บทที่ 101 - การกลับคืนสู่ถิ่นฐาน

บทที่ 101 - การกลับคืนสู่ถิ่นฐาน

ขณะที่ใกล้จะถึงอาณาเขตมรกต เลสเตอร์ซึ่งนั่งอยู่บนหลังคอของมังกรปีกนกสีเงินได้สังเกตฝูงมังกรปีกนกตัวอื่นๆ ที่บินอยู่บนท้องฟ้าและพบปัญหาบางอย่าง

มังกรปีกนกสีเงินที่เขาขี่อยู่นั้นดูแตกต่างจากตัวอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง

ไม่นับเรื่องพลังการฟื้นฟูร่างกายที่ยอดเยี่ยมของ "จันทราเงิน" หลังได้รับบาดเจ็บ

เริ่มจากขนาดตัวที่มีความแตกต่างกันไม่น้อย มังกรปีกนกทั่วไปมีความกว้างปีกประมาณห้าถึงหกเมตร แต่จันทราเงินกลับมีปีกกว้างถึงแปดหรือเก้าเมตร ขนาดตัวใหญ่กว่าถึงสองเท่า

นอกจากนี้กรงเล็บทั้งสี่และปีกของจันทราเงินยังเป็นสีเงินยวงงดงาม ตามจุดสำคัญที่มักถูกโจมตีล้วนมีเกล็ดสีเงินแข็งแกร่งปกคลุมอยู่ ต่างจากมังกรปีกนกตัวอื่นที่มีลักษณะคล้ายเหยี่ยวบนโลกเดิม ปากแหลม ขนลายขาวดำ ไม่มีเกล็ดสีเงินอันงดงาม และคอก็สั้นกว่ามาก

หากเขาต้องขี่มังกรปีกนกทั่วไป คงขี่บนคอไม่ได้ แต่ต้องขี่บนหลังและต้องติดตั้งอานม้าด้วย

เมื่อลองเปรียบเทียบดูแล้ว เลสเตอร์พบว่าจันทราเงินมีความคล้ายคลึงกับมังกรยักษ์ในตำนานตะวันตกจากโลกก่อนอยู่หลายส่วน เพียงแค่มองแวบแรกก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงาม สูงศักดิ์ และทรงพลัง

ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่บินข้ามเทือกเขาอูรุส มีมังกรปีกนกหลายตัวที่อาศัยอยู่บนยอดเขาหิมะพยายามบินเข้ามาใกล้จันทราเงินเพื่อเกี้ยวพาราสี แต่พวกมันทั้งหมดกลับถูกจันทราเงินแผดเสียงร้องไล่จนหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง ท่าทางตื่นกลัวจนลนลานของพวกมันทำให้เลสเตอร์รู้สึกขบขันและเข้าใจสถานะของจันทราเงินในเผ่าพันธุ์ของมันได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

จันทราเงินน่าจะเป็นราชินีแห่งมังกรปีกนก แถมยังเป็นราชินีที่งดงามที่สุดอีกด้วย

มิน่าล่ะจันทราเงินถึงได้เอาแต่ใจนัก จะจับเขาพาตัวกลับไปท่าเดียว

"กรู๊ววว~"

บนท้องฟ้า จันทราเงินกระพือปีกอย่างมีความสุข พลางเพลิดเพลินกับการมีคนขี่หลัง เมื่อมีสายลมและคู่ครองเคียงข้างกาย นางถึงได้ค้นพบว่าความสุขสองต่อนั้นมันวิเศษยิ่งกว่าแค่สองเท่าเสียอีก

ไม่นานนัก เลสเตอร์ก็มองเห็นอาณาเขตมรกตที่เขียวขจีอยู่เบื้องล่าง

"ฉันจำได้ว่าในเนื้อเรื่องดั้งเดิม รัฐนอคเมิร์ชที่ตั้งอยู่ในที่ราบนอคเมิร์ชเป็นประเทศที่ค่อนข้างยากจน อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้นอคเมิร์ชแร้นแค้นขนาดนั้นกันนะ ถ้าดูจากความอุดมสมบูรณ์ของอาณาเขตมรกตในตอนนี้ ขอแค่มีการวางแผนที่ดี ฟื้นฟูการค้าและเศรษฐกิจ การเลี้ยงดูประชากรนับแสนคนก็ไม่ใช่ปัญหาเลย"

เมื่อเห็นว่าได้ระยะที่เหมาะสมแล้ว เลสเตอร์จึงออกคำสั่งกับจันทราเงิน

"จันทราเงิน ร่อนลงจอด!"

