ระบบฝึกยุทธ์ออโต้ 320 เข้าสู่คลังสมบัติราชาวิญญาณ

ระบบฝึกยุทธ์ออโต้ 320 เข้าสู่คลังสมบัติราชาวิญญาณ

เมฆาทมิฬบดบังนครราวนครจะทลาย

ในห้วงสมองของลู่หลี่พลันปรากฏบทกวีบทหนึ่งขึ้นมาทันที

หมอกทมิฬ ม้วนตัวดั่งเมฆา

เมืองน้ำแข็งทั้งเมือง ล้วนอยู่ภายใต้การปกคลุมของหมอกทมิฬเหล่านี้

ราวกับว่าทุกเมื่อจะมีอสุรกายยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวคำรามออกมาจากในหมอกทมิฬ กลืนกินทุกสรรพสิ่ง

เมื่อได้เห็นภาพนี้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญระดับทารกก่อกำเนิด ก็ยังรู้สึกไม่สงบใจอย่างยิ่งยวด

ในยามนี้ มีเพียงสมบัติวิญญาณ ‘ตะวันเพลิง’ ขนาดมหึมากลุ่มหนึ่งบนท้องฟ้า ที่สาดส่องแสงอันอ่อนโยนลงมา ทำให้ผู้คนรู้สึกสงบใจอยู่บ้าง

“น้องสะใภ้ นอกเมืองก็คือคลังสมบัติราชาวิญญาณ”

ชายชราหน้าบากกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ที่แท้ก็เข้าสู่คลังสมบัติราชาวิญญาณแล้วหรือ

ในใจของลู่หลี่พลันสั่นสะท้าน

สีหน้าของชายชราหน้าบากเผยความเคร่งขรึมออกมาสายหนึ่ง “หมอกทมิฬแผ่ออกมาจากส่วนลึกของคลังสมบัติราชาวิญญาณเมื่อสามชั่วยามก่อน ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็แพร่กระจายมาถึงรอบนอกของคลังสมบัติราชาวิญญาณ ปกคลุมทั่วทั้งเมืองทหารมาร”

“กล่าวอีกนัยหนึ่ง คลังสมบัติราชาวิญญาณทั้งหมด ได้กลายเป็นอาณาเขตปกครองของคนเผ่าจอมเวทไปโดยสิ้นเชิงแล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชราหน้าบาก สองสามีภรรยาหนานกงเสียก็ตกใจ

พวกเขาคิดจะถอยทัพอยู่บ้างแล้ว

ทว่า ลั่วหรูจิ้นยังคงมีใบหน้าเย็นชา “คนของพันธมิตรเซียนส่วนใหญ่ปรากฏตัวทางใด”

“ด้านขวา”

ชายชราหน้าบากกล่าวพลาง ยื่นม้วนภาพออกมาม้วนหนึ่ง “นี่คือแผนที่คลังสมบัติราชาวิญญาณหลังจากมิติถูกบิดเบือน น้องสะใภ้ หลังจากเข้าสู่หมอกทมิฬแล้ว จงระวังตัวหน่อย หมอกทมิฬนี้สามารถกดข่มจิตตระหนักรู้ได้”

“ดี”

ลั่วหรูจิ้นรับม้วนภาพมาโดยตรง เปิดออกดู

ลู่หลี่ชะโงกหน้าเข้าไปดูอย่างเปิดเผย

เห็นเพียงบนม้วนภาพเป็นแผนที่ผืนหนึ่ง

รอบนอกสุดคือบึงหนองและป่าทึบ

ตรงกลางคือสิ่งปลูกสร้างลึกลับที่คล้ายกับพีระมิดแห่งหนึ่ง

“นี่คือแผนที่คลังสมบัติที่สายลับขโมยมาจากเผ่าวิญญาณห้วงอเวจี แต่ว่า คนต่างเผ่าจุติลงมา มิติถูกบิดเบือน ภูมิประเทศด้านในเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก ยิ่งเข้าใกล้พีระมิด ภูมิประเทศก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงมาก แต่ว่า ที่สามารถยืนยันได้ก็คือ ซากร่างราชาวิญญาณยังคงอยู่ในคลังสมบัติของพีระมิดแห่งนี้อย่างแน่นอน”

