ตอนที่ 202 : พูดสิ พวกเธอพูดอะไรก็ได้

ตอนที่ 202 : พูดสิ พวกเธอพูดอะไรก็ได้

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ราวกับฟันเฟืองที่เคลื่อนตัวอยู่ในเครื่องจักร ประสานสอดคล้องกันเป็นพิเศษ

ในฐานะสาวกผู้ศรัทธาของเทพแห่งความมั่นคงที่ยิ่งใหญ่ 'ห่าวเจี้ยน' เกลียดเสียงอึกทึกวุ่นวาย

ยกตัวอย่างเช่น เจ้าเด็กเหลือขอที่บุกเข้ามาในห้องทำงานของเขาเมื่อเช้านี้ ที่กล้าตั้งคำถามกับการตัดสินใจของเขา

การติดตั้งเครื่องทำน้ำแข็งให้นักเรียนต่างชาติมันผิดตรงไหน? ถ้าเราไม่ทำแบบนี้ เราจะแสดงถึงความใจกว้างของโรงเรียนเราได้ยังไง?

การที่กล้ามาถึงห้องทำงานครูใหญ่ด้วยตัวเอง แสดงว่าไม่ใช่เด็กธรรมดา ต้องจัดการให้อยู่หมัด

เมื่อมองดูกลุ่มนักเรียนที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าบางเบาอยู่ด้านล่างเวที เขาก็พยักหน้า ใช่เลย แบบนี้สิ ทุกคนสวมเสื้อผ้าสไตล์เดียวกันดูเข้ากันได้เป็นอย่างดี

"สัปดาห์หน้าสั่งตัดเครื่องแบบนักเรียนสักล็อตดีกว่า จะได้ดูสวยงามขึ้น" เขาคิดในใจ "วิธีนี้ยังช่วยให้เก็บเงินได้อีกก้อนด้วย"

ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับสายลมเย็นสบาย ก็มีร่างที่ไม่ค่อยเข้าพวกปรากฏขึ้นในสายตา

"ทำไมยังมีบางคนใส่เสื้อนวมอยู่อีก?"

ครูใหญ่ห่าวยื่นมือออกไปนอกค่ายกลเวทมนตร์ อุณหภูมิที่ร้อนระอุทำให้เขาสะดุ้งและรีบชักมือกลับทันที

"นั่นสินะ ข้างนอกยังร้อนขนาดนั้น"

เขาพึมพำ เมื่อจำได้ว่าหนึ่งในนั้นคือเจ้าเด็กเหลือขอที่มาเผชิญหน้ากับเขาในห้องทำงานเมื่อเช้า

นักเรียนแบบนี้มักจะน่ารำคาญเสมอ ไม่ว่าจะเวลาไหนก็ตาม

เพื่อเรียกร้องความสนใจ ถึงกับใส่เสื้อนวมในอากาศร้อนขนาดนี้

เพื่อนร่วมหอพักไม่กี่คนรอบตัวเขาก็คงเหมือนกัน ไม่ตั้งใจเรียน เอาแต่คิดเรื่องพวกนี้

เขาถอนหายใจแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้

"โลกกำลังเสื่อมถอย! นักเรียนสมัยนี้ไม่มีความอดทนต่อความยากลำบากเหมือนพวกเราในสมัยก่อนเลย..."

"ตาแก่บ้านั่นพึมพำอะไรอยู่ข้างบน?"

เมื่อมองดูครูใหญ่ห่าวที่ชำเลืองมองมาทางนี้เป็นระยะๆ เดวิดรู้สึกอึดอัดราวกับกลืนแมลงวันลงไป

ทันใดนั้น เสียงระฆังในหอประชุมก็ดังขึ้น และค่ายกลเวทย์ใบ้ก็ครอบคลุมทั่วทั้งห้องโถง จากที่เคยเสียงดังจอแจก็เงียบสนิทลงในทันที

เดวิดอ้าปาก และพบว่าเขาไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้จริงๆ ทำได้เพียงชูนิ้วกลางให้เวทีอย่างลับๆ ด้วยความจนใจ

"สวัสดีนักเรียนทุกคน วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส แดดจ้า..."

บนโพเดียม ศีรษะล้านเลี่ยนของครูใหญ่ห่าวสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย เขาพูดอย่างกระตือรือร้น น้ำลายแตกฟองกระจายไปทั่วขณะกล่าวสุนทรพจน์ปลุกใจ

"สถาบันศิษยาภิบาลสีครามของเรามีประวัติศาสตร์อันยาวนาน นับตั้งแต่ก่อตั้งเมื่อยี่สิบปีก่อนโดยครูใหญ่คนแรก 'หลี่'..."

"ไม่ว่านักเรียนจะไปที่ไหน ผู้คนต่างต้อนรับพวกเขาด้วยความจริงใจ..."

"ภาพแห่งชีวิตชีวาและความเจริญรุ่งเรือง..."

"ครูไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงเอาแต่ถกเถียงเรื่องสภาพอากาศ แทนที่จะถามใจตัวเองดู..."

เมื่อฟังเรื่องไร้สาระไม่จบไม่สิ้นของครูใหญ่บนเวที ใบหน้าของเดวิดก็เริ่มมืดมน ถึงแม้เขาจะรู้สึกหนาวไปทั้งตัว แต่ความหงุดหงิดก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอก

"ตุบ"

เสียงทึบๆ ดังขึ้น ทุกคนหันไปมองทางต้นเสียงและเห็นนักเรียนคนหนึ่งล้มฟุบลงกับพื้น ใบหน้าแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเป็นลมแดด

เมื่อเห็นนักเรียนเป็นลมแดด ครูใหญ่ห่าวขมวดคิ้ว บ่นพึมพำอีกครั้งเกี่ยวกับสมรรถภาพร่างกายที่ย่ำแย่ของนักเรียนสมัยนี้

หลังจากสั่งการให้คนพานักเรียนที่เป็นลมแดดออกไป เขาก็กระแอมไอและมองดูนักเรียนด้านล่างที่เริ่มแสดงสีหน้าโกรธเคือง ครูใหญ่ห่าวกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

"ครูรู้ว่าพวกเธอหลายคนยังอยากจะพูดคุยกับครู แต่เนื่องจากครูใหญ่งานยุ่งมาก จึงยากที่จะจัดเวลามาคุยกับทุกคนแบบตัวต่อตัว"

"ตอนนี้เป็นโอกาสดีแล้ว ทุกคนสามารถระบายความไม่พอใจได้อย่างเต็มที่"

"พูดมาสิ ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้หรอก ทุกคนพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาได้อย่างอิสระเลย"

【ค่ายกลเวทย์ใบ้ ทำงาน】

เมื่อมองดูนักเรียนที่เงียบกริบ ครูใหญ่ห่าวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ขณะที่เขากำลังจะพล่ามเรื่องไร้สาระต่อ เสียงของเลขาฯ ดั๊กก็ดังขึ้นจากอุปกรณ์สื่อสารเวทมนตร์ข้างกาย

"ครูใหญ่ครับ พอแค่นี้เถอะครับ ถ้าขืนพูดต่อ อาจจะทำให้เกิดความโกรธแค้นของมวลชนได้จริงๆ นะครับ..."

"หึ" ครูใหญ่ห่าวแค่นเสียงอย่างดูแคลน ในฐานะศิษยาภิบาลวิญญาณระดับ 5 เขาจับอารมณ์ของนักเรียนด้านล่างได้ มันเหมือนกับภูเขาไฟที่ถูกกดทับและพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อจริงๆ

งั้นก็ ถึงเวลาสำหรับขั้นตอนต่อไป

เขาดีดนิ้ว ทันใดนั้นมวลอากาศเย็นยะเยือกก็ระเบิดออกมาเหนือสถานที่จัดงานทั้งหมด

"นี่คือ 'ค่ายกลเวทย์น้ำแข็ง' ที่ครูขอยืมมาจากสถาบันจอมเวทย์เพื่อทุกคน แม้ว่าค่าเช่าจะไม่ใช่ถูกๆ แต่เพื่อนักเรียนแล้ว ครูห่าวเจี้ยนยินดี"

เขาพูดด้วยท่าทางชอบธรรม แผ่รังสีแห่งความยุติธรรมออกมา

ถึงแม้ราคาของค่ายกลนี้จะไม่ถึงครึ่งของหอพักนักเรียนต่างชาติ แต่อย่างน้อยมันก็ปล่อยลมเย็นออกมาได้

ภายใต้ผลของลมเย็น นักเรียนที่กำลังจะระเบิดอารมณ์ก็ค่อยๆ สงบลง

แม้ว่าสีหน้าของ 'ซูเหลียน' จะยังแสดงความไม่พอใจ แต่อย่างน้อยก็ไม่เกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อครู่

นักเรียนพวกนี้มีบุคลิกที่ถูกกดทับ ถ้าเอาค่ายกลออกมาตั้งแต่แรก พวกเขาก็จะรู้สึกว่าเป็นหน้าที่ของโรงเรียน

แต่ภายใต้อุณหภูมิสูงและความกดดันทางอารมณ์อย่างต่อเนื่อง การปล่อยค่ายกลออกมาในช่วงขีดสุดกลับจะทำให้พวกเขารู้สึกซาบซึ้งแทน

นักเรียนก็เป็นแบบนี้แหละ ห่าวเจี้ยนแสยะยิ้ม ให้ขนมหวานสักหน่อย พวกเขาก็จะลืมการตบหน้าที่ได้รับก่อนหน้านี้ไป

"เอาล่ะ การทดสอบจิตใจเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ"

เขาเองก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย จึงถอยไปอยู่หลังเวที ปล่อยให้เลขาฯ สั่งการเหล่าอาจารย์ให้นำนักเรียนเข้าสู่การทดสอบ

【ค่ายกลเวทย์ใบ้ ยกเลิกการทำงาน】

"ไอ้โง่เอ๊ย ฉัน * แก *!"

