของมันดูเหมือนอีกาดำธรรมดาทั่วไป ธรรมดาเสียจนไม่มีใครนึกระแวงหรือมองว่ามันเป็นภัยคุกคาม

เมื่อหลินเซิงโบกมือ อีกาดำก็บินมาเกาะที่แขนของเขาอย่างว่าง่าย

'ถ้าเปลี่ยนเป็นนกอินทรีคงจะเท่ไม่หยอก' หลินเซิงแอบคิดในใจ

วันต่อๆ มาผ่านไปอย่างราบรื่น หลินเซิงทำกิจวัตรเดิมซ้ำๆ คือเก็บรวบรวมน้ำดื่ม นำไปแลกเปลี่ยนวัสดุอย่างเช่นผ้า เพื่อนำมาทำหน้ากาก จากนั้นก็นำหน้ากากไปแลกเป็นการ์ดสร้างไอเทม

กระบวนการนี้แทบจะกลายเป็นสายพานการผลิต และเขาก็ทำเช่นนี้เรื่อยมาจนถึงวันที่ 6

ในช่วงเวลานี้ หลินเซิงได้ส่งมอบน้ำและดอกไม้จากพืช 1,000 ชนิดตามเงื่อนไขการอัปเกรดป้อมปราการเลเวล 3 ไปเรียบร้อยแล้ว แถมยังแลกผลึกชีวิตมาได้ 2 ชิ้น นั่นหมายความว่าเขาขาดผลึกชีวิตอีกเพียง 7 ชิ้นก็จะอัปเกรดป้อมปราการเป็นเลเวล 3 ได้สำเร็จ

แม้ทุกคนจะตระหนักถึงความสำคัญของผลึกชีวิต แต่บางคนก็จนตรอกด้วยอาการบาดเจ็บ การขาดแคลนอาหาร หรือภาวะขาดน้ำ จนจำยอมต้องนำผลึกชีวิตมาแลกกับปัจจัยยังชีพ

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ก็เป็นดังที่หลินเซิงคาดการณ์ไว้ ผู้คนเริ่มมีวิธีหาน้ำดื่มกันมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเครื่องกลั่นน้ำ สูตรยาเม็ดทำน้ำสะอาด หรือผลไม้น้ำเยอะ

บางคนถึงขั้นได้อุปกรณ์และเชื้อเพลิงที่ลดควันหรือไร้ควัน ทำให้ต้มน้ำได้โดยไม่ต้องกังวล

ส่วนการ์ดสร้างหน้ากาก ผู้คนจำนวนมากก็เริ่มหามาครอบครองได้ บางคนถึงกับได้ไอเทมประหลาดๆ อย่างการ์ดสร้างหน้ากากกันแก๊สพิษหรือชุดนักดับเพลิง

สรุปง่ายๆ ก็คือ ทั้งน้ำดื่มและหน้ากากกำลัง "เสื่อมราคา" ลงอย่างรวดเร็ว

ทว่าหลินเซิงอาศัยความได้เปรียบจากการเริ่มก่อน กอบโกยเสบียงมาตุนไว้มหาศาลก่อนที่ไอเทมสองอย่างนี้จะกลายเป็นของโหล

ไม้กว่า 60,000 หน่วย, หิน 8,000 หน่วย, เหล็ก 1,000 หน่วย และอื่นๆ อีกเพียบ

วัสดุพื้นฐานอย่างผ้า ถ่านหิน และฝ้าย ก็มีใช้ไม่ขาดมือไปอีกสักพักใหญ่

ในช่วงนี้ หลินเซิงยังแลกการ์ดสร้างของใช้ในชีวิตประจำวันอย่างผ้านวม หมอน หม้อ และกระทะ มาปรับปรุงคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นด้วย

