ระบบฝึกยุทธ์ออโต้ 190 ลู่หลี่ปูทางถอย ยื่นขอวิวาห์โดยตรง

ระบบฝึกยุทธ์ออโต้ 190 ลู่หลี่ปูทางถอย ยื่นขอวิวาห์โดยตรง

เมื่อครู่นี้เอง ลู่หลี่เพิ่งจะทะลวงผ่านได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงส่งกระแสจิตของจักรพรรดิผีอินหมิง

ดังนั้น เขาจึงกล้าปรากฏตัวออกมา

มิเช่นนั้นคงจะเหินหนีไปไกลหมื่นลี้ หายลับไปอย่างไร้ร่องรอยนานแล้ว

ตูม

พลังเวทระดับเทพจำแลงของเสินเจวี๋ยเซียนจวิน กระแทกเข้าใส่ร่างของจักรพรรดิผีอินหมิง พลันสลายกลายเป็นความว่างเปล่าในพริบตา

“เพียงแค่เจ้าที่เป็นระดับเทพจำแลง ก็กล้าสังหารศิษย์เอกของสำนักผีข้า เจ้านึกว่าเปิ่นจั้วไม่กล้าสังหารเจ้ารึ”

จักรพรรดิผีอินหมิงเอ่ยปากอย่างเย็นชา

ระหว่างที่พูด หว่างคิ้วก็พลันแยกออก

ฟุ่บ

แสงกระบี่สีดำสายหนึ่ง ฟันออกมาจากความว่างเปล่า ฟาดฟันลงบนร่างของเสินเจวี๋ยเซียนจวิน

กระบี่นี้ ทะลวงมิติ หลุดพ้นจากความเป็นความตาย ข้ามผ่านอดีตและอนาคต มิอาจใช้เพียงคำว่าตัดสวรรค์แยกปฐพีมาบรรยายได้

ความเร็วของมัน ความดุร้ายของแสงกระบี่ ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมิติกาลเวลาแห่งฟ้าดินไปแล้ว

บรรลุถึงระดับขั้นสูงสุด

“ยี่สิบสามกระบี่มารสวรรค์รึ”

เมื่อเห็นกระบี่นี้ เซียนหญิงหลานผู้นั้นก็อุทานออกมาเสียงหลง อ้าปากพ่นแสงกระบี่สีขาวหิมะออกมาสายหนึ่ง

กระบี่นี้ ทันทีที่ปรากฏ ก็งดงามตระการตาอย่างหาที่เปรียบมิได้

ถึงกับให้ความรู้สึกเลือนราง คมกริบ แหลมคม ราวกับจะแยกธารดารา ตัดขาดกาลเวลา

“แย่แล้ว”

เสินเจวี๋ยเซียนจวินก็สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามถึงชีวิตเช่นกัน ทั่วร่างแสงสีฟ้าสว่างวาบ หายไปจากที่เดิมในทันที

ติ๊ง

เสียงใสกังวานอย่างหาที่เปรียบมิได้ดังขึ้น

แสงกระบี่สีดำและขาวปะทะกัน ต่างก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

จากนั้น เสินเจวี๋ยเซียนจวินก็ปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้าสูงห่างออกไปพันจั้ง ที่หน้าผากปรากฏรอยเลือดลึกสามชุ่นขึ้นมาสายหนึ่ง

ลึกจนเห็นกระดูก

แม้แต่เซียนหญิงหลานผู้เป็นยอดฝีมือระดับเทพจำแลงจะลงมือช่วยเหลือ เขาก็ยังคงไม่สามารถหลบกระบี่มารสวรรค์ของจักรพรรดิผีอินหมิงได้

ทว่า ยังไม่ทันที่เสินเจวี๋ยเซียนจวินจะถอนหายใจโล่งอก

เสียงดังฉึก

กลางแขนขวาของเสินเจวี๋ยเซียนจวินมีแสงเย็นเยียบวาบผ่าน ฝ่ามือทั้งข้างก็ขาดสะบั้นลงมาโดยตรง

โลหิตสด ๆ พุ่งทะลักออกมา

“สมุนไพรมิมรณะรึ เอามาให้ข้าเสียดี ๆ”

จักรพรรดิผีอินหมิงแค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง มือใหญ่คว้าจับ