เดวิดตะโกนด่าออกมาดังลั่น พยายามจะด่าต่ออีกสองสามคำ แต่ก็พบว่าเพื่อนร่วมห้องกำลังดึงตัวเขาไว้

เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นอาจารย์ที่ปรึกษาทำหน้าจนใจใส่เขา

เขาถอนหายใจ รู้ดีว่าถ้าขืนด่าต่อไป ตัวเขาที่เป็นนักเรียนอาจจะไม่เป็นไร แต่อาจารย์ที่ปรึกษาของเขาจะโดนหักเงินเดือน

"นี่มันโลกบ้าอะไรกันวะ?"

เขาสบถเบาๆ รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างที่สุด

ไอ้ห่าวเจี้ยนนั่น คิดว่าตัวเองมีอำนาจและเก่งเรื่องเส้นสาย ถึงได้ขึ้นมาเป็นครูใหญ่ได้

"หึ"

เขาอยากจะร้องเรียนมัน แต่ก็กลัวว่าจะเรียนไม่จบ

ในฐานะนักเรียน เขาไร้ทางสู้และทำได้เพียงถอนหายใจอย่างหมดแรง

การทดสอบจิตใจครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนๆ โดยมี "เครื่องจักรเวทมนตร์" เป็นส่วนประกอบหลัก

ว่ากันว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์ใหม่ของเทพแห่งเวทมนตร์ ที่สามารถดูดซับธาตุเวทมนตร์เพื่อสร้างภาพลวงตาทางจิตและทำให้คนดำดิ่งลงไปในนั้นได้

จอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ 'กาวิน ล็อค' ยืนอยู่ข้างเครื่องจักรเวทมนตร์ รับหน้าที่ควบคุมมันในครั้งนี้

ครูใหญ่คนก่อนของสถาบันศิษยาภิบาลสีครามมีความสัมพันธ์อันดีกับสถาบันจอมเวทย์ และทั้งสองสถาบันก็มีการแลกเปลี่ยนฉันมิตรกันบ่อยครั้ง

แม้ว่าครูใหญ่คนเก่าจะเลื่อนตำแหน่งและย้ายไปแล้ว แต่ตามธรรมเนียม สถาบันจอมเวทย์ก็ยังส่งจอมเวทย์มาร่วมการทดสอบจิตใจของสถาบันศิษยาภิบาลในครั้งนี้

อย่างไรก็ตาม จากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ครูใหญ่คนใหม่ของสถาบันศิษยาภิบาลคนนี้ดูเหมือนจะ...

กาวินขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องกังวล สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือเดินเครื่องจักรนี้เพื่อให้การทดสอบจิตใจเสร็จสิ้น

เครื่องจักรนี้ถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรกโดยสถาบันของพวกเขาเช่นกัน โดยแบ่งระดับตั้งแต่หนึ่งถึงแปด

ในจำนวนนั้น นักเรียนที่มีสภาวะจิตใจสูงสุดในสถาบันจอมเวทย์ทำได้เพียงระดับสี่เท่านั้น

นี่ก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะในหมื่นคนแล้ว ต้องรู้ก่อนว่าโดยทั่วไปนักเรียนยังมีประสบการณ์ทางสังคมน้อย และสภาวะจิตใจของพวกเขาก็ค่อนข้างเรียบง่าย

และการประเมินระดับนี้อ้างอิงจากมาตรฐานเฉลี่ยของทั้งจักรวาล

สำหรับระดับห้าขึ้นไป จำนวนนักเรียนที่สามารถไปถึงระดับนี้ได้ในดาวดวงเดียวมีไม่เกินสิบคน

ส่วนระดับหกน่ะเหรอ? มีเพียงพวกเผ่าพันธุ์พลังจิตในอุดมคติ ที่ขัดเกลาจิตใจมาตั้งแต่เด็กเท่านั้นที่อาจจะไปถึงได้

ระดับสี่ก็ทำให้สถาบันจอมเวทย์พอใจมากแล้ว พวกเขาแค่ไม่รู้ว่าจะมีนักเรียนระดับห้าถือกำเนิดขึ้นในกลุ่มศิษยาภิบาลเหล่านี้หรือไม่ ซึ่งเป็นกลุ่มที่ให้ความสำคัญกับสภาวะจิตใจยิ่งกว่าจอมเวทย์เสียอีก

กาวิน ล็อค กำคทาของเขาแน่น มองดูใบหน้าอ่อนเยาว์ด้านล่างเวทีด้วยความคาดหวังอย่างลึกซึ้ง