ชายชราหน้าบากอธิบาย

ในใจของลู่หลี่ไหววูบ

ในอกของเขามีอาวุธศักดิ์สิทธิ์เผ่าวิญญาณ ขอเพียงล่วงลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ก็น่าจะสามารถสัมผัสได้ถึงที่ตั้งของคลังสมบัติราชาวิญญาณ

แต่นี่ล้วนไม่สำคัญ

ที่สำคัญที่สุด ก็คือต้องหาวาสนาทะลวงสู่ระดับทารกก่อกำเนิดของตนเองให้พบก่อน

ขณะนั้น ชายชราหน้าบากชี้ไปยังจุดสีแดงสี่จุดบนแผนที่แล้วกล่าวอีกว่า “เมืองทหารมารที่สำนักสร้างขึ้นอยู่ที่นี่ เผ่าวิญญาณห้วงอเวจีอยู่ที่ทางเข้าประตูหลักของคลังสมบัติด้านซ้ายบน ที่มั่นของเผ่าเทพอยู่ด้านบนสุด ที่มั่นของพันธมิตรเซียนอยู่ด้านขวาล่าง”

“ผู้อาวุโสเตา คนของเผ่าจอมเวทผู้ทรงอำนาจระดับเทพจำแลงหลอมสุญตาจะจุติลงมาลอบโจมตีกะทันหันหรือไม่”

หนานกงเสียเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน

นี่ก็เป็นสิ่งที่ลู่หลี่กังวลเช่นกัน

หากมีคนเผ่าจอมเวทระดับหลอมสุญตาโผล่ออกมา เปิดฉากสังหารหมู่ เขาก็ทำได้เพียงกระตุ้นยันต์เทพหนีไปโดยตรงเท่านั้น

“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล”

ชายชราหน้าบากกล่าวเสียงขรึม “แม้จะไม่รู้ว่าหมอกทมิฬด้านนอกคือค่ายกลอันใด แต่ว่า ในเมื่อมันสามารถบีบให้ผู้บำเพ็ญที่สูงกว่าระดับเทพจำแลงถอยไปได้ในพริบตา เช่นนั้นค่ายกลนี้ย่อมต้องไม่แบ่งแยกมิตรศัตรูอย่างแน่นอน อีกอย่าง คนเผ่าจอมเวทกำลังทำลายค่ายกลที่ราชาวิญญาณทิ้งไว้ ย่อมไม่อาจปลีกตัวออกมาได้”

ลู่หลี่พอได้ยิน ในใจก็ไหววูบ

ดูท่าแล้ว คนเผ่าจอมเวทใกล้จะทำลายคลังสมบัติราชาวิญญาณ พบซากร่างราชาวิญญาณแล้ว

“อาจารย์อา เช่นนั้นพวกเราไปแล้ว”

ลั่วหรูจิ้นไม่พูดจาไร้สาระอีก ปราณมารทั่วร่างระเบิดออก ม้วนตัวลู่หลี่ พุ่งไปยังนอกเมืองน้ำแข็งอย่างรุนแรง

เมื่อเห็นดังนั้น สองสามีภรรยาหนานกงเสียก็รีบตามไปทันที

…

หนึ่งถ้วยชาให้หลัง

ลู่หลี่และลั่วหรูจิ้น สองสามีภรรยาหนานกงเสียบินอยู่ที่ระดับต่ำ ชั่วพริบตาก็ไปได้ร้อยจั้ง

รอบด้าน บนศีรษะ ใต้เท้า ล้วนเป็นหมอกทมิฬที่ม้วนตัว

เย็นเยียบอย่างหาที่เปรียบมิได้

ไม่มีเสียงแม้แต่น้อย

ตามแผนที่ พวกเขาน่าจะอยู่บนบึงหนองแห่งหนึ่งแล้ว แต่ว่า กลับไม่ได้ยินเสียงอันใดเลย

