บทที่ 13 บรรพชนศาลาหลิงเซียวไม่ยอมขายหลานสาว ต้ากานทุ่มสินสอดชุดใหญ่!

บทที่ 13 บรรพชนศาลาหลิงเซียวไม่ยอมขายหลานสาว ต้ากานทุ่มสินสอดชุดใหญ่!

ท่านบรรพชนกระบี่คลั่งล้วงหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

ทันทีที่ของสิ่งนี้ปรากฏขึ้น นิมิตสวรรค์ก็พลันบังเกิดในฟ้าดิน

กลิ่นหอมของโอสถอันแปลกประหลาดตลบอบอวลไปทั่วพื้นที่

"นี่มัน!!"

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตมหาจักรพรรดิจากขุมกำลังต่างๆ ที่แอบซุ่มสังเกตการณ์ความวุ่นวายที่ศาลาหลิงเซียว ต่างตาแดงก่ำเมื่อเห็นโอสถในมือของท่านบรรพชนกระบี่คลั่ง

โอสถอายุวัฒนะระดับจักรพรรดิ!!

นักปรุงยาระดับจักรพรรดิในขอบเขตจักรวาลนั้นหาตัวจับยากยิ่ง และผู้ที่สามารถปรุงโอสถอายุวัฒนะระดับจักรพรรดิได้นั้นยิ่งมีน้อยลงไปอีก

ยิ่งไปกว่านั้น

โอสถในมือของท่านบรรพชนกระบี่คลั่งไม่ใช่โอสถธรรมดา แต่เป็นโอสถระดับสูงสุด!

โอสถเม็ดเดียวนี้สามารถต่ออายุขัยได้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นปี!

"ไม่นึกเลยว่าราชวงศ์เซียนต้ากานจะใจป้ำถึงขนาดนี้"

ยอดฝีมือเหล่านี้ต่างลอบอุทานด้วยความทึ่งในใจ

ความโกลาหลที่เกิดจากโอสถระดับจักรพรรดิ ได้ปลุกท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวให้ตื่นจากภวังค์โดยตรง

แดนต้องห้ามศาลาหลิงเซียว

โลงศพเหล็กนิลที่สลักลวดลายเทพเจ้านอนสงบนิ่งอยู่ภายใน รายล้อมด้วยอักขระและลวดลายค่ายกลลึกลับ ค่ายกลเหล่านี้แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งกฎกาลเวลา ซึ่งสามารถชะลอการไหลเวียนของเวลาให้กับคนที่อยู่ภายในโลง ยื้อยุดความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ทันใดนั้น

ชายชราผมขาวโพลนผิวหนังเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้ภายในโลงก็ลืมตาขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่มาจากด้านนอกศาลาหลิงเซียว

"เป็นโอสถระดับจักรพรรดิ!"

"แถมยังเป็นโอสถอายุวัฒนะ!!"

"ยังมีกลิ่นอายสอดแนมของพวกตาแก่กลุ่มหนึ่ง และ... คนจากราชวงศ์เซียนต้ากาน... กระบี่คลั่ง? เจ้าเฒ่านั่นมาทำอะไรที่ศาลาหลิงเซียวของข้า?"

ร่างของชายชราผมขาวหายวับไปจากในโลง วินาทีต่อมา เขาก็ปรากฏกายขึ้นที่ด้านนอกศาลาหลิงเซียว

"ท่านบรรพชน!"

"หลานฮั่นเหยียน คารวะท่านบรรพชนเจ้าค่ะ"

ลั่วฮั่นเหยียนตกใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของท่านบรรพชน นางรีบโค้งคำนับท่านบรรพชนทันที

เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ของศาลาหลิงเซียวที่อยู่ด้านหลังนางก็สังเกตเห็นท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวเช่นกัน พวกเขาทุกคนต่างโค้งคำนับอย่างนอบน้อม "ศิษย์หลานและศิษย์เหลน คารวะท่านบรรพชน!"