ความเป็นอยู่ของเขาถือว่าอุดมสมบูรณ์ ขาดก็แต่แหล่งอาหารที่มั่นคง แต่เขาก็ยังไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องในตอนนี้ เพราะเขาแลกเนื้อสัตว์มาได้เยอะพอสมควร และใช้เตาย่างไร้ควันออบซิเดียนแปรรูปเป็นเนื้อตากแห้งเก็บไว้

เนื้อหมาป่าตากแห้ง เนื้อกวางตากแห้ง เนื้อหอยทากเปลวเพลิงตากแห้ง หรือแม้แต่กล้วยฉาบและผักผลไม้อบแห้ง ทำให้เขามีเสบียงพอกินไปได้อีกระยะหนึ่ง

ภาพรวมชีวิตความเป็นอยู่ถือว่าดีเยี่ยม แต่เรื่องอาวุธกลับไม่ราบรื่นนัก

ประการแรก ผู้เข้าร่วมได้การ์ดสร้างอาวุธมาน้อยมาก ประการที่สอง คุณภาพของมันก็ไม่ได้ดีเด่นอะไร ส่วนใหญ่เป็นแค่มีดไม้ หอกไม้ หอกหิน หรือขวานหิน ซึ่งความคมเทียบไม่ได้เลยกับอาวุธออบซิเดียน หรือแม้แต่ขวานเหล็กที่แถมมากับป้อมปราการเลเวล 2 ก็ยังสร้างความเสียหายได้มากกว่า

ครั้นจะหาการ์ดสร้างอาวุธดีๆ จากการแลกเปลี่ยนก็ยากยิ่งกว่างมเข็ม เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าอาวุธสำคัญแค่ไหนในโลกนี้

ดังนั้น เช่นเดียวกับผลึกชีวิต น้อยคนนักที่จะยอมปล่อยการ์ดสร้างอาวุธดีๆ หลุดมือ อย่างมากก็แค่เอาอาวุธที่สร้างเสร็จแล้วมาขาย

หรือบางคนอาจมีการ์ดแต่ขาดวัสดุ อย่างเช่นหลินเซิงที่แลกการ์ดสร้าง 'โล่คนแคระสุดแกร่ง' มาได้ แต่ดันต้องใช้แร่โอริคัลคุม

หลินเซิงแลกทองแดงมาได้พอสมควรจากการย่อยสลายกล่องสมบัติทองแดง และบางคนก็ขุดเจอแร่ทองแดงในเหมืองบ้าง แต่ไม่มีใครรู้จักแร่โอริคัลคุมเลยสักคน

ไอเทมที่มีประโยชน์ที่สุดที่หลินเซิงแลกมาได้ น่าจะเป็นการ์ดสร้าง 'กับดักหนามกระดูก' และหมวกเหล็ก

บ่ายวันที่ 6 หลินเซิงนั่งอ่านแชตในช่องทางระยะใกล้เหมือนเช่นเคย

ฝนตกไม่เกี่ยวกะนาย: "ทุกคน ฉันได้การ์ดสร้างเครื่องกรองน้ำแล้ว! ต่อไปไม่ต้องง้อแลกน้ำกับคนอื่นแล้วโว้ย!"

จางเจินเหรินแห่งสำนักปิดเป้า: "ของโหลๆ แบบนั้นยังมีหน้ามาอวดอีกเหรอ? ตอนนี้น้ำราคาตกจนเกือบเท่าก้อนหินแล้วพ่อคุณ"

กองทัพไม่เคยว่างเว้น: "มีใครเอาน้ำไหม? ไม่เอาหินนะ ขอแลกเป็นไม้ก็ได้ ฉันได้เตาหินไร้ควันมา ต้มน้ำเดือดแล้วก็กินได้เหมือนน้ำดื่มนั่นแหละ ข้างป้อมปราการฉันมีแม่น้ำไหลผ่าน แต่คนแก่เกษียณอย่างฉันให้ไปตัดไม้ทุบหินคงไม่ไหว"

อุรังอุตังจุดไฟ: "พี่กองทัพ ก่อนหน้านี้เห็นตกปลาในบ่อใหญ่ไม่ใช่เหรอ? ไหงกลายเป็นริมแม่น้ำไปได้?"