เงียบสงัดอย่างที่สุด

ทำให้ผู้คนรู้สึกกดดันและไม่สงบใจอย่างยิ่ง

จิตตระหนักรู้ก็แผ่ออกไปได้ไกลที่สุดเพียงสามสิบจั้งรอบด้าน ถูกกดข่มอย่างที่สุด

ลั่วหรูจิ้นปล่อยโคมชิงฮวาออกมาดวงหนึ่ง ลอยอยู่เหนือศีรษะ หมุนวนอย่างแวววาว สาดแสงสีขาวเย็นเยียบออกมา ส่องสว่างทั่วอาณาเขตสิบจั้ง

ทว่า แสงสว่างก็ทำได้เพียงส่องทะลุหมอกทมิฬสิบจั้งนี้เท่านั้น

ไกลออกไปอีกหน่อย แสงก็ถูกหมอกทมิฬกลืนกินโดยตรง

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ลั่วหรูจิ้นก็ไม่กล้าเสี่ยงบินด้วยความเร็วสูง

สองสามีภรรยาหนานกงเสียที่อยู่ด้านข้างก็ซัดยันต์วิญญาณซ่อนเร้นออกมาสามแผ่น ปกปิดรูปร่างและกลิ่นอายของทั้งสี่คนไว้อย่างสิ้นเชิง

ในคลังสมบัติราชาวิญญาณแห่งนี้นอกจากพันธมิตรเซียนแล้ว ยังมีเผ่าเทพ เผ่าจอมเวท เผ่าอสูรห้วงอเวจี

หากบังเอิญพบเข้า ย่อมต้องเกิดการปะทะกันอย่างแน่นอน

นี่คือสิ่งที่ลั่วหรูจิ้นไม่อยากเห็น

ตอนนี้นางคิดเพียงอย่างเดียว ก็คือรีบไปยังที่มั่นของฝั่งพันธมิตรเซียน ช่วยเหลือลู่หลี่ตัวปลอมตรงหน้าสังหารคนของพันธมิตรเซียน จากนั้นก็โยนความผิดให้ลู่หลี่ตัวจริง

แต่นางคาดไม่ถึงเลยว่า ลู่หลี่ตัวปลอมตรงหน้า กลับเป็นลู่หลี่ตัวจริง

“ท่านแม่ จะกินอะไรหรือไม่”

ลู่หลี่ส่งผลไม้วิญญาณสีเขียวออกมาผลหนึ่งตามใจชอบ

“ไม่”

ลั่วหรูจิ้นไม่หันกลับมา กล่าวอย่างเย็นชา

“ผู้อาวุโสทั้งสอง ท่านจะกินหรือไม่” ลู่หลี่หันไปถามสองสามีภรรยาหนานกงเสียอีกครั้ง

“ไม่”

หนานกงเสียมองลู่หลี่แวบหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยปราณอาฆาต “เปิ่นจั้วมองหน้าเจ้าแล้วกินข้าวไม่ลง แล้วจะกินของที่เจ้าให้ได้อย่างไร”

ความโกรธแห่งเจ็ดอารมณ์สายหนึ่งพลันพรั่งพรูเข้ามา

ลู่หลี่ยิ้มแล้ว

เจ้าคนผู้นี้สามารถรีดไถผลประโยชน์ต่อไปได้นี่

ในใจของลู่หลี่ไหววูบ ยิ้มกล่าวว่า “ผู้อาวุโสหนานกง เป็นลู่หลี่ที่ฆ่าบุตรชายของพวกท่าน มิใช่ข้าที่ฆ่าบุตรชายของท่าน พวกท่านจะมาโกรธเคืองข้าทำไม”

“หืม”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หนานกงเสียความดันโลหิตพุ่งสูงขึ้นในทันที กัดฟันกล่าวว่า “เจ้าหนู กินผลไม้วิญญาณของเจ้าไปเถิด อย่าพูดจาไร้สาระมากความ”

ติ๊ง

เสียงใสกังวานดังขึ้นคราหนึ่ง

“[ยี่สิบสี่กระบี่มารสวรรค์ของเจ้าดูดซับความชั่วร้ายแห่งเจ็ดอารมณ์ ความโกรธแห่งเจ็ดอารมณ์ อารมณ์ตื่นเต้นอย่างผิดปกติ มารสวรรค์ตื่นขึ้น ผลการบำเพ็ญเพิ่มขึ้น 30,000%]”