ท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวโบกมือ เขาหันมองลั่วฮั่นเหยียน แววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู หลานสาวคนนี้คือคนที่เขารักและทะนุถนอมที่สุด และพรสวรรค์ของนางก็แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาลูกหลานที่ไม่เอาถ่านพวกนี้

หลานสาวของเขาไม่ทำให้ผิดหวัง บัดนี้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตกึ่งจักรพรรดิแล้ว อีกเพียงก้าวเดียวก็จะถึงขอบเขตมหาจักรพรรดิ

"ไม่เลว"

ท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวมองดูกลิ่นอายอันลึกล้ำรอบกายหลานสาว พยักหน้าด้วยความพอใจ จากนั้นจึงหันไปมองท่านบรรพชนกระบี่คลั่งที่ยืนอยู่หน้าเรือเซียน ความอยากรู้อยากเห็นหายไปจนหมดสิ้น

"กระบี่คลั่ง เจ้าเฒ่าเจ้าเล่ห์ แทนที่จะนอนรอความตายอยู่ในดินแดนบรรพชนของเจ้า มาอวดโอสถอะไรที่หน้าศาลาหลิงเซียวของข้า?"

ท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

เรื่องที่กระบี่คลั่งพยายามกำจัดมารในใจด้วยการนอนในโลงศพไม่ใช่ความลับอะไร

"พูดจาไม่เข้าหู ข้ามาอวดโอสถที่ศาลาหลิงเซียวของเจ้าที่ไหนกัน?"

"ข้ามามอบโอสถให้ต่างหาก"

กระบี่คลั่งมองท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวด้วยรอยยิ้ม

เมื่อท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวเห็นท่าทีของท่านบรรพชนกระบี่คลั่ง หัวใจก็กระตุกวูบ "เจ้าต้องการจะทำอะไร?"

เขาเริ่มระแวดระวังตัว

พวกเขามาจากยุคสมัยเดียวกัน

เขาจะไม่รู้หรือว่าท่านบรรพชนกระบี่คลั่งเป็นคนเช่นไร?

มาดีโดยไม่มีเหตุผล ก็เหมือนพังพอนไปกราบไหว้ไก่ ย่อมไม่มีเจตนาดีแน่

"เฮอะๆ ไม่มีอะไรมาก ก็แค่อยากจะหาเมียให้เหลนชายของข้าน่ะ" ท่านบรรพชนกระบี่คลั่งโน้มตัวเข้าไปโอบไหล่ท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียว "พี่ชิงโจว ต่อไปเราก็จะกลายเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วนะ"

ลั่วชิงโจวคือนามของท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียว

ท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวปัดมือของกระบี่คลั่งออก "อย่ามาตีสนิทกับข้า!"

"ทองแผ่นเดียวกันอะไร?"

"ถุย!"

"เหลนชายคนไหนของเจ้าจะมาแต่งงานกับคนของศาลาหลิงเซียวข้า?"

"ถึงขนาดยอมควักโอสถระดับจักรพรรดิออกมาใช้"

"ชิ ดูไม่เหมือนสิ่งที่คนขี้เหนียวอย่างเจ้าจะทำเลยนะ"

กระบี่คลั่ง: "เฮอะๆ อย่าทำเป็นรังเกียจไปเลยน่า พี่ชิงโจว อันที่จริง... เหลนชายของข้าถูกใจหลานสาวของท่านน่ะ"

"คนไหน?"

"คนประคบประหงมที่สุด และพรสวรรค์สูงที่สุดนั่นไง" กระบี่คลั่งบุ้ยใบ้ไปทางลั่วฮั่นเหยียน

"นางไม่แต่ง!!"

"ฝันไปเถอะ!!"

ท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวโกรธจัด

"เหลนชายคนไหนของเจ้าจะมาคู่ควรกับหลานสาวข้า?!"

"อีกอย่าง นางเป็นถึงเจ้าศาลาหลิงเซียว!"

"ต่อให้เจ้าเอาโอสถอายุวัฒนะระดับจักรพรรดิมาแลก ข้าก็ไม่ยอมให้หลานสาวข้าแต่งงานด้วยหรอก!"

ตลกน่า

ลั่วฮั่นเหยียนไม่เพียงแต่เป็นหลานสาวสุดที่รักของเขา แต่ยังมีพรสวรรค์สูงสุด

ในอนาคต นางจะต้องสืบทอดรากฐานนับล้านปีของศาลาหลิงเซียว

ต่อให้นางจะหาคู่บำเพ็ญเพียร ก็ต้องเป็นคนที่มีพรสวรรค์ทัดเทียมกัน

และฝ่ายชายจะต้องแต่งเข้ามาในศาลาหลิงเซียวของพวกเขา

แต่เห็นได้ชัดว่าต้ากานไม่มีทางยอมให้แต่งเข้าแน่

อีกอย่าง เขาไม่เคยได้ยินว่าอีกฝ่ายมีลูกหลานที่มีพรสวรรค์รุ่นราวคราวเดียวกับฮั่นเหยียนของเขาเลย

