บทที่ 250 - สร้างสตอรี่และแรงบันดาลใจ

บทที่ 250 - สร้างสตอรี่และแรงบันดาลใจ

"พี่ใหญ่ เชิญหวงหวยจิ้นกับหลิวจงผิงมาช่วยดูดีกว่าครับ"

เฟิงซีขมวดคิ้ว ขัดจังหวะเย่โย่วฉินแล้วหันไปทางเฉียนปั๋วหยาง

"เช็กลิขสิทธิ์ก่อนดีกว่า"

เฉียนปั๋วหยางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ตัดสินใจเลือกทางที่ปลอดภัยที่สุด

ถ้าเพลงพวกนี้ยังไม่ได้จดลิขสิทธิ์

ใครจดก่อน คนนั้นก็เป็นเจ้าของ

ต่อให้พวกเขานำไปใช้ แล้วลู่เย่จะงัดหลักฐานอะไรมาสู้ ก็คงมีน้ำหนักไม่พอจะหักล้างเอกสารลิขสิทธิ์ที่สมบูรณ์แบบได้

แต่ถ้าลิขสิทธิ์ถูกจดไปแล้ว...

ถึงเฉินอวี้เสียนจะมีวิธีซิกแซกแก้ชื่อเจ้าของลิขสิทธิ์ได้ แต่ความเสี่ยงมันสูงเกินไป

เขาคงแนะนำให้ทิ้งเพลงพวกนี้ไปซะ

แค่ขโมยมาเพื่อปั่นป่วนให้ลู่เย่หัวหมุนจนแผนรวน ก็น่าจะสะใจพอแล้ว

"ได้ เช็กลิขสิทธิ์ก่อน"

เฉินอวี้เสียนคว้าปึกต้นฉบับมาจากมือเย่โย่วฉิน แล้วไล่เช็กในเว็บไซต์ลิขสิทธิ์ทีละเพลง

เพลงที่ลู่เย่จดลิขสิทธิ์ไว้ในชื่อตัวเอง

ตอนนี้มีโชว์อยู่แค่สิบเพลง

ก็คือสิบเพลงที่เขาร้องในรายการวาไรตี้นั่นแหละ

ส่วนชื่อเพลงทั้งห้าที่ขโมยมา ไม่ปรากฏอยู่ในระบบ

เพื่อความชัวร์ เฉินอวี้เสียนถ่ายรูปชื่อเพลงกับเนื้อเพลงบางส่วน ส่งไปให้สายข่าวเช็กดูอีกทีว่ามีคำขอจดสิทธิบัตรที่ยังเดินเรื่องไม่เสร็จค้างอยู่ในระบบภายในบ้างไหม

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

ปลายทางก็ตอบกลับมา

"พี่ใหญ่ พี่รอง เช็กเรียบร้อย ไอ้เด็กนั่นยังไม่ได้จดทะเบียนสักเพลง"

เฉินอวี้เสียนหัวเราะร่า "ไอ้หลานชายเอ๊ย ต่อให้เจ้าเล่ห์แค่ไหน สุดท้ายก็ต้องมาตกม้าตายเพราะความสะเพร่าในมือฉันจนได้!"

เฉียนปั๋วหยางพยักหน้า คิดคำนวณในใจสักพัก แล้วกดโทรศัพท์หาหวงหวยจิ้น

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง หวงหวยจิ้นก็มาถึงเรือนสี่ประสาน

"เหล่าหวง ช่วงนี้เราได้เพลงมาห้าเพลง นายช่วยดูหน่อยสิว่าสไตล์กับคุณภาพเป็นยังไง พอจะใช้ได้ไหม"

เฉียนปั๋วหยางรินชาร้อนๆ ให้หวงหวยจิ้น แล้วส่งต้นฉบับเพลงตัวเต็มทั้งห้าเพลงไปให้

"ช่วงนี้ยังมีคนส่งเพลงมาให้อีกเหรอครับ?"