“[ความคืบหน้ากระบี่มารเนตรใจ +1%]”

ไม่เลว ไม่เลว

ลู่หลี่ได้ยินการแจ้งเตือนระบบ ก็พยักหน้าในใจ แล้วกล่าวอีกว่า “ผู้อาวุโสหนานกง ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรชายข้าเข้าใจดี แต่ว่า คนเราก็ยังต้องมองไปข้างหน้า ที่จริงแล้ว ท่านกับพี่สะใภ้ผู้นี้สามารถมีใหม่อีกคนได้ เช่นนี้แล้ว ก็จะสามารถบรรเทาความเจ็บปวดในใจของพี่สะใภ้ผู้นี้ ก้าวออกจากความเศร้าโศกได้”

“หึ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นแม่ไก่ออกไข่หรือ พูดว่าจะเกิดก็เกิดได้รึ”

หนานกงเสียแค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง

หญิงงามในชุดคลุมขาวที่อยู่ด้านข้างก็สายตาเย็นชาดุจคมดาบ ถลึงตามองลู่หลี่อย่างแรงแวบหนึ่ง

“โอ้ หรือว่าทั้งสองท่านเรื่องนั้น… ไม่สู้ดี หรือว่าผู้อาวุโสหนานกงท่านเรื่องนั้น… ไม่ค่อยได้เรื่อง”

ลู่หลี่เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“เจ้าหนู เจ้ากล้าพูดอีกคำเดียว เชื่อหรือไม่ว่าเปิ่นจั้วจะฟันเจ้าสักสองสามดาบ”

หนานกงเสียดวงตาทั้งสองแดงก่ำในทันที กล่าวอย่างปราณสังหารคุกคาม

ติ๊ง

การแจ้งเตือนระบบดังขึ้นทันที

“[ยี่สิบสี่กระบี่มารสวรรค์ของเจ้าดูดซับความชั่วร้ายแห่งเจ็ดอารมณ์ อารมณ์ตื่นเต้นอย่างผิดปกติ มารสวรรค์ตื่นขึ้น ผลการบำเพ็ญเพิ่มขึ้น 40,000%]”

มองดูสีหน้าที่ละเอียดอ่อนของภรรยาหนานกงเสียอีกแวบหนึ่ง

ลู่หลี่รู้ว่าตนเองพูดถูกแล้ว

“ที่จริงแล้ว นี่ก็ไม่มีอะไร”

ลู่หลี่ยิ้มพลางส่ายหน้า “บุรุษมรรคมารไม่ได้เรื่อง ก็เพียงแค่บำเพ็ญวรยุทธ์มารจนเกิดปัญหา ข้าเคยบำเพ็ญเพียรอยู่ที่วัดหลานฮวา พบสูตรลับบทหนึ่ง เสริมด้วยวิชาลับนิกายพุทธ ได้ผลอย่างยิ่ง ผู้อาวุโสหนานกง ท่านจะลองดูหรือไม่”

“พูดจาเหลวไหล เปิ่นจั้วไม่มีปัญหา”

หนานกงเสียสะบัดแขนเสื้อแค่นเสียงเย็นชา

แต่ในขณะเดียวกัน เสียงส่งกระแสจิตที่เจือความประหลาดใจระคนสงสัยสายหนึ่งก็ส่งมา “เจ้าหนู เจ้าพูดจริงหรือ”

ความสุขแห่งเจ็ดอารมณ์สายหนึ่งพลันพรั่งพรูเข้ามา

“จริงแท้”

ลู่หลี่ยิ้มในใจ ส่งกระแสจิตตอบกลับ

“ให้เปิ่นจั้วลองดูหน่อย พอดีเลย เปิ่นจั้วมีสหายคนหนึ่ง…”

หนานกงเสียส่งกระแสจิตมาอีกครั้ง

“เข้าใจ เข้าใจ ก็สหายอย่างไรเล่า แต่ว่า อย่างไรเสียนี่ก็เป็นสูตรลับที่ข้าลำบากยากเข็ญหามาจากนิกายพุทธ ผู้อาวุโส…”

“หินวิญญาณเท่าใด”

“ไม่มาก หินวิญญาณระดับสูง 100 ก้อน”

