บทที่ 7 การค้าหน้ากาก กลายเป็นบิ๊กบอสในเสี้ยววินาที

เมื่อปิดช่องทางสื่อสารระยะใกล้ หลินเซิงก็เปิดหน้าต่างการค้าขายขึ้นมา พบว่าวัสดุหลายอย่างที่เขาต้องการถูกแลกไปแล้ว รวมถึงน้ำผึ้งสามกระปุกนั่นด้วย ทว่ากลับไร้วี่แววของหญ้าห้ามเลือด

เป็นไปได้ว่าในช่วงแรกแบบนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ยังไม่มีอุปกรณ์ตรวจสอบ จึงไม่สามารถระบุชนิดของพืชได้

จากนั้นหลินเซิงจึงทำการแลกเปลี่ยนวัสดุที่จำเป็นเข้ามาเป็นจำนวนมาก ได้แก่ ถ่าน 26 ชิ้น, ฝ้าย 150 หน่วย และผ้าธรรมดา 11 ผืน

ตามคาด ผ้าเป็นของหายากที่สุด ยิ่งวัสดุต้องผ่านกระบวนการแปรรูปซับซ้อนอย่างผ้า ก็ยิ่งมีคนครอบครองน้อยลงไปอีก!

หลินเซิงลงมือสร้างหน้ากากอนามัยพื้นฐาน 100 ชิ้นทันที เมื่อรวมกับของเดิมอีก 10 ชิ้น ตอนนี้เขามีหน้ากากทั้งหมด 110 ชิ้นแล้ว

ตัวข้าคือจิ๋นซีฮ่องเต้: "มีใครใจดีแจกอาหารบ้างไหม? หิวจนไส้กิ่วแล้ว"

ดอกไม้เบ่งบานสล้าง: "มีใครรับซื้อกล้วยไหม? ขอแลกกับอาหารอื่นหรือน้ำดื่มก็ได้ สองวันมานี้กินกล้วยจนเอียนจะแย่อยู่แล้ว!"

ลิ้นตะกละ: "ฮ่าๆ ทุกคน บอกแล้วไงว่าฉันคือพระเอก เครื่องกรองน้ำพื้นฐานของฉันเพิ่งอัปเกรดวันนี้! ตอนนี้ผลิตน้ำดื่มได้วันละ 8 หน่วยแล้ว ฉันจะแบ่งขาย 30 ที่ ที่ละ 0.1 หน่วย แลกกับวัสดุอะไรก็ได้ มาก่อนได้ก่อน!"

เห็นดังนั้น หลินเซิงจึงส่งข้อความออกไปเงียบๆ

ไลออนฮาร์ท: "รับซื้อไม้จำนวนมาก น้ำดื่ม 1 หน่วย แลกไม้ 100 หน่วย จำกัดโควตา 120 คน คนละ 1 ครั้งเท่านั้น!"

ฟกช้ำดำเขียว: "เชี่ยยย นี่สิขาใหญ่ตัวจริง! เอาน้ำดื่มมาแลกไม้เลยวุ้ย ไอ้คนข้างบน @ลิ้นตะกละ ขายน้ำแค่ 0.1 หน่วย ขี้งกชะมัด!"

ลูกพี่ใหญ่: "นั่นสิ เมื่อวานฉันจะขอแลกกับไอ้หมอนั่น มันจะเอาน้ำ 0.1 หน่วยมาแลกการ์ดสร้างของฉัน ถุย! ยอมอดตายดีกว่าเอาให้มัน"

หนิวหนิวไม่บิด: "น้องชาย @ไลออนฮาร์ท พี่มีไม้เยอะเลย ขอแลกเพิ่มได้ไหม?"

ทันทีที่ข้อความของหลินเซิงปรากฏขึ้น ช่องแชตก็เดือดพล่านราวกับหม้อน้ำที่กำลังเดือดปุดๆ ข้อความต่างๆ พากันพูดถึงแต่เรื่องของเขา ส่วนกล่องข้อความส่วนตัวหลังไมค์ก็เด้งรัวไม่หยุด

เพียงไม่กี่นาที หลินเซิงก็กวาดไม้มาได้ถึง 12,000 หน่วย หลังจากส่งมอบไม้ 10,000 หน่วยเป็นวัสดุอัปเกรดป้อมปราการ เขายังเหลือไม้อีก 2,000 หน่วย ซึ่งเพียงพอสำหรับใช้งานในตอนนี้ หากไม่พอเมื่อไหร่ก็แค่เปิดรับแลกใหม่!

ลำพังแค่แรงเขาตัดไม้เองมันชักช้าเกินไป สู้ใช้น้ำดื่มแลกเอาแบบนี้ไม่ได้ ประหยัดเวลาไปได้โข

อีกอย่าง น้ำดื่มเป็นวัสดุพื้นฐาน นานวันเข้าย่อมมีคนหาวิธีผลิตได้มากขึ้น เขาต้องรีบฉกฉวยโอกาสนี้กอบโกยผลประโยชน์ให้มากที่สุด และเวลาที่ประหยัดได้นี่แหละคือกำไรก้อนโต!