หวงหวยจิ้นรับต้นฉบับไปอย่างแปลกใจ

ตั้งแต่เพลง 'ลายคราม' ปล่อยออกมาเมื่ออาทิตย์ก่อน ก็แทบไม่มีใครกล้าส่งเพลงมาอีกเลย

ช่วงนี้เขากับหลิวจงผิงเครียดจนผมแทบร่วงหมดหัว

จู่ๆ มีเพลงส่งมาใหม่? ไม่รู้คุณภาพจะเป็นยังไง

เขาก้มลงกวาดสายตา เห็นหัวข้อเขียนว่า 'แสงจันทร์'

พอมองไล่ลงไปที่เนื้อเพลง อ่านได้ไม่กี่บรรทัด สีหน้าเขาก็เริ่มเปลี่ยน

พออ่านเนื้อเพลงจนจบ แล้วไล่สายตาดูตัวโน้ต ลองฮัมตามทำนองเบาๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง

"เพลงนี้ใครแต่งครับ?"

มือที่ถือต้นฉบับสั่นระริก เขาเงยหน้ามองเฉียนปั๋วหยางด้วยความตื่นเต้น

"เพลงเป็นยังไงบ้าง?"

เฉียนปั๋วหยางเห็นปฏิกิริยาของหวงหวยจิ้นก็ใจชื้น "หรือว่าคุณภาพพอใช้ได้?"

"ไม่ใช่แค่พอใช้ได้ครับ! แต่มันดีมากๆ!"

"ในบรรดาเพลงสไตล์จีนประยุกต์ที่เราได้รับมาทั้งหมด ไม่สิ รวมเพลงที่พวกเราแต่งเองเข้าไปด้วย เพลงนี้ถือว่าคุณภาพและชั้นเชิงสูงที่สุดแล้ว"

หวงหวยจิ้นเก็บอาการตื่นเต้นไม่อยู่ "ใครเป็นคนแต่งครับเนี่ย? พอจะขอเพลงจากเขาเพิ่มอีกได้ไหม? ถ้าได้เพลงระดับนี้มาอีกสักหลายๆ เพลง ก็ใช่ว่าเราจะแพ้ลู่เย่เสมอไปนะ"

ระดับสูงขนาดนั้นเชียว?!

เฉียนปั๋วหยางกับเฟิงซีสบตากันเงียบๆ บรรยากาศในลานบ้านเงียบกริบไปชั่วอึดใจ

มีแค่เย่โย่วฉินที่สีหน้าดูไม่สู้ดี กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง

แต่โดนสายตาดุๆ ของเฉียนปั๋วหยางปรามไว้จนต้องกลืนคำพูดลงคอ

"......งั้นนายดูอีกห้าเพลงที่เหลือต่อสิ"

เฉียนปั๋วหยางบอกหวงหวยจิ้น

"ได้ครับ"

หวงหวยจิ้นเห็นท่าทางของทุกคนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก้มหน้าอ่านต่อ

พออ่านจบทั้งสี่เพลงที่เหลือ แล้วลองฮัมตามทำนองดู เขาถึงเอ่ยปาก "สี่เพลงนี้ก็เป็นแนวจีนประยุกต์เหมือนกัน ถึงคุณภาพจะเหลื่อมล้ำกันบ้าง แต่ก็อยู่ในระดับเดียวกับเพลงดีๆ ที่เราหามาได้ เผลอๆ จะดีกว่าด้วยซ้ำ ถือว่าเป็นเพลงน้ำดีทั้งนั้นเลย"

"พวกคุณไปดีลเพลงพวกนี้มาจากไหนครับเนี่ย? ขอเพิ่มอีกได้ไหม?"

หวงหวยจิ้นวางต้นฉบับคืนบนโต๊ะ ยกชาขึ้นจิบแล้วเอ่ยถาม

รวม 5 ราชาเพลงที่จะมารุมกินโต๊ะลู่เย่

นับรวมเพลงที่ไปจ้างแต่งมา บวกกับเพลงที่พวกเขาแต่งกันเอง ตอนนี้มีอยู่แค่ 40 เพลง

ยังขาดอีกตั้งสิบกว่าเพลง

แต่พวกเขาสามคนตอนนี้ ไอเดียตันสนิท แต่งไม่ออกแล้ว

ถ้าหาเพลงคุณภาพดีแบบนี้มาได้อีก พวกเขาก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยฟรี

"ขอเพิ่ม...... ตอนนี้คงขอไม่ได้แล้วล่ะ"

