บทที่ 16 - ความน่ากลัวของวิชาสังหารพันธนาการหลิวอ่อน

บทที่ 16 - ความน่ากลัวของวิชาสังหารพันธนาการหลิวอ่อน

รอยยิ้มของเยี่ยชุ่นซินแฝงแววดูถูกเล็กน้อยขณะมองจางลู่

เธอรู้สึกว่าจางลู่ก็งั้นๆ คาดว่าถังซินอี๋คงจงใจออมมือให้ ไม่อย่างนั้นคนคนหนึ่งจะเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตาได้ยังไง

ที่สำคัญที่สุดคือ คุณหนูเยี่ยอย่างเธอเป็นฝ่ายทิ้งคนอื่นได้ แต่คนอื่นจะมาทิ้งเธอไม่ได้ มันผิดมหันต์

ไม่ใช่ว่าจะเลิกกันเหรอ?

ตัวเองก็ยอมตกลงเลิกแล้ว ทำไมยังไม่จบไม่สิ้นอีก!

จางลู่เองก็เริ่มไม่สบอารมณ์ จึงพูดเปิดอกตรงๆ ว่า "ผมชอบผู้หญิงอ่อนโยน ซึ่งคุณไม่ใช่แน่นอน ไม่ใช่ว่าจะเลิกกันเหรอ คุณก็ไม่ต้องพูดมากหรอก ต่อให้คุณชอบผม ผมก็ไม่ชอบคุณ"

"แหมๆ หลงตัวเองชะมัด!" เยี่ยชุ่นซินโกรธจนหน้ามืด "คนอย่างฉันจะชอบนาย ฝันกลางวันไปเถอะ"

"ฉันว่านายจงใจพูดแบบนี้ เพื่อจะโชว์แมนล่ะสิ เด็กน้อยเอ๊ย!"

"ตอนเด็กๆ ฉันอัดนายประจำ ตอนนี้คันไม้คันมืออีกล่ะสิ เชื่อไหมว่าเดี๋ยวฉันจะอัดนายให้ร่วงเดี๋ยวนี้แหละ!"

เยี่ยชุ่นซินยิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ "ดูสภาพนายสิ มีตรงไหนให้ผู้หญิงชอบ นอกจากมีเงินนิดหน่อย ก็ไม่มีดีอะไรสักอย่าง เรียนก็ไม่เอาไหน เป็นทหารก็ไม่ได้เรื่อง ฉันไม่ชอบผู้ชายที่เกาะพ่อแม่กินหรอกนะ"

"ผู้ชายที่ฉันเยี่ยชุ่นซินชอบ ต้ององอาจผ่าเผย เป็นชายชาติทหารของแท้ ส่วนนายน่ะเหรอ เหอะๆ"

ถังซินอี๋เห็นเยี่ยชุ่นซินของขึ้น เลือดขึ้นหน้า ก็รีบดึงตัวไว้

แต่พอไฟโมโหของเยี่ยชุ่นซินจุดติดแล้ว เอาช้างสิบเชือกมาฉุดก็ไม่อยู่ เธอสวนจางลู่กลับไปว่า "กล้าไหมล่ะ ฉันจะซ้อมนายให้หมอบเดี๋ยวนี้แหละ บังอาจนัก กล้าพูดจาโอหังว่าฉันชอบนายแล้วนายจะไม่ชอบฉัน จะบ้าตาย!"

จางลู่ตอบเสียงเรียบ "ให้โอกาสแล้ว ลงมือสิ"

เดิมทีเขาไม่อยากถือสาหาความเยี่ยชุ่นซิน แต่ผู้หญิงคนนี้ยิ่งพูดยิ่งได้ใจ ไม่สั่งสอนสักหน่อย คงปีนเกลียวไม่เลิก!

ถังซินอี๋รีบเข้าไปดึงเยี่ยชุ่นซินไว้อีกครั้ง

จางลู่คิดจะทำอะไร ถึงกล้าท้าดวลเยี่ยชุ่นซิน ยัยเด็กนี่เวลาบ้าขึ้นมา แม้แต่เสิ่นหลานนีที่เก่งการต่อสู้ที่สุดยังไม่กล้าตอแยเลย

ถึงแม้ท่าเท้าของจางลู่จะพิสดาร พลิ้วไหวผิดปกติ แต่รบพิเศษก็คือรบพิเศษ มีวิธีการจัดการศัตรูสารพัดรูปแบบ

จางลู่ทำแบบนี้ไม่ใช่หาเรื่องเจ็บตัวหรือไง?