ฟุ่บ

มือที่ขาดทั้งข้างก็ถูกดูดไปจากความว่างเปล่า ตกลงในมือของจักรพรรดิผีอินหมิง

บนฝ่ามือขวา ยังสวมแหวนเก็บของระดับสูงสุดอยู่สามวง

“เป็นไปได้อย่างไร”

เสินเจวี๋ยเซียนจวินสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก อุทานออกมาด้วยความตกตะลึง ทั้งตกใจ ทั้งหวาดกลัว ทั้งโกรธแค้น ทั่วร่างแสงวิญญาณเจ็ดสีส่องประกายขึ้นมา วูบไหวอยู่ที่เดิม

ร่างแยกสายแล้วสายเล่าพุ่งออกไปทั่วทุกทิศทาง กระจายเต็มท้องฟ้า

“แค่วิชาร่างแยกเล็กน้อย ลูกไม้ตื้นเขิน กล้ามาโอหังต่อหน้าเปิ่นจั้วรึ”

จักรพรรดิผีอินหมิงแค่นเสียงเย็นชาอย่างดูแคลน พลิกมือใหญ่ ในฝ่ามือก็ปรากฏกระบี่มารสีดำสนิทยาวเจ็ดฉื่อขึ้นมาเล่มหนึ่ง แผ่ปราณอาฆาตอันเย็นเยียบออกมา

“พอได้แล้ว”

ในตอนนั้นเอง จีหลงจวินก็เอ่ยปากขึ้นกะทันหัน กล่าวอย่างเย็นชาและน่าเกรงขามว่า “ที่นี่คือตำหนักราชาของเกาะมนุษย์เงือก มิใช่สนามรบของพวกเจ้า ตอนนี้ พวกเจ้าจงไปเสีย หากกล้าลงมืออีก ก็อย่าหาว่าเปิ่นหวงไม่เกรงใจ เชิญบรรพชนก่อตั้งออกจากโลงศพ ขับไล่พวกเจ้าออกไปให้หมด”

“หืม”

จักรพรรดิผีอินหมิงหรี่ตา สัมผัสได้ถึงเฒ่าประหลาดในโลงศพยักษ์สีทองในส่วนลึกของเกาะมนุษย์เงือก สะบัดแขนเสื้อ เก็บกระบี่มารเจ็ดฉื่อ

ร่างกายวูบไหว ถอยไปอยู่ข้างกายลู่หลี่ เผยสีหน้าชื่นชม

“ไปเถอะ ลู่หลี่ ครั้งนี้เจ้าทำได้ดีมาก เปิ่นจั้วกลับไปแล้วจะให้รางวัลใหญ่อย่างงาม”

“ท่านประมุขช้าก่อนขอรับ”

ลู่หลี่ป้องมือ “ข้ายังอยากจะพูดคุยกับผู้อาวุโสจีสักสองสามประโยค”

ถือโอกาส ขอยืมสมุนไพรมิมรณะมาใช้สักหน่อย

“โอ้ ได้สิ สมุนไพรมิมรณะนี้เดิมทีก็เป็นเจ้าที่ชนะมา”

จักรพรรดิผีอินหมิงพยักหน้า สะบัดมือเรียกกล่องหยกยาวใบนั้นออกมา โยนให้ลู่หลี่ เหลือบมองเสินเจวี๋ยเซียนจวินแวบหนึ่ง “วางใจไปเถอะ มีเปิ่นจั้วอยู่ ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้”

เพียงประโยคสั้น ๆ กลับเปี่ยมด้วยอำนาจทรราชเสียดฟ้า

เสินเจวี๋ยเซียนจวินสีหน้าเย็นชาลงทันที มืดมนอย่างหาที่เปรียบมิได้

ดังนั้น ลู่หลี่ก็อยู่ภายใต้สายตาของมหาชน ถือกล่องหยกยาว ป้องมือกล่าวว่า “ผู้อาวุโสจีท่านนี้ พอจะขอคุยด้วยตามลำพังได้หรือไม่ขอรับ”

“...ได้”

จีหลงจวินหรี่ตาลงเล็กน้อย หันกายสะบัดแขนเสื้อ ร่อนลงไปในโถงใหญ่

ฟุ่บ

ลู่หลี่ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พายุหมุนสายหนึ่งพัดม้วนขึ้น ม้วนแหวนเก็บของ แกนทอง ร่มทองแดง และสมบัติเวทอื่น ๆ ในลานประลอง พุ่งเข้าไปในโถงใหญ่

ทุกคน “...”