"เพลงพวกนี้ เป็นผลงานเก่าเก็บที่นักร้องคนหนึ่งแต่งไว้เมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้คนแต่งตายไปแล้ว"

"เหลือทิ้งไว้แค่ต้นฉบับห้าเพลงนี้แหละ ส่วนพวกบันทึกแรงบันดาลใจหรือเบื้องหลังการแต่งเพลง หายสาบสูญไปหมดแล้ว"

"ในเมื่อเหล่าหวงบอกว่าห้าเพลงนี้ดี"

"ฉันก็คิดว่าจะดันให้เป็นเพลงโปรโมตหลักไปเลย เดี๋ยวตอนทำพีอาร์ เรื่องแรงบันดาลใจกับเส้นทางความรู้สึกในการแต่งเพลงคงต้องใช้เป็นจุดขาย รบกวนนายช่วยแต่งเติมเสริมแต่งให้หน่อยได้ไหม?"

เฉินอวี้เสียนได้ยินหวงหวยจิ้นชมเปาะทั้งห้าเพลง ในใจก็นึกเสียดายขึ้นมาตงิดๆ

ถ้ารู้ว่าเพลงที่ลู่เย่แต่งคุณภาพดีขนาดนี้

เขาไม่น่ารีบลงมือเลย

น่าจะรอให้แต่งเสร็จทั้งอัลบั้มก่อนค่อยขโมย

"คนแต่งคือใครครับ? มีพรสวรรค์ขนาดนี้ ทำไมถึงตายเร็วนัก?!"

หวงหวยจิ้นชะงัก สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

เก่งขนาดนี้ ทำไมในวงการถึงไม่เคยได้ยินชื่อ แปลกจริงๆ

"ก็แค่คนไร้ชื่อเสียงน่ะ"

เย่โย่วฉินชำเลืองมองพี่สาม เกือบจะหลุดขำออกมา

"......ความคิดของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถึงผมจะพอแกะรอยเจตนาการแต่งเพลงจากเนื้อร้องและทำนองได้บ้าง แต่ก็ไม่รับประกันว่าจะถูกนะ"

หวงหวยจิ้นหยิบต้นฉบับห้าแผ่นนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ลุกขึ้นยืน "งั้นผมขอลองเอาไปแกะดูก่อนแล้วกัน"

"รบกวนนายด้วยนะเหล่าหวง"

ส่งหวงหวยจิ้นกลับไปแล้ว

"พี่ใหญ่ ตกลงเราจะใช้ห้าเพลงนี้แน่ๆ ใช่ไหม?"

พอลับหลังคนนอก เย่โย่วฉินก็รีบถามด้วยความกระเหี้ยนกระหือรือ

เมื่อกี้ได้ยินหวงหวยจิ้นบอกว่า 'แสงจันทร์' คุณภาพสูงมาก ถึงขั้นต่อกรกับลู่เย่ได้

นอกจากจะรู้สึกหน้าแตกนิดๆ แล้ว ในใจเธอกลับลิงโลดขึ้นมาอย่างประหลาด

หรือว่านี่จะเป็นเพลงแนวเดียวกับ 'นิ้วซ้ายชี้จันทร์' ที่เข้าถึงสไตล์จีนประยุกต์ด้วยมุมมองพิสดารพันลึก?

ไอ้คำโดดๆ สามคำนั่น อาจจะแฝงความหมายลึกซึ้งอะไรไว้?

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง

ไม่แน่ว่าพอปล่อยเพลงออกไป จี้เจียไน่หรือสวีโย่วฉินอาจจะโผล่มาช่วยแปลทีละวรรค

ถ้าได้บรรจุลงตำราเรียนด้วย ก็เพอร์เฟกต์เลย

ฮ่าๆ!

"ถึงตอนนั้นพอลู่เย่เห็นเพลงตัวเองตกอยู่ในมือเราแถมได้ลงตำราเรียน คงแค้นจนอกแตกตายคาที่แน่ๆ"

ภาพลู่เย่กระอักเลือดเป็นลมล้มพับลอยมาในมโนภาพของเย่โย่วฉิน

ความรู้สึกหน้าแตกเมื่อครู่หายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความสะใจล้วนๆ

[จบแล้ว]