"ซี๊ยะ!"

ปีกขนาดใหญ่ลาดลง อาณาเขตมรกตอันงดงามอยู่ใกล้แค่เอื้อม...

ในเวลาไม่นาน พลหน้าไม้เงาทมิฬที่เฝ้ายามอยู่บนหอสังเกตการณ์ของอาณาเขตมรกตก็พบผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญบนท้องฟ้า ทหารยามรีบเป่าแตรสัญญาณเตือนภัยทันที

"ปู๊นนน ปู๊นนน..."

ชาวบ้านที่ยังทำกิจกรรมอยู่ภายนอกต่างรีบวางมือจากงานและวิ่งหนีเข้าไปในอาคารที่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว

หน้าไม้ถูกขึ้นสาย ดาบถูกชักออกจากฝัก แม้ต้องเผชิญหน้ากับมังกรปีกนกขนาดยักษ์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แม้ในใจจะหวาดกลัว แต่ก็ไม่มีใครถอยหนี

"ยิง!!"

เมื่อยังหาวิธีรับมือการโจมตีทางอากาศที่ดีกว่านี้ไม่ได้ เอปโซลจึงรีบรวบรวมพลหน้าไม้นับสิบนาย กระจายกำลังกันบนหลังคา และออกคำสั่งโจมตีใส่มังกรปีกนกสีเงินทันที

กลุ่มลูกศรหน้าไม้พุ่งขึ้นไปอย่างกระจัดกระจาย เมื่อถึงระดับความสูงหนึ่งก็เริ่มร่วงหล่นลงมา มังกรปีกนกเพียงแค่พลิกตัวหลบได้อย่างง่ายดาย ส่วนลูกศรที่ตกลงมาจะไปโดนใครเข้าหรือไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องที่เอปโซลจะมาห่วงในตอนนี้

"นายพาคนไปที่โรงงานสงคราม หาปรมาจารย์ช่างตีเหล็กเฮริสโตล! บอกให้เขาเอาหน้าไม้ปีศาจโลหิตทมิฬออกมา! มีเท่าไหร่เอามาให้หมด!! เร็วเข้า!!"

หลังจากสั่งทหารให้ไปที่โรงงานสงครามแล้ว เอปโซลก็ออกคำสั่งใหม่

"พลหน้าไม้ทุกคน! เตรียมพร้อมยิง! รอฟังคำสั่ง!"

พลหน้าไม้ใช้เท้าเหยียบห่วงเพื่อขึ้นสายหน้าไม้อย่างช้าๆ พวกเขาเล็งเป้าไปที่มังกรปีกนกสีเงินที่บินวนอยู่บนท้องฟ้า แต่ยังไม่ยิงออกไป

บนฟากฟ้า เลสเตอร์พยายามปลอบประโลมจันทราเงินที่เริ่มหงุดหงิด เขาไม่ได้สั่งให้มันรีบร่อนลงจอดอีก เลสเตอร์เริ่มครุ่นคิดเมื่อเห็นการโจมตีจากดินแดนของตนเอง

ถ้ามีไวเวิร์นบุกมาจริงๆ หน้าไม้ธรรมดาคงเอาไม่อยู่ เขาควรให้เฮริสโตลสร้างหน้าไม้กลขนาดใหญ่ที่ทำจากเหล็กมารเอาไว้ป้องกันเมืองดีไหมนะ

เดี๋ยวนะ เหล็กมาร? หน้าไม้ปีศาจโลหิตทมิฬ?

ใบหน้าของเลสเตอร์เปลี่ยนสีทันที

แม้จันทราเงินจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่มันไม่มีทางต้านทานหน้าไม้ปีศาจโลหิตทมิฬได้แน่ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่กล้ารับประกันว่าหากจันทราเงินโดนลูกศรเหล็กมารปักเข้าไปสักสองดอก มันจะรอดชีวิตหรือไม่

เขามองลงไปข้างล่าง เห็นทหารหลายนายวิ่งออกจากแถวพลหน้าไม้ มุ่งหน้าไปยังโรงงานสงครามอย่างเร่งรีบ

ดูท่าเจ้าหนูเอปโซลจะกะเอาให้ตายจริงๆ!