เจ้านี่ช่างไร้ยางอายเช่นนี้

ปัง

ประตูหยกของโถงใหญ่ปิดลง แสงวิญญาณลอยขึ้น อาคมถูกกระตุ้น ป้องกันการสอดแนมของทุกคน

ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัย

ลู่หลี่ผู้นี้ ย่อมต้องขอบคุณจีหลงจวินที่ออกหน้าปกป้องเขา แต่ก็ไม่จำเป็นต้องมอบสมุนไพรมิมรณะให้จีหลงจวินเพื่อเป็นการตอบแทนกระมัง

หรือว่า นี่คือการช่วยสำนักผีโลกันตร์ดึงเกาะมนุษย์เงือกมาเป็นพวก

ดึงมังกรแท้ระดับหลอมสุญตาที่อยู่เบื้องหลังเกาะมนุษย์เงือกมาเป็นพวก

“พูดมา พูดจบแล้วก็รีบไสหัวไป”

จีหลงจวินนั่งอยู่บนตั่งหยกปะการัง เอียงกายครึ่งหนึ่ง สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

เรื่องในวันนี้แพร่ออกไป ทุกคนล้วนจะคิดว่าเกาะมนุษย์เงือกร่วมมือกับสำนักผีโลกันตร์ วันหน้า เกาะมนุษย์เงือกคงจะอยู่ในพันธมิตรหมื่นเกาะได้ลำบากแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ฮวาหลิวตายที่นี่ เกาะมนุษย์เงือกย่อมต้องถูกพันธมิตรหมื่นเกาะโกรธเคืองเป็นแน่

ปัญหาไม่รู้จบ

ที่สำคัญที่สุดคือ ลู่หลี่เจ้าคนผู้นี้ ได้ขุดแก้วตาดวงใจของเขาไปแล้วหนึ่งดวง นี่ทำให้จีหลงจวินผู้เป็นบิดามีอารมณ์ย่ำแย่ถึงขีดสุด

ย่อมไม่แสดงสีหน้าดี ๆ ให้เห็น

ดังนั้น เขาจึงไม่แม้แต่จะหันหน้าตรงให้ลู่หลี่

ลู่หลี่ก็ไม่ได้พูดจาไร้สาระ ยิ้มเล็กน้อย ป้องมือ พูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม

“ท่านพ่อตา ข้ามาเพื่อสู่ขอขอรับ”

“อะไรนะ สู่ขอรึ”

จีหลงจวินเบิกตากว้าง โกรธจัดในทันที “เจ้าหนู เจ้าทำให้เกาะมนุษย์เงือกของข้าตกที่นั่งลำบาก ถึงกับยังกล้ามาสู่ขออีกรึ หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่เจ้าเคยช่วยจิ่วเหนียงไว้สองครั้ง เปิ่นหวงคงตบเจ้าจนกลายเป็นกองอุจจาระสามกอง โยนลงทะเลให้ฉลามกินไปนานแล้ว เจ้ายังกล้ามาสู่ขออีกรึ”

“ท่านพ่อตา ท่านเข้าใจผิดแล้ว เรื่องในวันนี้ เกาะมนุษย์เงือกได้รับประโยชน์มากมาย”

ลู่หลี่ยิ้มกล่าว

“มีประโยชน์บ้าบออะไร”

จีหลงจวินถลึงตา โกรธจนแทบจะคลั่งอยู่แล้ว

“ท่านพ่อตาโปรดฟังข้าสักคำ”

ลู่หลี่ยิ้มอย่างใจเย็นกล่าวว่า “ประโยชน์นี้มีสามข้อ ข้อแรก เกาะมนุษย์เงือกแม้จะล่วงเกินพันธมิตรหมื่นเกาะ แต่ว่า พวกเขากล้าลงมือกับท่านจริง ๆ หรือ ไม่กล้า”

“เพราะพันธมิตรเซียนกำลังมองอยู่เบื้องหลัง”

“พันธมิตรหมื่นเกาะบีบคั้นท่าน ท่านก็โวยวายว่าจะไปเข้ากับนิกายมาร”

