บทที่ 21 - เยี่ยชุ่นซินหน้าแตก

บทที่ 21 - เยี่ยชุ่นซินหน้าแตก

ทันใดนั้น!

จางลู่ที่เดินรุดหน้ามาตลอด จู่ๆ ก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา

เยี่ยชุ่นซินเริ่มประหม่า หัวใจเต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่ง

เขา... หรือว่าเขาเจอแล้ว?

เป็นไปไม่ได้ ก็ไม่เห็นเขาสังเกตอะไรเลย ทำไมจู่ๆ ถึงรู้ตัวว่ามีดงระเบิด!

ดวงตาของเยี่ยชุ่นซินฉายแววสับสนและไม่เข้าใจ เธอไม่ได้ออมมือเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่ใช่แค่ดงระเบิดธรรมดา แต่เป็นระเบิดลูกโซ่ที่ทำให้ทหารในสนามรบต้องสิ้นหวัง

"ตรงนี้ใช่ดงระเบิดหรือเปล่า?" ถานเสี่ยวหลินหันไปถามเยี่ยชุ่นซิน

"ขอบดงระเบิดค่ะ ที่เท้าเขาคือระเบิดแบบกระจายที่ต่อพ่วงกันไว้" เยี่ยชุ่นซินตอบ

ถานเสี่ยวหลินไม่พูดอะไรอีก จ้องมองจางลู่เขม็ง เธอรู้สึกว่าจางลู่เหมือนจะตรวจจับการมีอยู่ของทุ่นระเบิดได้

เรื่องนี้ทำให้คนที่มีประสบการณ์โชกโชนอย่างถานเสี่ยวหลินต้องลอบตกตะลึง จางลู่อาศัยอะไรถึงค้นพบดงระเบิด?

ถังซินอี๋ก็กลั้นหายใจ มองไปที่จางลู่

เทคนิคการวางระเบิดของเยี่ยชุ่นซิน ในทีมอัคคีฟีนิกซ์แม้มิใช่ที่หนึ่ง แต่ถ้าไม่นับโอวหยางเชี่ยนที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านระเบิด ทหารหญิงคนอื่นๆ ก็มีฝีมือการวางระเบิดพอๆ กัน

มาตรฐานการวางระเบิดระดับรบพิเศษ แม้แต่พวกหน่วยสายฟ้าฟาดมาเองก็ยังตึงมือ ส่วนทหารธรรมดา ถ้าไม่มีอุปกรณ์ตรวจจับระเบิดที่ทันสมัย เท้าเหยียบลงไปเมื่อไหร่ก็เละเมื่อนั้น

ทุ่นระเบิดลูกก่อนหน้านี้ สังเกตดีๆ ก็ยังพอเห็น

เยี่ยชุ่นซินตั้งใจไม่กลบดินใหม่ให้เนียน เพื่อหลอกให้จางลู่ตายใจ

แต่ระเบิดกระจายแบบพ่วงสายตอนนี้ ต่อให้จางลู่เจอสักลูกแล้วข้ามไป ก็จะไปเหยียบโดนลูกอื่นอยู่ดี

ความยากเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวโดยไม่รู้ตัว

สำหรับจางลู่ที่เป็นทหารธรรมดา นี่คือบททดสอบที่แท้จริง

วิ้งๆ...

เสียงแจ้งเตือนในสมองดังขึ้น ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน

วิกฤตเพิ่มระดับ จางลู่รู้สึกว่าเสียงวิ้งๆ ในหัวดังสนั่นหู น่าจะถึง 100 เดซิเบลได้แล้วมั้ง

ยิ่งเสียงวิ้งดังเท่าไหร่ แสดงว่าอันตรายยิ่งมากเท่านั้น

"เยี่ยชุ่นซินคงไม่ได้วางระเบิดปูพรมเต็มพื้นที่นี้หรอกนะ!"

จางลู่รู้สึกเหมือนตัวเองก้าวเข้ามาในดงระเบิด การแจ้งเตือนด้วยการสังเคราะห์แสงปั่นป่วนไปหมด พืชพันธุ์รอบกายต่างส่งสัญญาณความวุ่นวายออกมา

จางลู่เริ่มเครียด ฝ่ามือชื้นเหงื่อเล็กน้อย

"ใจเย็นๆ เวลานี้ต้องใจเย็นเท่านั้น!"