กองทัพไม่เคยว่างเว้น: "ก็บอกแล้วไงว่าป้อมปราการฉันเป็นถุงนอน มันย้ายที่ได้ อ้อ เมื่อวานฉันอัปเกรดเป็นเต็นท์แล้วนะ"

เซนต์เซย่าไลก้า: "คุณพระช่วย ป้อมปราการเคลื่อนที่! ของพวกเรานี่ปักหลักตายตัว ขยับไปไหนไม่ได้เลย"

หลินเซิงกำลังอ่านแชตเพลินๆ จู่ๆ หน้าจอเสมือนสีขาวนวลก็กะพริบเป็นสีแดงวาบ พร้อมข้อความแจ้งเตือน:

【ป้อมปราการถูกโจมตี!】

【ป้อมปราการถูกโจมตี!】

สัญญาณอันตรายดังลั่นในหัวหลินเซิง เขารีบสลับไปมองผ่านมุมมองของมนุษย์ต้นไม้เหี่ยวเฉา แต่กลับไม่พบศัตรู

ต้องเป็นอีกด้านของบ้านต้นไม้แน่!

มนุษย์ต้นไม้ที่พรางตัวเนียนไปกับต้นไม้ตายสามารถเฝ้าระวังได้เพียงทิศทางเดียว และตัวบ้านต้นไม้เองก็หนาเกินกว่าจะมองทะลุได้ ศัตรูที่อยู่อีกด้านจึงอยู่ในจุดบอด

เขาออกคำสั่งเรียกมนุษย์แกะป่าโครงกระดูกและอีกาขนธนูที่ลาดตระเวนอยู่ใกล้ๆ ให้กลับมาทันที

ระยะลาดตระเวนของป้อมปราการครอบคลุมแค่ 2 กิโลเมตร อีกาขนธนูที่ไม่ได้บินไปไหนไกลจึงกลับมาถึงอย่างรวดเร็วและเกาะลงบนกิ่งไม้

ผ่านมุมมองของอีกาขนธนู หลินเซิงเห็นรูปร่างของศัตรูชัดเจน มันคือสัตว์ประหลาดผิวเขียวหน้าตาน่าเกลียด ขนาดตัวเท่าผู้ใหญ่ และมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดูแข็งแกร่งผิดปกติ

มันคือ 'บิ๊กก๊อบลิน' (Great Goblin) ที่ทรงพลังกว่าก๊อบลินทั่วไปหลายเท่า!

เจ้าหมอนั่นกำลังถือขวานหินจามใส่ลำต้นของบ้านต้นไม้แห่งโลกไม่ยั้ง ปากก็บ่นพึมพำ:

"ทำไมต้นไม้นี่มัน 'ก๊อบ' จังวะ? ข้าคงแบกกลับไปเองไม่ไหวแน่ ต้องไปตามพวกมาช่วยกัน 'ก๊อบ' ซะแล้ว!"

หลินเซิงพบว่าเขาสามารถเข้าใจภาษาของเผ่าพันธุ์ต่างดาวได้ ในภาษาก๊อบลินดูเหมือนคำบางคำจะถูกแทนที่ด้วยคำว่า "ก๊อบ"

ได้ยินดังนั้น หลินเซิงก็รู้ทันทีว่าต้องสังหารมันเดี๋ยวนี้ จะปล่อยให้มันไปเรียกพวกมาไม่ได้เด็ดขาด!