"ชุ่นซิน ใจเย็นๆ นี่บ้านจางลู่นะ ลงไม้ลงมือมันไม่ดี" ถังซินอี๋เกลี้ยกล่อม

จางลู่ไม่ใช่คู่มือของเยี่ยชุ่นซินแน่ๆ ถ้าเยี่ยชุ่นซินลงมือไม่ยั้ง จางลู่คงได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มไปหลายวัน

เยี่ยชุ่นซินที่กำลังหัวร้อนจะไปสนอะไร สะบัดมือออกแล้วพูดว่า "พี่ไม่ต้องยุ่ง วันนี้แตกหักกันไปเลย ฉันจะทำให้เขาตาสว่างซะบ้าง อย่าคิดว่าอัดเด็กบ้านนอกได้คนหนึ่งแล้วจะทำตัวกร่างได้"

"ฉันจะทำให้เขาเข้าใจ ว่าช่องว่างระหว่างทหารธรรมดากับทหารรบพิเศษ มันข้ามผ่านกันไม่ได้"

ถังซินอี๋อยากจะห้ามอีก แต่ตอนนี้ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันอย่างดุเดือด ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองกัน ราวกับเห็นกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็นปะทะกันเปรี้ยะๆ

ถังซินอี๋ส่ายหน้าอย่างจนใจ อีกอย่างคราวที่แล้วเธอก็ยังไม่ได้หยั่งเชิงฝีมือจางลู่อย่างจริงจัง

ช่างเถอะ สู้ก็สู้ อย่างมากถ้าถึงขั้นวิกฤตค่อยเข้าไปช่วยจางลู่

ห้องของจางลู่กว้างขวาง เกือบร้อยตารางเมตร มีพื้นที่เหลือเฟือสำหรับการต่อสู้

เยี่ยชุ่นซินเหมือนแม่เสือสาวที่กำลังเกรี้ยวกราด พุ่งเข้าใส่จางลู่ ใช้ลูกเตะที่ทรงพลังที่สุด

จุดอ่อนของทหารหญิงคือพละกำลังไม่มาก แรงหมัดอาจจะเพิ่มยาก แต่ขาและเท้ามีช่วงยาวกว่า ดังนั้นทหารหญิงจำนวนมากจึงเน้นฝึกเพลงเตะ

การลงมือจริงๆ กับการลองเชิงแบบถังซินอี๋นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

การต่อสู้ของหน่วยรบพิเศษเน้น เร็ว แรง แม่นยำ เพลงหมัดมวยของเยี่ยชุ่นซินก็มาแนวนี้ อย่าเห็นว่าเป็นทหารหญิง เวลาสู้ขึ้นมาดุดันเอาเรื่อง

ขาเรียวยาวของเยี่ยชุ่นซินกวาดมาอย่างรุนแรง ทั้งรวดเร็วและดุดัน

จางลู่ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้ ทำได้เพียงถอยหลบต่อเนื่อง

พอยิ่งหลบ พื้นที่ก็ยิ่งถูกบีบ ถอยร่นไปทางกำแพงเรื่อยๆ

วิชาสังหารพันธนาการหลิวอ่อน จำเป็นต้องหาจังหวะ ลงมือฉับพลัน ให้คู่ต่อสู้ตั้งตัวไม่ทัน ถึงจะพลิกสถานการณ์ได้ในรวดเดียว

จางลู่นิ่งสงบมาก ไม่ตื่นตระหนก

เยี่ยชุ่นซินจงใจบีบพื้นที่จางลู่ ต้อนให้อีกฝ่ายจนมุม

ทันทีที่อีกฝ่ายถูกต้อนเข้ามุมกำแพง ไม่มีพื้นที่ให้หลบหลีก โดนลูกเตะกวาดเข้าไป ผลแพ้ชนะก็จะปรากฏ

"ถอยไปติดกำแพงได้ยังไง ประสบการณ์น้อยจริงๆ!" ถังซินอี๋เห็นฉากนี้แล้วก็ส่ายหน้า

หางตาของจางลู่เหลือบเห็นกำแพง ก็รู้ผลของการถูกต้อนเข้ามุมดี

"ถอยไม่ได้แล้ว!"