จางลู่ข่มความตื่นเต้น กดความกังวลไว้ ยกเท้าขวาขึ้นค้างไว้กลางอากาศ ใช้เท้าขวาต่างเครื่องตรวจจับโลหะ

คนอื่นยกเท้าไปก็ไร้ประโยชน์ แต่จางลู่ยกเท้าขึ้น ถ้าใต้เท้ามีระเบิด ขนจะลุกชันทันที

พอย้ายไปจุดปลอดภัยที่ไม่มีระเบิด ขนก็จะกลับสู่สภาพปกติ

วิธีตรวจระเบิดที่แปลกแหวกแนวขนาดนี้ มีแค่จางลู่ที่มีการแจ้งเตือนด้วยการสังเคราะห์แสงเท่านั้นที่ทำได้ หนึ่งเดียวในโลก

เท้าขวาทดสอบไปเรื่อยๆ

"ไม่ได้ ตรงนี้มีระเบิด!"

เขายื่นเท้าขวาออกไปข้างหน้าอีกหน่อย

เสียงแจ้งเตือนวิ้งๆ ยังอยู่ แต่ขนไม่ลุกชันแล้ว

"ใต้เท้าน่าจะปลอดภัย!"

จางลู่วางฝ่าเท้าลง ผลคือไม่มีการระเบิดใดๆ เกิดขึ้น

พอยืนมั่นคงแล้ว ก็ตรวจสอบต่อ

ปฏิกิริยาของขนตามร่างกาย กลายเป็นเครื่องมือตรวจระเบิดที่มีประสิทธิภาพที่สุด

หลังจากสัมผัสตำแหน่งของทุ่นระเบิดได้ จางลู่ก็ก้าวข้ามทุ่นระเบิดไปสามลูกรวด เดินลุยผ่านเขตระเบิดพ่วงไปได้

วิ้งๆ

ราวกับมีผึ้งนับหมื่นตัวบินว่อนอยู่ในหัว จางลู่ยืนนิ่งๆ ก็สัมผัสได้ถึงสนามแม่เหล็กพิเศษจำนวนมหาศาลเบื้องหน้า พืชพันธุ์ส่งปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรงไร้เสียง

ภายใต้การสังเคราะห์แสง จางลู่กลายเป็นสื่อกลางพิเศษที่สื่อสารกับพืช สัมผัสถึงสนามแม่เหล็กพิเศษ ขนลุกชันตั้งเด่ทันที

"นี่คือดงระเบิดเหรอ?"

จางลู่ไม่รู้แน่ชัด แต่ปฏิกิริยาที่รุนแรง บ่งบอกว่าทุ่นระเบิดมีจำนวนมาก มหาศาลและหนาแน่น

"สามวินาทีก็ผ่านเขตระเบิดพ่วงของฉันมาได้ ฝีมือวางระเบิดของฉันมันห่วยขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เยี่ยชุ่นซินเสียความมั่นใจอย่างแรง เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจางลู่เจอระเบิดได้ยังไง

ถึงปกติเธอจะเป็นคนลุยๆ ไม่คิดมาก แต่เพื่อขัดขวางจางลู่ไม่ให้เข้าอัคคีฟีนิกซ์ เธอตั้งใจและละเอียดกว่าปกติหลายเท่า

นอกจากลูกแรกที่จงใจให้เห็น เธอระวังมากในการกลบร่องรอย

"สามวินาทีก็ข้ามมาได้ นี่... นี่มันเป็นไปไม่ได้!"

เยี่ยชุ่นซินตกตะลึงในใจ ต่อให้เปลี่ยนเป็นคนอื่นในอัคคีฟีนิกซ์มาลุย ก็ไม่มีทางมองออกภายในสามวินาที อย่างน้อยก็ต้องนั่งยองๆ พิจารณาสักพักแหละน่า

แต่จางลู่กลับไม่แม้แต่จะย่อตัว เหมือนมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

ถังซินอี๋หันไปเห็นสีหน้าตกตะลึงของเยี่ยชุ่นซิน ก็กำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น รีบหันไปบอกพวกทหารหญิงว่า "ทุกคน คราวนี้เราเก็บของดีได้แล้ว..."

เก็บของดี?

ทหารหญิงที่อยู่ไกลออกไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พวกเธอแค่มองอยู่ไกลๆ ไม่รู้สถานการณ์ละเอียด แปลกใจที่จู่ๆ ถังซินอี๋ก็ตื่นเต้นขึ้นมา

เยี่ยชุ่นซินรู้สึกว่าถังซินอี๋ดีใจเร็วไป พูดอย่างหงุดหงิดว่า "ฮึ! ระเบิดพ่วงเมื่อกี้ ฉันอาจจะวางไม่ดีเอง แต่ข้างหน้าคือดงระเบิดของจริง ไม่มีแม้แต่ที่วางเท้า ฉันปิดตายเส้นทางไว้หมดแล้ว! อยากผ่านไปได้ ก็เหาะไปสิ!"