แค่โค่นต้นไม้ใหญ่สักต้นก็ได้ไม้หลายร้อยหน่วยแล้ว พวกนั้นย่อมยินดีปรีดาอยู่แล้ว ตอนนี้วัสดุที่ทุกคนมีล้นมือที่สุดก็น่าจะเป็นไม้นี่แหละ!

สาเหตุที่จำกัดการแลกเปลี่ยนคนละหนึ่งครั้งมีสองประการ หนึ่งคือหลินเซิงไม่อยากให้ใครกักตุนน้ำดื่มมากเกินไปจนกลายเป็นพ่อค้าหน้าเลือดเสียเอง สองคือการกระจายการแลกเปลี่ยนไปสู่ผู้คนหลากหลายกลุ่ม จะช่วยสร้างภาพลักษณ์ที่ดีและผูกมิตรไว้เผื่อในอนาคต หากต้องการความช่วยเหลือ เขาก็จะมีทางเลือกและพันธมิตรมากขึ้น

เมื่อเห็นผู้คนในช่องแชตพากันแห่ไปประจบสอพลอหลินเซิง 'ลิ้นตะกละ' ก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมา... จะมีใครกล้ามาแย่งซีนพระเอกได้ยังไง?

ลิ้นตะกละ: "@ไลออนฮาร์ท ไอ้หนู กล้าข้ามหน้าข้ามตาข้าเรอะ! ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!"

หลินเซิงไม่ใส่ใจคำยั่วยุไร้สาระนั้น คนตั้งเยอะแยะขนาดนี้ โอกาสที่จะได้เจอกันจริงๆ แทบเป็นศูนย์ เขาเมินเฉยและส่งข้อความที่ระเบิดความสนใจยิ่งกว่าเดิมลงไป

ไลออนฮาร์ท: "มีใครต้องการหน้ากากอนามัยพื้นฐานบ้าง? แลกเฉพาะการ์ดสร้างไอเทมเท่านั้น ของมีจำนวนจำกัด มาก่อนได้ก่อน!"

หากการเอาน้ำแลกไม้ทำให้ช่องแชตเดือดปุดๆ การประกาศขายหน้ากากครั้งนี้ก็เหมือนโยนระเบิดลงไปในหม้อ!

ผู้คนคลั่งไคล้ยิ่งกว่าเดิม ทุกคนรู้ดีว่าภัยพิบัติที่ระบบแจ้งเตือนในอีกสิบวันข้างหน้าคือ 'หมอกสปอร์' ซึ่งส่งผลต่อระบบทางเดินหายใจ หน้ากากจึงกลายเป็นอุปกรณ์ยังชีพที่ขาดไม่ได้!

ความคิดของหลินเซิงนั้นเรียบง่าย เขารู้ดีว่าหน้ากากได้มาจากกล่องสมบัติเหล็ก ซึ่งหมายความว่าอุปกรณ์ป้องกันประเภทนี้ไม่ได้หายากจนเกินไป

แต่ที่ผู้คนตื่นตระหนกกันขนาดนี้ เป็นเพราะทุกคนเพิ่งเปิดกล่องสมบัติได้น้อยนิด นี่เพิ่งจะเป็นวันที่สองเท่านั้น สถานการณ์จึงคล้ายกับน้ำดื่ม คือขาดแคลนเพียงชั่วคราว เขาจึงต้องรีบตักตวงผลประโยชน์ให้เต็มที่!

ช่องว่างทางข้อมูลระหว่างคนส่วนใหญ่ไม่ได้ห่างชั้นกันมากนัก สิ่งที่หลินเซิงคิดได้ คนอื่นก็อาจเข้าใจได้เช่นกัน

แต่เหตุผลที่คนจำนวนมากยอมแลกเปลี่ยน เป็นเพราะ... ไม่มีใครกล้าเสี่ยง!

แม้ตามหลักเหตุผลแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งน้ำดื่มและหน้ากากอาจไม่ใช่ของหายาก แต่ใครล่ะจะกล้าเอาชีวิตไปเดิมพันว่าตัวเองจะหาของพวกนี้ได้แน่ๆ ในอนาคต?

โดยเฉพาะหน้ากากที่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง ถ้าพลาดโอกาสนี้ไปแล้วหาไม่ได้อีกจะทำอย่างไร?

ไม่มีใครกล้าเอาชีวิตมาล้อเล่น เพราะนี่ไม่ใช่เกม ตายแล้วคือตายจริง!

ทันทีที่ประกาศเรื่องหน้ากาก กล่องข้อความส่วนตัวของหลินเซิงก็แทบระเบิด

แต่เขาไม่รีบร้อน ค่อยๆ ไล่อ่านไปทีละข้อความ เพราะตอนนี้เขามีหน้ากากไม่มากนัก จึงต้องเลือกแลกกับของที่คุ้มค่าที่สุด

ทันใดนั้น ข้อความหนึ่งก็สะดุดตาหลินเซิง

โอมุมุ: "ฉันมีการ์ดสร้างระเบิดก็อบลินระดับต่ำ"

ระเบิดก็อบลิน ฟังดูเข้าท่าแฮะ

ไลออนฮาร์ท: "ต้องการแลกกับอะไร?"

