บทที่ 247 - แกน่ะตายไปแล้ว (10) [16-12-2019]

บทที่ 247 - แกน่ะตายไปแล้ว (10)”

หากมีตัวเลือกให้เลือกคำถามแบบข้อกากับข้อเขียน ยูอิลฮานก็จะต้องเลือกข้อกาแน่นอน ไม่ใช่แค่ยูอิลฮานเท่านั้น แต่ไม่ว่าเด็กคนไหนในเกาหลีก็ต้องเลือกแบบนี้

แต่ว่าในตอนนี้คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดสำหรับชีวิตของยูอิลฮาน ช่วงเวลาในการเข้าสู่สิ่งมีชีวิตชั้นสูง คำถามที่เขาเจอก็คือการต้องเรียงความตอบกลับไป

ยูอิลฮานได้มองไปหาเลียร่าด้วยสีหน้ามืดมน

"ไม่มีคำใบ้เลยหรอ? ไม่มีแม้แต่นิดเลย"

"ถ้านายต้องการคำใบ้ล่ะก็ คำใบ้นั่นก็อยู่ตรงหน้านายแล้วไง"

เลียร่าได้จิ้มนิ้วไปที่ปีกของสเปียร่า ยูอิลฮานก็กำลังจะพูดอะไรกับเลียร่า แต่ว่าสเปียร่าก็ได้ยิ้มและพูดขัดขึ้นมาก่อน

[กองทัพสวรรค์ดีมากๆเลยนะ ยูอิลฮาน]

"..."

จะให้ยูอิลฮานไปเข้ากับกลุ่มคนที่เพิ่งจะทรยศเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ? ในตอนนี้หากเป็นเรื่องของกองกำลัง ยูอิลฮานไม่อยากจะคุยกับสเปียร่าเลย

ยูอิลฮานได้ส่ายหัวออกมาและมองไปที่เลียร่า เธอได้แต่หยักไหล่ชูมือออกมา

"ถึงนายจะมองฉันแบบนั้นก็เถอะนะ ฉันเคยบอกไปแล้วว่าหากว่าจะมีทางลัดในการเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงนั่นคือการเข้าร่วมฝ่ายกองกำลังไงล่ะ"

"แต่ว่าฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะไม่มีภารกิจในการเลื่อนขั้นนี่"

[ยูอิลฮาน ทั้งหมดที่นายต้องทำก็คือเข้าร่วมกองทัพสวรรค์ นี่จะแก้ปัญหาทุกๆอย่างได้ นายจะได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่มีชีวิตนิรันดร์และมีศักยภาพไร้ขีดสุด และการที่กองทัพสวรรค์ได้คนที่สามารถฆ่าคลาส 7 ได้ทั้งๆที่เขาคนนั้นอยู่คลาส 4 มา นี่แหละคือสถานการณ์ทีมีแต่ได้ทั้งสองฝ่าย]

"นั่นมัน...ให้ฉันคิดให้รอบคอบก่อนแล้วกัน"

ต่อให้ยูอิลฮานตายเขาก็ไม่คิดจะเข้ากับกองทัพสวรรค์เลย แต่ดูเหมือนว่าสเปียร่าจะมองเขาเป็นพรรคพวกไปแล้วจากการที่เขาได้เคลื่อนไหวช่วยเธอไว้ การที่เขาจะแทงข้างหลังเธอก็ยิ่งง่ายขึ้นตามความที่เธอเชื่อใจเขา แต่ยังไงก็ตามนี่มันยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก

ยูอิลฮานได้มองไปที่สเปียร่าอย่างอึดอัดใจ แต่ว่าสเปียร่าก็ยังพูดออกมาด้วยตาเป็นประกาย

[เรายินดีต้อนรับทูตสวรรค์คนใหม่เสมอ ยูอิลฮาน!]

