ตอนที่ 301 : คนเขลาของเทพเจ้าแห่งความหรรษาแปลงร่าง อัศวินลูกพี่ใหญ่ปรากฏกาย!

ตอนที่ 301 : คนเขลาของเทพเจ้าแห่งความหรรษาแปลงร่าง อัศวินลูกพี่ใหญ่ปรากฏกาย!

"ช่วยด้วย ท่านเทพเจ้าแห่งความหรรษาผู้ยิ่งใหญ่ สาวกผู้ภักดีของท่านยังเล่น 'เซียนกระบี่' ไม่จบเลย..."

กัปตันชาร์ลีของยานลำนี้พนมมือ สีหน้าสิ้นหวังขณะมองฝูงแมลงสังหารที่ถาโถมเข้ามา

ต้นหนของเขา แฮม ตัวสั่นงันงกอยู่ข้างๆ ขดตัวอยู่ที่เท้าเขา ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

"เจ้ามนุษย์หินโง่เง่าเอ๊ย มือซนอะไรนักหนาถึงต้องไปปลดผนึกนั่น? ถ้าเจ้าไม่ใช่น้องเขยข้า ข้าไม่มีทางให้เจ้าขึ้นยานลำนี้เด็ดขาด!"

เขาจำได้ว่าเพิ่งตกลงกับคู่หมั้นเมื่อสัปดาห์ก่อนว่าจะแต่งงานหลังจากส่งของรอบนี้เสร็จ

แต่ตอนนี้ อย่าว่าแต่แต่งงานเลย เขากำลังจะกลายเป็นปุ๋ย

เอ่อ ถ้าฝูงแมลงพวกนี้มีระบบย่อยอาหารนะ

ระหว่างหลบหนี เชื้อเพลิงก็หมดเกลี้ยง เครื่องยนต์ก็พังยับเยิน ถึงจุดนี้เขาหนีไม่พ้นแล้วจริงๆ

"เฮ้อ"

ชาร์ลีถอนหายใจหนักหน่วง หรือที่นี่จะเป็นหลุมฝังศพของเขาจริงๆ?

ร่างแยกของหลินซวนอยู่ใกล้จักรวาลนี้มาก แต่เขาซ่อนร่างไว้ ไม่เผยตัวออกมา

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยในขณะนี้

เรื่องยุ่งยากนิดหน่อยแฮะ

"ฝูงแมลงสังหาร" นี้เป็นอาวุธที่หลงเหลือจากสงครามเทพครั้งก่อน

รังของมันมีอุปกรณ์ตอบโต้ที่จะระเบิดทันทีเมื่อตรวจพบพลังเทพ

สิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาทั่วไปจะไม่กระตุ้นระบบตอบโต้นี้ถ้าเจอพวกมัน แต่ก็เอาชนะพวกมันไม่ได้เช่นกัน

ทว่า ถ้าหลินซวนลงมือ เขาสามารถย้ายยานอวกาศออกไปได้ก่อนที่ฝูงแมลงจะระเบิด รับประกันความปลอดภัยได้

แต่ปัญหาคือ ทำไมถึงมีหลุมดำขนาดใหญ่อยู่กลางกาแล็กซีนี้?

ไอ้สิ่งนี้จะรบกวนประสิทธิภาพการเทเลพอร์ตของเทพเจ้าอย่างมาก

ไม่ได้การ ต้องหาวิธีอื่น

ในขณะนี้ ฝูงแมลงสังหารค่อยๆ ล้อมยานอวกาศไว้แล้ว สถานการณ์วิกฤตสุดขีด สมองของหลินซวนประมวลผลอย่างรวดเร็ว และหลังจากจำลองอนาคตไป 114,514 แบบ ในที่สุดหลินซวนก็เจอเส้นทางจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งเพียงหนึ่งเดียว

หลินซวนล้วงโปเกบอลออกมาจากอก แล้วขว้างไปข้างหน้าอย่างแรง

"เจ้าเอง ซูเปอร์ต้าจาง!"

แสงเจิดจ้าวาบขึ้น ตามด้วยจางไท่ที่งุนงงถูกวาร์ปมา

อย่างไรก็ตาม สภาพของเขาดูแปลกๆ นิดหน่อย

"เอ่อ..."

จางไท่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เขาชูกระดาษชำระในมือขึ้น แล้วพูดหน้าเศร้า

"ขอผมเช็ดก้นก่อนได้ไหมครับ?"

"สถานการณ์ฉุกเฉิน นายต้องทำแบบนี้..."