“ห้าสิบก้อนเถิด”

“ผู้อาวุโส ท่านนี่โหดเกินไปแล้ว ถึงกับลดครึ่งราคาโดยตรง อย่างน้อยก็ต้องหินวิญญาณระดับสูง 90 ก้อน นั่นคือพี่น้องร่วมสาบานของท่านนะ หรือว่าท่านอยากให้เขาเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้ไปตลอดชีวิต”

“สหาย ก็บอกแล้วว่าเป็นสหาย หกสิบได้หรือไม่”

…

โดยไม่รู้ตัว ลู่หลี่และหนานกงเสียก็แอบไปอยู่ด้านหลัง คล้องคอโอบไหล่ เริ่มพูดคุยกันอย่างลับ ๆ

มองดูสามีของตนเองและลู่หลี่ราวกับสหายเก่าแก่หลายปี หญิงงามในชุดคลุมขาวผู้นั้นก็รู้สึกแปลกประหลาดอย่างหาที่เปรียบมิได้

“หึ บุรุษ”

ลั่วหรูจิ้นเหลือบมองแวบหนึ่ง แค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง

ในขณะนั้นเอง

“ลู่หลี่ มีศัตรู”

เสียงเล็ก ๆ ราวน้ำนมของจินเชวี่ยดังขึ้นในห้วงสมอง

“มีศัตรู”

ขณะเดียวกัน ลั่วหรูจิ้นก็ตวาดเสียงเย็นคราหนึ่ง ร่ายเคล็ดวิชา

โคมชิงฮวาเหนือศีรษะสั่นสะท้านอย่างรุนแรงคราหนึ่ง

หวึ่ง

โคมชิงฮวาหมุนวนอย่างรุนแรง ระเบิดแสงสีขาวเจิดจ้าออกมากลุ่มหนึ่ง กวาดออกไป บีบหมอกหนาทึบในรัศมีร้อยจั้งออกไปอย่างแรงในทันที

สถานการณ์บนพื้นดินปรากฏขึ้นในสายตาของทั้งสี่คนทันที

ใต้เท้า คือบึงโคลนหนองน้ำ เต็มไปด้วยใบไม้เน่าเปื่อยและกระดูกขาว

ปุด ๆ ปุด ๆ ปุด

ฟองอากาศสีดำกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าผุดขึ้นมาจากใต้บึงโคลนหนองน้ำ ระเบิดออก แผ่ปราณพิษร้ายแรงที่เหม็นคาวจนยากจะทนออกมา ลอยขึ้นมา

ที่ไกลออกไป มีต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวสีดำสนิทดั่งหมึกอยู่หลายต้น สูงประมาณสามจั้งเศษ

เพ่งมองดู บนต้นไม้สีดำสนิทนี้ มีสัตว์อสูรสูงครึ่งคนยืนอยู่สามตัวอย่างน่าตกใจ

สัตว์อสูรนี้รูปร่างคล้ายหมาป่าอสูร แต่ทั่วร่างมิใช่ขน แต่เป็นเกราะแข็งสีม่วงดำ

มองดูหางอีกครั้ง กลับเป็นหางหนามที่คล้ายกับเหล็กในของแมงป่อง

ยาวถึงหนึ่งจั้ง

ปลายหางยังมีเหล็กในพิษยาวสามชุ่นที่ส่องประกายแสงสีน้ำเงินจาง ๆ อยู่เส้นหนึ่ง

จากหน้าผากของหมาป่าอสูร ไปยังสันหลัง แล้วไปยังหางหนามเหล็กใน ประทับอักขระสีเขียวมรกตที่แปลกประหลาดอย่างหาที่เปรียบมิได้ ดูแล้วดุร้ายน่ากลัวอย่างยิ่ง

กลิ่นอายถึงกับเป็นระดับทารกก่อกำเนิดระยะสมบูรณ์

ที่แปลกประหลาดคือ หมาป่าอสูรสามตัวนี้เพียงแค่จ้องมองลู่หลี่ทั้งสี่คนด้วยดวงตาสีแดงฉานอย่างเงียบ ๆ มิได้เปิดฉากโจมตีในทันที