จังหวะนั้นเอง มนุษย์แกะป่าโครงกระดูกก็มาถึง มันพุ่งเข้าชนศัตรูเต็มแรง บิ๊กก๊อบลินที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาตัดไม้ไม่ทันระวังตัวจึงโดนชนเข้าที่ด้านหลังอย่างจัง

ร่างของมันกระเด็นไปไกล มนุษย์แกะป่าถอยหลังตั้งหลักเล็กน้อยก่อนจะพุ่งชนซ้ำ

คราวนี้บิ๊กก๊อบลินตั้งตัวได้ทันและกระโดดหลบ ก่อนจะเหวี่ยงขวานหินสวนกลับไปที่มนุษย์แกะป่า เสียงปะทะดังสนั่น เศษกระดูกและเศษหินปลิวว่อน

หลินเซิงในชุดเกราะออบซิเดียนและหมวกเหล็ก คว้าอาวุธครบมือวิ่งพรวดพราดออกมาจากบ้านต้นไม้

มนุษย์แกะป่าที่ล้มลงรีบลุกขึ้นและพุ่งเข้าใส่ศัตรูอีกครั้ง

บิ๊กก๊อบลินใช้มุขเดิม มันหลบฉากแล้วเหวี่ยงขวานหินสวนกลับ พร้อมกับขว้างวัตถุทรงกลมบางอย่างออกมา

ตูม!

ระเบิดก๊อบลินทำงานเสียงดังสนั่น ควันโขมงพวยพุ่งไปทั่วบริเวณ บิ๊กก๊อบลินเริ่มไอและจามไม่หยุด

จากการทดลองในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลินเซิงรู้ฤทธิ์ของระเบิดก๊อบลินดี แรงระเบิดของมันไม่ได้รุนแรงนัก แต่จะสร้างควันปริมาณมากและมีผงพริกไทยผสมอยู่ ทำให้ศัตรูจามและน้ำตาไหลพราก

หลินเซิงที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วสวมหน้ากากและพุ่งฝ่ากลุ่มควันเข้าไป ขณะที่ควันยังไม่จางหาย หอกออบซิเดียนก็แทงสวนออกไปอย่างรวดเร็ว

"อ๊ากกก!!"

บิ๊กก๊อบลินที่อยู่กลางดงควันกรีดร้องโหยหวน มันเหวี่ยงขวานหินไปมาอย่างบ้าคลั่งไราทิศทาง

หลินเซิงไม่คิดจะยื้อการต่อสู้ เมื่อโจมตีสำเร็จเขาก็รีบถอยฉากออกมาเพื่อรอจังหวะใหม่!

ควันเริ่มจางลง ศัตรูสังเกตเห็นหลินเซิงแล้ว เมื่อเห็นแผลที่ท้องของตัวเอง บิ๊กก๊อบลินก็โกรธจัด มันเงื้อขวานหินวิ่งเข้าใส่หลินเซิง

ระเบิดก๊อบลินลูกที่สองถูกขว้างออกไป อีกฝ่ายรู้พิษสงของมันดีจึงรีบปิดจมูกและถอยหนี

ทันใดนั้นเงาสีขาวก็พุ่งวาบ หลินเซิงสั่งการให้มนุษย์แกะป่าโครงกระดูกฉวยโอกาสที่ศัตรูถอยหนีพุ่งเข้าชนอีกครั้ง

บิ๊กก๊อบลินที่เสียหลักล้มคว่ำลงกับพื้น ขวานหินในมือหลุดกระเด็น

หลินเซิงไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาขว้างระเบิดก๊อบลินลูกที่สามออกไปทันที บิ๊กก๊อบลินที่นอนกองอยู่กับพื้นหมดทางหนี ควันระเบิดตลบอบอวลใส่หน้ามันเต็มๆ

หลินเซิงเงื้อหอกออบซิเดียนขึ้นอีกครั้ง หมายจะแทงเข้าที่ลำคอเพื่อปิดฉากศัตรูให้เด็ดขาด

"ปัง!"

หลินเซิงรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่ด้านหลัง ขนธนูปักลงที่ปลายเท้า... มีศัตรูอื่นอยู่แถวนี้!