"โอเค เข้าใจแล้ว"

ยูอิลฮานได้ถอนหายใจออกมาระหว่างที่ทำความสะอาดหอกของเขาและเก็บกลับเข้าไปในเกราะ พอคิดย้อนไปแล้วสถานการณ์นี้ก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ถึงเขาจะตกใจมากๆกับการที่ไม่มีข้อมูลใดๆถึงวิธีการเป็นคลาส 5 ทั้งๆที่ในตอนคลาส 1-4 มีคำแนะนำมาตลอด แต่ว่านี่มันก็ไม่ใช่ว่าเส้นทางในการพัฒนาของเขาจะถูกปิดกั้นทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง

แถมในการต่อสู้ในครั้งนี้เขายังได้บางสิ่งบางอย่างมา นั้นก็คือเส้นทางแห่งวิถีหอกของเขาที่จะพัฒนาไปต่อรวมไปถึงลือดของมังกร มานา และอ่างแห่งปาฏิหาริย์ นี่คือพลังที่เขาได้รับมา และด้วยพลังพวกนี้ทำให้การพัฒนาของเขาเป็นไปต่อได้

"ถ้างั้นกลับกันก่อนแล้วกัน"

"ใช่แล้ว ตอนนี้คนอื่นคงเป็นกังวลจะแย่แล้ว"

[นับตั้งแต่อิชจาร์ปรากฏตัวมาฉันกังวลมากๆ แต่การที่เราแก้ปัญหาได้ด้วยวิธีแบบนี้มัน...]

สเปียร่าได้พึมพัมออกมาอย่างประหลาดใจ และคิดว่าเรื่องแบบนี้มักจะเกิดขึ้นบ่อยๆเมื่อเธออยู่กับยูอิลฮานทำให้เธอถึงกับเผลอหยักหน้าไป

[มันก็เพราะนายเป็นตัวตนที่บ้ามากๆสินะ]

"นี่เธอกำลังดูถูกฉันอยู่นะ"

[ฉันไม่ได้ดูถูกนะ]

สเปียร่าได้ยิ้มออกมา และยูอิลฮานก็ยิ้มขึ้นเช่นกัน จากนั้นเขาก็เปิดใช้งานสกิลข้ามมิติกลับไปสู่ดาเรย์อีกครั้ง

การข้ามมิติกลับไปในครั้งนี้เนื่องจากอิชจาร์ได้ตายไปแล้วทำให้เขาต้องใช้แค่หินพลังเวทย์คลาส 3 คลาส 4 ไม่กี่ก้อนเท่านั้นเอง ภายในเวลาสั้นๆคนทั้งสามได้กลับมาที่ดาเรย์ พื้นที่ที่ค่ายกองทัพสวรรค์ตั้งยู่และยังเคยเป็นพื้นที่ที่เกิดสงครามระหว่างทูตสวรรค์กับกองทัพปีศาจวิบัติขึ้น

[ฉันไม่รู้สึกถึงตัวตนของอิชจาร์ในโลกใบนี้แล้ว... เกิดอะไรขึ้นกับสเปียร่ากันนะ!?]

[เกิดอะไรขึ้นกับยูอิลฮาน กับเลียร่ากัน!?]

[พวกนั้นซ่อนตัวเองจากโลกใบนี้อย่างสมบูรณ์ได้ยังไงกัน?]

ในตอนนี้ทูตสวรรค์ทุกๆคนต่างก็ตื่นตระหนก

[พวกเราต้องรายงานเบื้องบน... ผู้บังคับบัญชากองพันได้เคลื่อนไหวแล้ว]

[แต่ว่าในเวลาเดียวกันนี้ผู้บังคับบัญชากองพันนั่นก็หายไปแล้วด้วย!]

[แต่ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องรายงานเรื่องไป บางทีสงครามในครั้งนี้จะยิ่งใหญ่ร้ายแรงกว่าที่เราคิดซะแล้ว!]

ในตอนเทลาก้าเข้ามาซุ่มโจมตี ทูตสวรรค์ก็ตกใจมากๆแล้ว และต่อมาสเปียร่าก็ปรากฏตัวมาลอบฆ่าเทลาก้าไปพรอมทั้งยูอิลฮานโผล่มากวาดล้างมังกร และต่อมาอีกทีอิชจาร์ก็โผล่ออกมา แต่แล้วในท้ายที่สุดยูอิลฮานก็ได้พาพวกนั้นทั้งหมดหายไปแล้ว แม้แต่ทูตสวรรรค์ที่เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงก็ยังได้แต่สับสนกันทั้งนั้น

จนกระทั่งถึงตอนที่กลุ่มยูอิลฮานกลับมาความโกลาหลวุ่นวายของทูตสวรรค์ก็ยังไม่หมดลงเลย นี่มันเพราะว่าเวลาในการต่อสู้ของยูอิลฮานกับอิชจาร์ไม่ได้ใช้เวลานานนักเลย

[เรากลับมาแล้ว]

[อะ... สเปียร่า]

[...สเปียร่า!?]