หลินซวนวางมือบนหัวจางไท่ แล้วถ่ายทอดทักษะการต่อสู้ให้เขาโดยตรง

"เอาล่ะ บัฟให้นายแล้ว ไปเลย!"

"แปะ!"

คาถาล่องหนหายไป

ชาร์ลีที่กำลังนอนรอความตายอยู่ในยานอวกาศ จ้องมองเพดานอย่างว่างเปล่า

เขาควานหาของในกระเป๋า แล้วถอนหายใจ

"ถ้ามีบุหรี่สักมวนตอนนี้ก็คงดี"

ราวกับได้ยินคำขอของเขา แฮมที่จ้องมองนอกหน้าต่าง ภาวนาหาทางรอด จู่ๆ ก็ตะโกนขึ้นมา

"มะ-มะ-มี...!"

"มีบ้าอะไร! แกเป็นมนุษย์หิน จะสูบบุหรี่ได้ยังไง?"

ชาร์ลีไม่อยากด่าเจ้าเด็กนี่แล้ว ยังไงเขาก็ไม่ได้แต่งงานแล้ว อีกฝ่ายจะเป็นน้องเขยหรือลูกหมาก็ไม่สำคัญสำหรับเขาอีกต่อไป

ตอนนี้เขาแค่ต้องการความสงบ

ทว่า แฮมลากเขาไปที่หน้าต่างด้วยเสียงแหบแห้ง

"มีคน!"

"จะเป็นไปได้ยังไง? ที่รกร้างว่างเปล่าแบบนี้... เชี่ยเอ๊ย!"

ในขณะนี้ ที่หน้าต่างห้องนักบินยานอวกาศ ชายสวมเสื้อสูทท่อนบน ส่วนท่อนล่างเปลือยเปล่ามีโมเสกปิดไว้ กำลังยิ้มและโบกมือให้พวกเขา

แม้รอยยิ้มจะดูเก้อเขินไปหน่อย แต่เขาคือคนเป็นๆ แน่นอน

"อะไรวะเนี่ย?! มนุษย์อยู่รอดในอวกาศได้ด้วยเหรอ?!"

มีเรื่องให้บ่นเยอะเกินไป จนชาร์ลีพูดไม่ออก

เขาสงสัยว่าตัวเองตายไปแล้วหรือเปล่า ไม่งั้นจะเห็นภาพประหลาดแบบนี้ได้ยังไง

ราวกับสังเกตเห็นความตกใจของพวกเขา จางไท่รีบควานหาของที่เป้ากางเกง แล้วดึงม้วนกระดาษชำระออกมาโชว์ให้ทั้งสองดู

"???"

"บ้าเอ๊ย หยิบผิดอัน"

จางไท่รีบโยนกระดาษชำระทิ้ง แล้วตบเข็มกลัดจากกระเป๋าอีกข้างลงบนกระจก

มันคือรูปถั่วเหลืองหน้าตลกแบบพิกเซล

และเมื่อชาร์ลีเห็นสีหน้าประหลาดนี้ หน้าเขาก็แดงก่ำทันที

"เยี่ยมไปเลย คนเขลาของเทพเจ้าแห่งความหรรษา! เรารอดแล้ว!"

คนเขลาของเทพเจ้าแห่งความหรรษา คือผู้เล่นที่ได้รับพลังแห่งเกมหลังจากที่หลินซวนตั้งสัตย์ปฏิญาณต่อจักรวาลและเปิดเส้นทางแห่งความหรรษา

พวกเขาล้วนเป็นสาวกผู้ภักดีของเทพเจ้าแห่งความหรรษา และแต่ละคนก็มีความสามารถเหนือธรรมดา

การได้เป็นคนเขลาของเทพเจ้าแห่งความหรรษา การันตีว่าจะเป็นสาวกผู้ภักดี ซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดของผู้เล่นทุกคน

แม้การเป็นคนเขลาของเทพเจ้าแห่งความหรรษาจะยากมาก แต่จางไท่ ผู้ได้รับฉายา "ผู้เชี่ยวชาญอาณาเขตเกม" มานานแล้ว ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน

"บ้าเอ๊ย ชามะนาวเย็นหกใส่กางเกง พอถอดออกมาเช็ดก็โดนวาร์ปมานี่เลย"

จางไท่แทบจะร้องไห้ รู้สึกเหมือนรสนิยมความงามของตัวเองมีปัญหา

แต่ไม่สำคัญ ท่านเทพเจ้าแห่งความหรรษาผู้ยิ่งใหญ่ต้องการให้คนเขลาผู้ภักดีของท่านช่วย และเขาต้องโจมตีในร่างต่อสู้