"ฉันคือเจ้าเมืองเลสเตอร์!!! เอปโซล!!! หยุดโจมตีเดี๋ยวนี้!!!"

เลสเตอร์รวบรวมลมปราณแล้วตะโกนสุดเสียง

เสียงของเขาลอยตามลมลงสู่พื้นดิน ทหารหลายนายได้ยินเสียงแว่วๆ แต่ก็ยังไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

เอปโซลได้ยินเสียงที่คุ้นหู เขาลูงเลใจว่าตัวเองหูแว่วไปเองหรือเปล่า

"จันทราเงิน ร่อนลง!"

แม้จะไม่ค่อยพอใจนัก แต่จันทราเงินก็ยอมเชื่อฟัง มันกระพือปีกร่อนลงต่ำ พยายามหาจุดลงจอดที่เหมาะสม

"ฉันคือเลสเตอร์!! เอปโซล!! อยู่ไหม!!?"

เลสเตอร์ตะโกนซ้ำอีกครั้ง

เสียงที่ชัดเจนกว่าเมื่อครู่ทำให้ดวงตาของเอปโซลเป็นประกาย เขาตะโกนกลับไปสุดเสียงเช่นกัน

"ท่านเจ้าเมืองหรือครับ!!?"

"ฉันเอง!!"

"หยุดยิง!!! บนหลังมังกรปีกนกคือท่านเลสเตอร์!"

เหล่าทหารโล่งอก พวกเขาปลดสายหน้าไม้ สีหน้าตึงเครียดและหวาดกลัวเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นและเลื่อมใส

ที่แท้ท่านเจ้าเมืองหายตัวไปคราวนี้ ก็เพื่อไปฝึกมังกรปีกนกมานี่เองหรือ?

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเทิดทูน เลสเตอร์คอยลูบปลอบประโลมจันทราเงินที่ยังมีความหวาดกลัวและกระสับกระส่าย เขาบังคับให้มันร่อนลงสู่พื้นที่ว่างทางทิศใต้ซึ่งมีคนน้อยกว่า

"ไป!"

เอปโซลเรียกพลหน้าไม้เงาทมิฬให้รีบตามไป

ระหว่างทางมีทหารม้านำหน้าไม้ปีศาจโลหิตทมิฬสามคันมาส่ง เอปโซลจึงนำติดขบวนไปด้วย

ในที่สุด เลสเตอร์ก็เหยียบลงบนผืนดินของอาณาเขตมรกตได้สำเร็จ เขาตระหนักถึงความปิติยินดีในก้นบึ้งของหัวใจ และเพิ่งรู้ตัวว่าเขาได้มองที่นี่เป็นบ้านไปเสียแล้วโดยไม่รู้ตัว

"กรู๊ววว~ กุรุกุ~ ซี๊ยะ!! กรู๊ววว~"

จันทราเงินมองดูมนุษย์ที่ค่อยๆ ล้อมเข้ามา นางขู่คำรามใส่ทหารบ้าง แล้วก็หันมาส่งเสียงร้องออดอ้อนเลสเตอร์อย่างน่าสงสารบ้าง นางทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรรีบบินหนีไป หรือควรจับคู่ครองบินหนีไปพร้อมกันดี

"ไม่ต้องกลัวนะจันทราเงิน พวกเขาจะไม่ทำร้ายเธอ"

เลสเตอร์ยื่นมือออกไป จันทราเงินที่ส่งเสียงร้องงอแงก็ยอมก้มคอยาวระหงลงมา เอาคางที่มีขนปุยนุ่มมาถูไถกับมือของเลสเตอร์

"พวกนายอย่าเพิ่งเข้ามาใกล้! จันทราเงินกำลังกลัว!"

"รับทราบ!"

เมื่อได้รับคำสั่ง เหล่าทหารก็ถอยหลังไปหลายก้าว เว้นที่ว่างให้เลสเตอร์และมังกรปีกนกสีเงิน

เมื่อเห็นว่ามนุษย์ถอยห่างออกไป ความหงุดหงิดงุ่นง่านของจันทราเงินก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

[จบแล้ว]