เมื่อสเปียร่าปรากฏตัวออกมาตรงหน้า ทูตสวรรค์คนอื่นๆก็ได้แต่มองตาปริบๆราวกับถูกน้ำเย็นสาดลงหัว ทำไมกัน แล้วได้ยังไงกัน คำถามจำนวนนับไม่ถ้วนได้แสดงออกมาผ่านสายตาที่มองกันมาที่สเปียร่า

สเปียร่าได้หยักไหล่สบายๆและพูดออกมา

[ถึงจะอธิบายได้ยาก... แต่ว่าอิชจาร์ตายไปแล้ว]

[เธอฆ่ามันหรอสเปียร่า!?]

[ไม่ใช่ฉันหรอก ถ้าอธิบายทั้งหมดมันจะยาวมาก แต่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือยูอิลฮานที่อยู่ข้างๆฉันเป็นคนฆ่า...]

ยังไงก็ตามเมื่อสเปียร่าได้หันไปด้านหน้า เธอก็ได้รู้ตัวว่ายูอิลฮานกับเลียร่าไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกแล้ว พวกยูอิลฮานได้ไปที่อื่นด้วยวงเวทย์เอลฟ์โบราณในทันทีที่มาถึงที่นี่แล้ว

[โอ้ พวกเขาไปแล้ว]

[สเปียร่า ยูอิลฮานอยู่ไหนล่ะ?]

[เธอบอกฉันได้ไหมว่าเธอไปไหนมา? พวกเราต้องการคำอธิบายนะ]

[....ให้ตายสิ]

ทูตสวรรค์ยังคงมองมาที่เธอด้วยสายตาสับสนอยู่ สเปียร่ารู้ได้ทันทีว่าเธอจะต้องเสียเวลาอธิบายแน่นอน และยูอิลฮานก็จะไม่มีทางกลับมาช่วยเธออธิบายแน่

พันธมิตรกองทัพสวรรค์กับยูอิลฮานได้ทำศึกครั้งแรกจบลงไปด้วยความเสียหายที่ค่อนข้างนอก แถมในศึกครั้งนี้ยูอิลฮานก็ยังได้ศพของมังกรคลาส 6 กับคลาส 7 มาอีกด้วย นอกไปจากนี้เขายังมีศพมังกรอีกเป็นพันๆตัวในช่องเก็บของ

ยูอิลฮานกับเลียร่าได้ทิ้งสเปียร่าที่ตกอยู่ท่ามกลางทูตสวรรค์และเทเลพอตหนีไปหาคนอื่นในทันที สถานที่ปลอดภัยที่เขาไดเส่งป้อมปราการทั้งสองไปแน่นอนว่าก็คือค่ายทัพหน้าของกองทัพปีศาจวิบัติ ไม่สิ พูดใช่ชัดก็คืออดีตค่าย

"ฉันกลับมาแล้ว"

ยูอิลฮายได้โผลขึ้นมากลางอากาศและบอกกับทุกคนว่าเขากลับมาแล้วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

"อิลฮานนนน!"

แน่นอนว่าการทำตัวสบายๆของเขาไม่ได้ช่วยให้คนอื่นคลายความกังวลได้เลย นายูนาที่ภาวนาให้ยูอิลฮานกลับมาอย่างปลอดภัยตลอดได้พุ่งตัวเข้ามากอดเข้าไว้เร็วกว่าใครๆ

"ย่ะห์"

"ไม่ ไม่ได้นะ!"