"ไม่เหลือช่องว่างเลยเหรอ?" ถานเสี่ยวหลินถามสีหน้าเคร่งขรึม

"ไม่เหลือ! ฉันจะไปเหลือช่องว่างทำไม! ก็บอกแล้วว่าฉันไม่ออมมือเด็ดขาด อยากผ่านก็ได้ เว้นแต่ไอ้หมอนี่จะกู้ระเบิดเป็น!" เยี่ยชุ่นซินว่า

"ฉันได้ยินว่าจางลู่เคยคุยกับเธอ เธอทำแบบนี้ ไม่กลัวเขาเกลียดเหรอ?" ถานเสี่ยวหลินพูดไม่ออก

"เชอะ ใครใช้ให้เขารังแกฉันล่ะ!" เยี่ยชุ่นซินสะบัดหน้า

"สอบครั้งแรกก็เจอดงระเบิด การทดสอบของรบพิเศษมันยากขนาดนี้เลยเหรอ?"

จางลู่ยืนกอดอก เขาแน่ใจแล้วว่าข้างหน้าคือดงระเบิดที่หนาแน่น

สัญญาณเตือนปั่นป่วนไปหมด

ไม่ว่าจะแหย่เท้าไปทางไหน ขนก็ลุกชันตลอด

หมายความว่า ไม่มีจุดให้วางเท้าเลย มีแต่ระเบิดแม่มทั้งนั้น!

เส้นทางตรงหน้าถูกปิดตาย กลายเป็นเขตแดนแห่งความตาย

จะผ่านดงระเบิดนี้ไปยังไง?

จะบุกฝ่าไปก็ไม่ได้ แต่ก็จำเป็นต้องผ่านดงระเบิด

ถ้ามีจุดวางเท้าก็ว่าไปอย่าง นี่ไม่มีที่ให้ลงเท้า หรือจะต้องเหาะข้ามไป?

จางลู่เจอปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว ชั่วขณะหนึ่งก็หาทางแก้ไม่ได้

หนึ่งนาที

สองนาที

...

ห้านาที

จางลู่ยืนมองดงระเบิดตรงหน้านิ่งๆ จู่ๆ เขาก็หันไปตะโกนบอกพวกถังซินอี๋ว่า "หัวหน้า ผมขอยืมมีดสั้นหน่อยครับ!"

ในฐานะรบพิเศษ มีดสั้นและปืนถือเป็นอุปกรณ์มาตรฐาน จางลู่ทำแบบนี้ไม่ถือว่าผิดกติกา

แต่ถ้าใช้ปืนกราดยิงพื้นเพื่อหาระเบิด อันนี้ไม่ได้แน่ ผิดวัตถุประสงค์การทดสอบ

พอจางลู่เอ่ยปากขอยืมมีดสั้น ถานเสี่ยวหลินก็เดาได้ว่าจางลู่จะทำอะไร เธอส่ายหน้า

ทำแบบนี้ก็แค่เสียเวลาเปล่า ไร้ประโยชน์!

จางลู่นั่งยองๆ ลงกับพื้น อาศัยการแจ้งเตือนและขนที่ลุกชันบนแขน ใช้มีดสั้นค่อยๆ ขุดดินทีละนิด

เถียนกว่อและคนที่แอบดูอยู่ไกลๆ ต่างวิจารณ์กันอย่างขบขัน

"พวกเราตาฝาดรึเปล่า ไอ้หนู่นั่นจะกู้ระเบิด? เขากู้ระเบิดเป็นเหรอ?" เสิ่นหลานนีรู้สึกตลก

"คิกๆ ไม่แน่เขาอาจจะเป็นทหารช่างมืออาชีพก็ได้นะ!" เถียนกว่อแซว

"นี่เป็นวิธีเดียวที่จะผ่านดงระเบิดได้ เขาคิดได้ถึงจุดนี้ แสดงว่าการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าใช้ได้ แต่ถ้าไม่มีความรู้เรื่องกู้ระเบิดแบบมืออาชีพ ก็เปล่าประโยชน์" โอวหยางเชี่ยนส่ายหน้า

"ยังไงก็เป็นมือใหม่ ต่อให้ขุดเจอระเบิด ถ้าเผลอไปดึงสายชนวนขาด ก็ระเบิดตู้มอยู่ดี" ฉวี่ไป่อาจัวว่า

"เยี่ยชุ่นซินคงไม่ได้วางระเบิดลูกโซ่ไว้หรอกนะ จะใจร้ายขนาดนั้นเชียว?" ถังเสี้ยวเสี้ยวตกใจ

"คนอื่นไม่แน่ แต่แม่สาวหัวกะทิอย่างเยี่ยชุ่นซิน มีความเป็นไปได้สูงมาก" เสิ่นหลานนีฟันธง

"ไม่มั้ง ถ้าระเบิดลูกโซ่ จางลู่จะผ่านไปได้ยังไง?"

เหล่าทหารหญิงเริ่มรู้สึกเห็นใจจางลู่ขึ้นมาตงิดๆ!

(จบแล้ว)