“เช่นนี้แล้ว พันธมิตรเซียนย่อมไม่นิ่งดูดาย สถานะของเกาะมนุษย์เงือก จะยกระดับขึ้นหลายขั้นในทันที กลายเป็นขุมอำนาจสำคัญในพันธมิตรหมื่นเกาะ”

“ถึงเวลานั้น มิใช่ว่าอยากได้ลมก็ได้ลม อยากได้ฝนก็ได้ฝนหรอกหรือ”

วาจาชุดหนึ่ง วิเคราะห์ได้อย่างลึกซึ้ง

จีหลงจวินพลันดวงตาสว่างวาบ

“ประโยชน์ข้อที่สอง มนุษย์เงือกของเกาะมนุษย์เงือกมักถูกทำร้าย ส่วนใหญ่เป็นคนของนิกายมาร หรือไม่ก็เป็นผู้บำเพ็ญมรรคนอกรีตบางส่วนที่ลงมือ นับจากวันนี้ไป หลายคนจะสงสัยว่าเกาะมนุษย์เงือกได้ร่วมมือกับสำนักผีโลกันตร์แล้ว อาศัยอำนาจข่มขู่ของสำนักผีโลกันตร์ พวกกระจอกงอกง่อยเหล่านั้น ย่อมไม่กล้าล่ามนุษย์เงือกของเกาะมนุษย์เงือกอย่างเอิกเกริกอีกต่อไป”

ลู่หลี่คลี่พัดห้าธาตุคร่าชีวิตออกทันที พลางโบกพลางกล่าว

ถึงกับมีท่าทีของกุนซือผู้ชำนาญการวางแผนอยู่หลายส่วน

“นับว่าเจ้าพูดมีเหตุผลอยู่บ้าง”

จีหลงจวินครุ่นคิดเล็กน้อย แค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง “เช่นนั้น ประโยชน์ข้อที่สามคืออะไร”

“ประโยชน์ข้อที่สาม ก็คือข้าน้อยผู้นี้”

ลู่หลี่ยิ้มอย่างหยิ่งผยอง “ข้า ลู่หลี่ ศิษย์เอกแห่งสำนักผีโลกันตร์ พุทธะมารสูงสุดกลับชาติมาเกิด อสูรร้ายไร้เทียมทาน อายุสิบแปดปีก่อเกิดแกนทองมหามรรค พลังเวทไร้ขอบเขต องอาจผึ่งผาย สง่างามหล่อเหลา ฉลาดล้ำเลิศ ปัญญาใกล้เคียงปีศาจ กล้าหาญชาญชัย ไร้ผู้ใดเปรียบ ท่านพ่อตา ท่านมีลูกเขยเช่นข้าได้ นับว่าท่านได้สมบัติล้ำค่าแล้ว”

“...”

จีหลงจวินได้ยินดังนั้น ก็เบิกตากว้าง จ้องมองลู่หลี่อย่างไม่อยากจะเชื่อ พูดอะไรไม่ออกไปนาน

เขาไม่เคยพบเห็นคนหน้าหนาไร้ยางอายถึงเพียงนี้มาก่อน

ช่างหนายิ่งกว่าหนังแก่หมื่นปีของบรรพชนเสียอีก

พรืด

ขณะนั้น ที่ประตูข้างโถงใหญ่ก็พลันมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น

ชั่วพริบตาถัดมา หญิงงามชุดทองผู้นั้นก็ก้าวเดินอย่างสง่างามออกมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

ราชินีแห่งเกาะมนุษย์เงือกผู้นี้เห็นได้ชัดว่าแอบฟังอยู่ตลอดเวลา

“ฝ่าบาท ท่านก็ตอบตกลงคำสู่ขอของเขาเถิด เขายอมมอบสมุนไพรมิมรณะเป็นสินสอด แสดงความจริงใจอย่างเต็มเปี่ยม พรสวรรค์และคุณสมบัติก็พอใช้ได้”

หญิงงามชุดทองยิ้มบาง ๆ มองดูลู่หลี่ ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ

“ขอบคุณท่านแม่”