แววตาของจางลู่ฉายแววเด็ดเดี่ยว

เยี่ยชุ่นซินหวดเท้าเข้าใส่ เล็งไปที่ขมับด้านข้างของจางลู่

จางลู่ยกแขนขึ้นตั้งการ์ดรับ

ปัง!

เสียงปะทะหนักหน่วงดังสนั่น

แรงของเยี่ยชุ่นซินไม่ใช่น้อยๆ เลย

จางลู่ถึงกับตกใจ เพราะแขนรู้สึกชาหนึบทันที

สมกับเป็นรบพิเศษ จะประมาทไม่ได้จริงๆ

"กันได้ทีหนึ่ง แล้วจะกันได้อีกกี่ที!"

เยี่ยชุ่นซินรู้กำลังของตัวเองดี ยิ้มอย่างได้ใจ แววตาเต็มไปด้วยความขี้เล่น

พูดตามตรง ตัวเธอที่เป็นรบพิเศษมาสู้กับทหารธรรมดา มันก็เหมือนรังแกกันจริงๆ นั่นแหละ

เท้าขวาเพิ่งแตะพื้น เท้าซ้ายก็หวดตามมาทันที

ลมเท้าเฉียบคม ส่งเสียงหวีดหวิว

ด้วยสมรรถภาพร่างกายของจางลู่ในตอนนี้ ยังไม่สามารถรับการโจมตีของเยี่ยชุ่นซินตรงๆ ได้ไหว

จางลู่จำต้องเลิกตั้งรับ พลิกตัวกลิ้งหลบลูกเตะที่พุ่งเข้ามา

"ต้องหาโอกาสลงมือ ไม่งั้นแพ้แน่!"

จางลู่วิเคราะห์ในใจ สิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือวิชาสังหารพันธนาการหลิวอ่อน อยากชนะเยี่ยชุ่นซิน ก็ต้องพึ่งวิชานี้เท่านั้น

"ต่อหน้าฉันยังกล้ากลิ้ง งั้นฉันจะเตะนายเป็นลูกบอลเลย!"

เยี่ยชุ่นซินพุ่งเข้าใส่ หวดเท้าเตะเสยจากด้านล่าง

ในจังหวะนั้นเอง

จางลู่เป็นฝ่ายบุกบ้าง

สองมือพุ่งสวนออกไป ล็อกข้อเท้าที่เตะเข้ามาไว้แน่น

ปัง

ส้นเท้ากระแทกกับง่ามนิ้ว ความเจ็บปวดแล่นพล่านทันที

จางลู่กัดฟันข่มความเจ็บ ล็อกข้อเท้าเยี่ยชุ่นซินไว้ไม่ปล่อย

"ล้มไปซะ!"

สองมือเลื้อยตามขึ้นไป พันรอบขาขวาของเยี่ยชุ่นซิน แล้วบิดอย่างแรง เยี่ยชุ่นซินเสียศูนย์ ล้มลงกับพื้น

จางลู่ตัดสินใจเด็ดขาด ทิ้งน้ำหนักตัวโถมทับอีกฝ่าย

ขณะที่กลิ้งไปบนพื้น สองมือสองเท้าใช้วิชาพันธนาการของต้นหลิว รัดเยี่ยชุ่นซินไว้แน่น

เยี่ยชุ่นซินดิ้นรนขัดขืน แต่ต้องตกใจที่พบว่าดิ้นไม่หลุด

"ยอมรึยัง!" จางลู่ที่กดทับตัวเยี่ยชุ่นซินอยู่ ตะคอกถาม

"ฝันไปเถอะ!"

เยี่ยชุ่นซินไม่ยอมแพ้ ดิ้นรนสุดฤทธิ์ ราวกับถูกต้นหลิวที่เหนียวหนึบพันรัดร่างเอาไว้

"ติ๊ง! โฮสต์ทำภารกิจสุ่มท้าดวลเยี่ยชุ่นซินสำเร็จ รับค่าประสบการณ์ 100 แต้ม"

(จบแล้ว)