ในตอนที่นายูนากำลังจะได้กอดยูอิลฮานแล้ว เลียร่าที่อยู่ด้านหน้าได้รีบก้าวมาขวางทันที ยังไงก็ตามนายูนาได้เตรียมตัวเอาไว้แล้ว เธอได้ร่ายเวทย์ป้องกันของเรย์น่าออกมาทันที

"ได้แล้ว เอ๋!?"

"เสียใจด้วยนะ ฉันมีเจ้าของแล้ว"

"โอ้วววว!"

ระหว่างที่เลียร่ากำลังติดโล่รอบตัวนายูนาอยู่ นายูนาที่เข้าหายูอิลฮานก็ถูกเอจิสเบี่ยงออกไปทันที การป้องกันของยูอิลฮานก็ยังคงละเอียดอ่อนอยู่เช่นเคย

"ย๊ากกกก!"

ยังไงก็ตามในตอนนี้เองได้มีแสงสว่างส่องออกมาจากร่างนายูนา แสงนี้สว่างจ้าจนถึงขัดทำให้ยูอิลฮานกับเลียร่ามองไม่เห็นอยู่ชั่วคราว! ตอนนี้มีแต่เสียงตะโกนของนายูนาเท่านั้นที่มีให้ได้ยิน

"ท่านหญิงเรย์น่าาาาา!"

"ย๊ากกกก"

"เธอเล่นใหญ่ถึงขนาดนี้เลย!?"

ผู้หญิงพวกนี้กำลังสู้เพื่ออะไรกันเนี้ย!? ยูอิลฮานได้ฝืนเปิดตาขึ้นมาด้วยความสงสัยแบบนี้ นายูนาในตอนนี้ได้อยู่ที่หน้าอกของเขาแล้ว

"เฮะๆ ฉันอยากจะเจอนายมากๆเลย"

"ทั้งๆที่เพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเองนะ..."

ยูอิลฮานได้มองไปที่นายูนาที่ตอนนี้กำลังหัวเราะแปลกๆพร้อมกับถูหน้าอยู่กับหน้าอกของเขา

"เธอไม่ได้ห่วงฉันสักนิดเลยใช่ไหมเนี้ย?"

"ฉันรู้อยู่แล้วว่านายไม่ใช่คนที่จะตายง่ายๆ~ แต่ฉันก็ห่วงแน่นอนเพราะนายอาจจะบาดเจ็บได้"

"ไม่ต้องห่วงฉันไม่ได้เป็นอะไร ถ้าเธอได้รู้ว่าฉันสู้ยังไงเธอได้ตกตะ... เธอกำลังจับอะไรอยู่นั่น?"

"กรี๊ดด"

นายูนาได้จับไปทั่วตัวของเขาเพื่อหาอากาศบาดเจ็บ แต่ว่าแผลพวกนั้นได้หายไปนานแล้วจากการฟื้นฟูเหนือมนุษย์ของเขา เขาได้ส่งนายูนาที่กำลังจะจับส่วนนั้นของเขาไปให้เลียร่าทันที จากนั้นนายูนาก็ได้รับการลงโทษที่น่ากลัวในทันที

"กรี๊ดดดด อิลฮาน นายมันงี่เง่าาาา!"

"ท่านจักรพรรดิ พวกเราดีใจมากที่ท่านปลอดภัย"

"เรากำลังรอนายท่านกลับมาอยู่เลย"

พอนายูนาถูกพาตัวไปแล้ว มิลฟ่ากับเอริเซียก็ได้เข้ามาต้อนรับเขาราวกับพวกเธอคือลูกสุนัขที่กำลังรอเจ้าของกลับมา ยูอิลฮานได้รู้สึกภูมิใจเล็กน้อยทำให้เขาเผลอลูบหัวพวกเธอไป แต่ก็เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ พวกเธอได้ดีใจจนเหมือนกับลูกสุนัขอีกแล้ว

"มังกรน่ากลัวนั่นตายแล้วหรอ?"