โอมุมุ: "หน้ากาก 20 ชิ้น, น้ำดื่ม 30 หน่วย นอกจากนี้ขออาหารกับยารักษาแผลด้วย"

หลินเซิงครุ่นคิด แม้อีกฝ่ายจะเรียกร้องสูง แต่การได้ครอบครองอาวุธทรงพลังอย่างระเบิดก็นับว่าคุ้มค่า!

ไลออนฮาร์ท: "นายบาดเจ็บเหรอ? สองอย่างแรกไม่มีปัญหา แต่อาหารฉันให้ได้แค่เนื้อหมาป่า 6 ชิ้น ส่วนยารักษาแผล ฉันมีแค่สูตร ไม่มีวัตถุดิบ"

โอมุมุ: "สูตรยารักษาแผลใช้อะไรบ้าง? เดี๋ยวฉันหาวัตถุดิบให้"

ไลออนฮาร์ท: "【ยารักษาแผลพื้นฐาน: น้ำผึ้ง x1, หญ้าห้ามเลือด x1, ผ้า x1】"

หลินเซิงส่งภาพหน้าจอสูตรยาไปให้ดู

โอมุมุ: "รอแป๊บ!"

ไม่กี่นาทีต่อมา อีกฝ่ายก็ส่งคำขอแลกเปลี่ยนมา โดยให้ น้ำผึ้ง x6, หญ้าห้ามเลือด x6 และ ผ้า x6 มาให้หลินเซิงฟรีๆ

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่มีความสามารถพอตัว และไม่กลัวว่าเขาจะเชิดของหนีไปเลยสักนิด

โอมุมุ: "ยารักษา 6 ชุด แบ่งให้ฉัน 5 ชุด อีกชุดถือเป็นค่าเหนื่อยในการปรุงยา"

แฟร์ๆ ไม่เอาเปรียบกัน เมื่อเห็นอีกฝ่ายจริงใจ หลินเซิงก็ไม่อิดออด รีบปรุงยาและกดแลกเปลี่ยนทันที

เมื่อทั้งสองฝ่ายตรวจสอบของเรียบร้อย ก็กดยืนยัน

หลินเซิงมองการ์ดสร้างในมือแล้วกดเรียนรู้ทันที

【ระเบิดก็อบลินระดับต่ำ: อาวุธป้องกันตัวสำหรับพ่อค้าก็อบลินที่เดินทางไปทั่วโลก วัตถุดิบในการสร้าง: ผงไฟก็อบลิน x1, พริกไทยป่น x1, เหล็ก x1】

ตอนนั้นเอง โอมุมุก็ส่งข้อความมาอีก

โอมุมุ: "สูตรระเบิดใช้อะไรบ้าง?"

ไลออนฮาร์ท: "ผงไฟก็อบลิน x1, พริกไทยป่น x1, เหล็ก x1 นายรู้จักผงไฟก็อบลินไหม?"

โอมุมุ: "ฉันมีผงไฟก็อบลิน แต่ไม่มีพริกไทยป่น"

ไลออนฮาร์ท: "ทำไมนายถึงมีวัสดุเกี่ยวกับก็อบลินเยอะจัง?"

โอมุมุ: "ดรอปจากการฆ่าก็อบลินน่ะ"

ไลออนฮาร์ท: "หะ?"

หลินเซิงตกใจเล็กน้อย วันนี้เขาเพิ่งได้ยินข่าวลือเรื่องก็อบลินในช่องแชต แต่คนคนนี้กลับฆ่าพวกมันไปแล้ว!

โอมุมุ: "ซวยชะมัด จุดเกิดป้อมปราการของฉันดันไปอยู่ข้างรังก็อบลินพอดี โชคยังดีที่เป็นแค่รังเล็กๆ มีแต่พวกก็อบลินธรรมดา ตัวเท่าเด็ก 8-9 ขวบ สมองทึบ ฉันจัดการพวกมันได้แต่ก็เจ็บตัวมาเหมือนกัน"

ไลออนฮาร์ท: "นายยังมีศพก็อบลินอยู่ไหม?"

โอมุมุ: "ไม่เหลือแล้ว แลกเป็นวัสดุไปหมดแล้ว"

หลินเซิงแปลกใจที่ได้ยินแบบนั้น ไม่นึกว่านอกจากเขาแล้ว จะยังมีคนอื่นที่ใช้ประโยชน์จากซากศพได้อีก

ไลออนฮาร์ท: "อีกฝ่ายเอาศพไปทำอะไร?"

โอมุมุ: "ดูเหมือนป้อมปราการของหมอนั่นจะคล้ายๆ สุสาน สามารถใช้ศพสร้างซอมบี้หรือทหารประเภทอื่นได้"

ดูท่าป้อมปราการที่สร้างผู้พิทักษ์ได้จะไม่ได้มีแค่บ้านต้นไม้แห่งโลกเสียแล้ว หลินเซิงคาดเดา... บางทีอาจมีป้อมปราการที่มีความสามารถพิสดารกว่านี้อีกก็ได้!