กระบี่คลั่งรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่ถูกท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาอุตส่าห์ถ่อมตัวลงขนาดนี้แล้ว

แต่อีกฝ่ายกลับไม่ไว้หน้าเขาเลยสักนิด

"ตาแก่ไม้ใกล้ฝั่ง อย่าให้มันมากนักนะ"

กระบี่คลั่งถลึงตา

ท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวปรายตามองเขาอย่างไม่แยแส

กระบี่คลั่งยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ ถลกแขนเสื้อกว้างขึ้น ทำท่าเหมือนจะชวนตี

"ท่านบรรพชน ท่านบรรพชน! ใจเย็นๆ ก่อนขอรับ!!!"

ผู้บำเพ็ญเพียรของต้ากานหลายคนเหาะออกมาจากเรือเซียน รีบเข้ามาห้ามปรามกระบี่คลั่ง พวกเขาล้วนเป็นศิษย์สายรองของตระกูลจ้าว

"เรามาสู่ขอและมอบสินสอด ไม่ได้มาเพื่อต่อสู้นะขอรับ"

"ท่านบรรพชน เห็นแก่องค์รัชทายาทด้วยเถิดขอรับ"

กระบี่คลั่งสงบสติอารมณ์ลง แต่สีหน้ายังคงบึ้งตึง อย่างไรก็ตาม เขาทำได้เพียงเจรจากับท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวต่อไป

"เจ้าไม่อยากได้โอสถอายุวัฒนะงั้นรึ?"

"เอ้า"

กระบี่คลั่งยื่นโอสถอายุวัฒนะระดับจักรพรรดิให้กับท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียว "นี่คือโอสถระดับจักรพรรดิขั้นสูงสุด แม้แต่ในต้ากานของเรา มันก็ล้ำค่าอย่างหาที่เปรียบมิได้"

สายตาของท่านบรรพชนแห่งศาลาหลิงเซียวถูกดึงดูดไปในทันที

เขาจำเป็นต้องใช้โอสถอายุวัฒนะจริงๆ

ในวัยหนุ่ม การบำเพ็ญเพียรของเขาเกิดความผิดพลาด ทำให้ต้องเผาผลาญอายุขัยดั้งเดิมไปหลายล้านปี

ตอนนี้ อายุขัยของเขากำลังร่อยหรอลงทุกที

ด้วยเหตุนี้ ลูกหลานและเหล่าผู้อาวุโสของศาลาหลิงเซียวจึงออกตามหาโอสถอายุวัฒนะไปทั่วสวรรค์หมื่นโลก โอสถอายุวัฒนะทั่วไปแทบไม่มีผลกับผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตมหาจักรพรรดิอย่างพวกเขา มีเพียงระดับจักรพรรดิเท่านั้นที่จะได้ผล

และเม็ดที่อยู่ตรงหน้าคือระดับจักรพรรดิขั้นสูงสุด ของแบบนี้ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้

ตาแก่พวกนั้นต่างก็ซ่อนของดีแบบนี้ไว้ใช้ยามจำเป็น แต่ราชวงศ์เซียนต้ากานกลับร่ำรวยและทรงพลังถึงขนาดยอมนำโอสถเม็ดนี้มาเป็นสินสอด

แต่ทว่า

ก็ยังต้องปฏิเสธ

"เดี๋ยว อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ"

"เจ้าคงไม่คิดว่าสินสอดของต้ากานเราจะมีแค่นี้หรอกนะ?"

"แปะ แปะ"

กระบี่คลั่งตบมือ "ขนออกมาให้หมด ให้ตาแก่นี่เปิดหูเปิดตาหน่อย"

"ขอรับ ท่านบรรพชน"

ศิษย์สายรองของต้ากานขานรับ

จากนั้น พวกเขาก็ทยอยขนหีบสมบัติออกมาจากเรือเซียนทีละใบ ทันทีที่เปิดฝาหีบ แสงสว่างเจิดจ้าจากภายในก็ส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้าเกินครึ่ง

"เอ้า บอกตาแก่นี่ซิว่าเรามีอะไรมาเป็นสินสอดบ้าง"

กระบี่คลั่งสั่ง

"ขอรับ"

ศิษย์สายรองของต้ากานตอบรับ และเริ่มประกาศชื่อของรายการสิ่งของแต่ละชิ้นด้วยเสียงอันดัง

จบบท