"ใช่ ฉันฆ่ามันไปแล้วแน่ๆ ถึงจะไม่ใช่การต่อสู้ที่ยุติธรรมอะไร แต่ว่าอย่างน้อยพวกเธอจะไม่ได้เจอเจ้านั่นมีชีวิตอยู่อีกแน่ กองทัพปีศาจวิบัติก็ไม่น่าจะคิดที่จะเข้าร่วมสงครามครั้งนี้อีกแล้ว"

แน่นอนเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธในความเป็นไปได้ที่ว่า 'หมายเลข 13 ตายไป ถ้างั้นตอนนี้หมายเลข 12 ก็น่าจะมาแล้ว' หรืออะไรแบบนี้เชนกัน แต่ว่ายูอิลฮานก็คิดว่าสมดุลระหว่างทั้งสี่ฝ่ายก็ไม่น่าจะพังลงง่ายๆแบบนั้นแน่

ถึงแม้ว่าอาจจะมีสมาชิกของกองทัพปีศาจวิบัติเข้ามาที่นี่อีก แต่พวกมันก็น่าจะแค่มาสังเกตการณ์การต่อสู้เท่านั้นแหละ และแน่นอนว่าพวกที่มานั่นก็จะต้องตายภายในเงื้อมมือของยูอิลฮาน

"ยิ่งไปกว่านั้น"

ยูอิลฮานได้คิดกลับไปถึงช่องเก็บของที่ใกล้เต็มของเขาและพูดขึ้นกับมิลฟ่า

"มีเอลฟ์ที่เรียนการตีเหล็กอยู่ใช่ไหม?"

"ค่ะ มีคนที่ได้ขัดเกลาในความรู้ที่ท่านจักรพรรดิมอบมาให้เราอยู่ และพวกเขาได้บรรลุในระดับความสามารถที่สูงอยู่ทีเดียว"

"เยี่ยมมาก เรียกพวกเขามาที่นี่ทีสิ"

ยูอิลฮานได้รวบรวมเอลฟ์ช่างตีเหล็กประมาณสิบคนมา และหยิบเอาศพขนาดยักษ์ของมังกรคลาส 4 ที่มีอยู่มาให้กับเอลฟ์พวกนี้

"มะ มังกร"

"แม้ว่ามันจะตายไปแล้วก็ยังมีแรงกดดันอยู่เลย ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราล่าเจ้าตัวแบบนี้ได้"

"แต่ว่าท่านจักรพรรดิได้ฆ่าเจ้าตัวที่ใหญ่กว่าตัวนี้เป็นร้อยเท่าเลยนะ"

"อย่าบอกนะว่าท่านจักรพรรดิจะแสดงศิลปะการใช้มังกรมาสร้างอาวุธให้เราได้ดู"

พวกเอลฟ์ได้พูดถูกเพียงครึ่งเดียว ยูอิลฮานได้บอกออกมาทันที

"พวกนายจะต้องจัดการกับมังกรนี่ ไม่ใช่ฉัน"

"พวกเรา... ท่าน?"

"มะ มันเป็นไปไม่ได้! พวกเรารู้ดีกว่าใครว่าความสามารถเรายังด้อยอยู่!"

มังกรคือวัตถุดิบที่ดีที่สุดสำหรับช่างตีเหล็ก แต่ว่าระดับของช่างตีเหล็กก็สำคัญเช่นกัน

ถ้าหากวายูอิลฮานได้นำวัตถุดิบพวกนี้มาทำอาร์ติแฟคดีๆ ถ้างั้นอาร์ติแฟคระดับอีปิคหรือโกลาหลได้เกลื่อนโลกใบนี้แน่

ยูอิลฮานก็รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี เพราะเรื่องนี้ถึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเอาศพมังกรออกมา

"ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรมากหรอกนะ พวกนายจะทำให้มันเสียเปล่าทั้งหมดก็ได้ แต่ว่าถ้าพวกนายฝึกตีเหล็กด้วยวัตถุดิบของมังกร ถ้างั้นสิ่งที่พวกนายได้เรียนรู้ก็จะยิ่งมากตามไปด้วย"

"แต่ว่าท่านจักรพรรดิ..."

"ไม่เป็นไรหรอกน่า"

ยูอิลฮานได้ยิ้มขึ้นมาอย่างสงยและพูดขึ้นกับพวกเอลฟ์

"ฉันยังมีศพมังกรเหลืออยู่อีกประมาณ 3,298 ตัว"