อาจเป็นเพราะมีสิ่งมีชีวิตใหม่ปรากฏตัวกะทันหัน ฝูงแมลงสังหารที่ถาโถมเข้ามาจึงชะลอความเร็วลงเล็กน้อย

พวกมันดูเหมือนกำลังประเมินว่าสิ่งมีชีวิตนี้จะส่งผลต่อความหิวโหยของพวกมันหรือไม่

【มนุษย์ เพศชายทั่วไป อาจใช้ท่าสไลด์เสียบขาเมื่อโกรธจัด】

【คำตัดสิน : ภัยคุกคามต่ำมาก สามารถเปลี่ยนเป็นสารอาหารได้】

หลังจากสแกนพลังของจางไท่ ฝูงแมลงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป พุ่งเข้ามาโดยตรง

หิว หิว หิว หิว กิน กิน กิน กิน

"แมลงบ้า วันนี้วันหยุดฉันนะโว้ย รีบๆ ให้ฉันเลิกงานกลับบ้านไปเล่นเกมได้แล้ว!"

เผชิญหน้ากับฝูงแมลงที่พุ่งมาเหมือนคลื่นยักษ์ จางไท่ ซึ่งไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป ส่ายหน้า

เขาหยิบถั่วเหลืองหน้าตลกออกมา เสียบลงในเข็มขัด แล้วร่ายคาถาเฉพาะตัว

"ดูข้าเคลียร์เกมในชีวิตเดียว!"

"แปลงร่าง!"

"ตึง ตึง!"

ดนตรีทรงพลังเริ่มบรรเลง และถั่วเหลืองหน้าตลกก็กลายเป็นแสงสีเหลืองตามแนวเข็มขัด

ท่ามกลางดนตรีแปลงร่างที่เร้าใจ เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาดังขึ้น

"ยี่สิบสี่, เฮลิคอปเตอร์, ชามะนาวเย็น!"

"ดวงอาทิตย์สีเหลืองยามรุ่งอรุณ, ลูกผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุด!"

"มาสค์ไรเดอร์ จางไท่ ร่างลูกพี่ใหญ่เปิดตัวอย่างเจิดจรัส!"

"ใครอยากได้ชามะนาวเย็นสักขวดไหม?"

เมื่อการแปลงร่างสิ้นสุดลง จางไท่ที่กลายเป็นอัศวินลูกพี่ใหญ่ รู้สึกว่าร่างกายเปี่ยมไปด้วยพลัง

ในเครื่องสแกนของฝูงแมลงสังหารที่พุ่งเข้ามา แสงสีแดงเจิดจ้าพุ่งออกมาทันที

【เป้าหมาย : ???】

【อันตรายสุดขีด! อันตรายสุดขีด! อันตรายสุดขีด!】

【หนี! ทิ้งทุกอย่าง!】

ฝูงแมลงสังหารที่ได้รับคำสั่ง หยุดชะงักทันที ในเวลาไม่ถึงวินาที พวกมันแตกตัวจากร่างเดียวเป็นหน่วยย่อยนับไม่ถ้วน บินหนีไปยังส่วนต่างๆ ของจักรวาลทันที

รังสังหารราชันมีความคิดเดียวเท่านั้น

หนึ่งคือทั้งหมด ทั้งหมดคือหนึ่ง

มองดูฝูงแมลงสังหารที่สลายตัวทันที จางไท่แค่นเสียงดูแคลน

"คิดจะหนีเหรอ? หึ! ลูกเตะพายุหมุนสายฟ้า!"

แสงเจิดจ้าพาดผ่าน มันคือลูกเตะลอยฟ้าที่มองไม่เห็น ซึ่งถูกปลดปล่อยโดยจางไท่ผู้สืบทอดพลังของลูกพี่ใหญ่

ในเสี้ยววินาทีนั้น ฝูงแมลงสังหารแตกตัวออกเป็น 100,000 หน่วยย่อย

และอัศวินลูกพี่ใหญ่ จางไท่ ก็ปล่อยลูกเตะไรเดอร์คิกออกไป 100,001 ครั้ง

พร้อมกับเสียงโหยหวนของฝูงแมลงสังหาร ท่ามกลางประกายไฟระเบิดที่เจิดจ้า จางไท่ดื่มชามะนาวเย็นในมืออย่างพึงพอใจ

"กลยุทธ์เกมสมบูรณ์!"