ลู่หลี่ประสานมือคารวะทันที

ในใจก็มั่นคงขึ้นมา

ดูท่า ทางถอยสายเกาะมนุษย์เงือกนี้คงจะปูไว้อย่างมั่นคงแล้ว

หืม

นี่เรียกแล้วรึ ช่างหน้าไม่อายเสียจริง

จีหลงจวินมองดู สีหน้าก็ขรึมลงกล่าวว่า “ราชินี เจ้าหนูนี่อย่างไรเสียก็เป็นคนของนิกายมาร เกาะมนุษย์เงือกของข้าอยู่ข้างพันธมิตรเซียนมาโดยตลอด จะรับอสูรร้ายนิกายมารมาเป็นลูกเขยได้อย่างไร”

“เฮ้อ”

ลู่หลี่ถอนหายใจเบา ๆ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ประสานมือกล่าวกับหญิงงามชุดทองว่า “ท่านแม่ เรียนตามตรง อย่าได้เห็นว่าตอนนี้ข้าดูดีมีหน้ามีตา ที่จริงแล้วข้าเติบโตมาในนิกายมาร ผ่านความเย็นชาและอบอุ่นของใจคน ความขมขื่นของโลกหล้ามาจนหมดสิ้น อีกทั้งข้ายังไร้พ่อไร้แม่มาแต่เล็ก โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ด้วยเหตุนี้เอง ข้ามาถึงเกาะมนุษย์เงือก ได้พบท่านแม่และจิ่วเหนียงพวกนาง ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของบ้านในทันที ดังนั้น จึงขอร้องให้ท่านแม่โปรดตอบตกลงคำสู่ขอของข้าด้วย”

นี่คือการขายความน่าสงสารอย่างโจ่งแจ้ง

ไร้ยางอาย

จีหลงจวินอดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง

“ที่แท้หลี่เอ๋อร์มีชีวิตที่น่าสงสารถึงเพียงนี้ ดูท่า ในนิกายมารเจ้าคงลำบากมาไม่น้อย ฝ่าบาท ท่านก็ตอบตกลงเถิด”

หญิงงามชุดทองเผยสีหน้าอ่อนโยนและเอ็นดู หันไปกล่าว

“ราชินี เจ้านี่กำลังแสร้งทำเป็นน่าสงสาร อีกอย่าง เจ้าหนูนี่นิสัยโหดเหี้ยม เป็นคนชั่วช้าเลวทราม ไม่ใช่คู่ครองที่ดี”

จีหลงจวินกล่าวอย่างโมโห

“นิสัยโหดเหี้ยมรึ นี่ก็ไม่แน่เสมอไป ฝ่าบาท ท่านเคยได้ยินว่าหลี่เอ๋อร์สังหารผู้บริสุทธิ์หรือไม่”

หญิงงามชุดทองยิ้ม ๆ แล้วย้อนถาม

“นี่...”

จีหลงจวินขมวดคิ้ว

ลองคิดดูให้ดี ถึงกับไม่มีจริง ๆ ด้วย

“สามารถเห็นเรื่องไม่เป็นธรรมแล้วยื่นมือเข้าช่วย ขจัดคนชั่วช่วยเหลือคนอ่อนแอ หลี่เอ๋อร์จะเป็นคนเลวได้อย่างไรเล่า ฝ่าบาท เรื่องแต่งงานนี้ก็ตอบตกลงเถิด ท่านก็ไม่อยากเห็นบรรพชนก่อตั้งเป็นเช่นนี้ต่อไป จนสุดท้ายกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จักญาติพี่น้อง กระหายเลือดสังหารคนหรอกกระมัง”

หญิงงามชุดทองกล่าวเกลี้ยกล่อมเสียงนุ่มนวล

“...”

จีหลงจวินได้ยินดังนั้น มองดูกล่องหยกยาวในมือของลู่หลี่ เงียบไปนาน

ในที่สุด เขาก็พยักหน้าอย่างเย็นชา “ดี ลู่หลี่ เปิ่นหวงตอบตกลงคำสู่ขอของเจ้า แต่ว่า เจ้าอยากจะแต่งกับจิ่วเหนียง หรืออยากจะแต่งกับหรงเอ๋อร์”

จิ่วเหนียงรึ

หรงเอ๋อร์รึ

ลู่หลี่หุบพัดหยกทันที ครุ่นคิดครู่หนึ่ง

จากนั้น ก็เงยหน้าขึ้นยิ้มถามว่า

“ท่านพ่อตา ข้าขอ... ทั้งสองคนได้หรือไม่ แต่งทั้งสองคนเลย”