บทที่ 9 - การประเมินระดับความเจ้าเล่ห์

บทที่ 9 - การประเมินระดับความเจ้าเล่ห์

"ในเมื่อระเบียบเป็นแบบนี้ ผมก็คงไม่ทำให้พี่ลำบากใจครับ"

ลู่เย่ปาดน้ำตา แสดงสีหน้าเข้าใจหัวอกคนทำงานอย่างสุดซึ้ง

"เฮ้อ ตอนนี้ผมหมดตัวแล้วจริง ๆ ข้าวจะกิน ที่จะซุกหัวนอนยังไม่มี"

"สงสัยคงต้องบากหน้าไปขอกู้เงินจากพวกพี่ ๆ นักข่าวข้างนอกประทังชีวิตไปก่อน"

"พวกเขาคนเยอะ น่าจะพอช่วยให้ผมรอดตายไปได้จนกว่าเงินชดเชยจะออก"

ลู่เย่ยกมือขึ้นปาดน้ำมูกอีกที แล้วหันหลังเดินคอตกทำท่าจะเดินออกไปข้างนอกอย่างน่าสงสาร

"เดี๋ยว! เดี๋ยวคุณหยุดก่อน"

เจ้าหน้าที่ต้อนรับรู้สึกหัวจะระเบิด

ไอ้ฝูงชนนับร้อยข้างนอกนั่นคือนักข่าวบันเทิงกับพวกหิวแสงไม่ใช่เหรอ

เขารู้กิตติศัพท์พวกนี้ดี ปากคนพวกนี้เปลี่ยนขาวเป็นดำ เปลี่ยนคนตายให้ฟื้นยังได้

ถ้าลู่เย่ออกไปขอกู้เงินพวกนั้นจริง ๆ

นั่นไม่เท่ากับส่งปลาเข้าปากแมวเหรอ

"อดีตซูเปอร์สตาร์ถูกใส่ร้ายจนติดคุก หมดตัวไร้ที่พึ่ง ต้องยังชีพด้วยการกู้หนี้ยืมสิน ใครต้องรับผิดชอบ?!"

พาดหัวข่าวลอยมาแต่ไกลเลย

เขาจินตนาการออกเลยว่ากระแสสังคมจะถูกบิดเบือนไปในทิศทางที่เลวร้ายขนาดไหน

"รอเดี๋ยวนะ กรณีของคุณมันพิเศษจริง ๆ ความเป็นอยู่ก็ลำบากมาก"

"เดี๋ยวผมขอรายงานผู้ใหญ่ก่อน เผื่อจะอนุมัติเป็นกรณีพิเศษให้ได้"

เจ้าหน้าที่ต้อนรับกัดฟันพูดด้วยความปวดตับ

"จริงเหรอครับ"

ลู่เย่ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ เหมือนเจอพระมาโปรด "ขอบคุณมากครับพี่ พี่คือผู้มีพระคุณของผมจริง ๆ!"

แต่ในใจเขากลับหัวเราะร่า

หึ ๆ... ฉากเรียกคะแนนสงสารแค่นี้ ถ้าผมยังเอาไม่อยู่ ที่ทำธุรกิจมาหลายปีก็เสียเปล่าแล้ว

...

"หัวหน้าครับ ผมตรวจสอบแล้ว"

"ลู่เย่คนนี้ถูกฝากขังมาหนึ่งปีจริง ๆ วันนี้เพิ่งพ้นโทษ"

"สภาพเขาน่าเวทนามากครับ"

"ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือแค่มือถือเก่า ๆ เครื่องเดียว ค่าข้าวสักมื้อยังไม่มีปัญญาจ่าย"

ในห้องทำงานอีกห้อง

เจ้าหน้าที่ต้อนรับกำลังรายงานปลายสายด้วยความกลัดกลุ้ม "ที่ยุ่งยากคือ ข้างนอกมีนักข่าวกับพวกเพจปั่นกระแสมารอกันเป็นร้อย ถ้าปล่อยเขาออกไปพูดอะไรมั่วซั่ว...ผมว่าเราอนุมัติเป็นกรณีพิเศษให้เขาเถอะครับ"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

มีนักข่าวกับพวกหิวแสงดักรออยู่ข้างนอก?

คนพวกนี้แม้จะไร้ราคาแต่ก็น่ารำคาญใช่ย่อย

การยึดตามระเบียบเป็นเรื่องถูกต้อง ไม่มีใครว่าได้

แต่การรู้จักยืดหยุ่นตามสถานการณ์ก็เป็นการแสดงความใส่ใจประชาชนอย่างหนึ่ง

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็จัดให้เป็นกรณีพิเศษไปเลย

ไม่ใช่แค่พิเศษธรรมดา แต่ต้องทำให้สวยหรูดูดีด้วย

"งั้นก็เปิดช่องทางพิเศษให้เขาเลย"

"ปกติกรณีแบบนี้จะจ่ายชดเชยตามค่าเฉลี่ยค่าแรงขั้นต่ำของปีก่อนหน้า"

"ให้จ่ายเขาในอัตราสูงสุด คือห้าเท่าของค่าแรงเฉลี่ย"

"ถ้าเขามีคำขออะไรอีก ตราบใดที่ไม่ผิดกฎระเบียบ ก็พยายามจัดให้เขาไป"

ในที่สุดคำสั่งจากปลายสายก็ลงมา

...

"เงินชดเชยของคุณได้รับอนุมัติเป็นกรณีพิเศษแล้วนะครับ"

"เบื้องบนสั่งมาให้จ่ายในอัตราสูงสุด รวมเป็นเงินทั้งหมดหกแสนเก้าหมื่นห้าพันสองร้อยสิบหกหยวนกับอีกห้าเหมาครับ"

"รบกวนขอเลขบัญชีด้วยครับ ผมจะแจ้งให้ฝ่ายการเงินโอนเข้าให้ทันที"

เจ้าหน้าที่ต้อนรับเดินกลับเข้ามาบอกลู่เย่ด้วยความโล่งใจ

หกแสนเก้าหมื่นกว่าหยวน?

ไม่ว่าจะเป็นลู่เย่คนที่เคยปั้นบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ในชาติก่อน

หรือเจ้าของร่างเดิมที่เป็นซูเปอร์สตาร์

เงินแค่นี้คงไม่ระคายผิวด้วยซ้ำ

"แต่ตอนนี้ผมถังแตก เงินก้อนนี้จำเป็นมากสำหรับเริ่มต้นชีวิตใหม่"

ส่วนเรื่องจำนวนเงินชดเชย

ลู่เย่ยักไหล่ เขารู้ดีว่านี่คือเรตสูงสุดตามกฎหมายแล้ว เถียงไปก็ป่วยการ

เทียบกับสิ่งที่เสียไป มันน้อยนิดจนน่าใจหาย?

ช่างมันเถอะ

สำคัญคือเขาจะทวงคืนทุกอย่างที่เสียไปกลับมาให้หมด!

"ขอรับเป็นเงินสดทั้งหมดได้ไหมครับ"

"ตอนนี้ผมยังติดหนี้ค่าปรับตามสัญญาอยู่อีกห้าสิบล้าน แถมโดนบังคับคดีด้วย"

ลู่เย่ยังคงปั้นหน้าเจียมเจียม

กระซิบเสียงเบาด้วยความอับอาย "ผมกลัวว่าพอเงินเข้าบัญชีปุ๊บ จะโดนธนาคารดูดไปใช้หนี้ทันทีน่ะครับ"

"ไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมให้คนไปเบิกเงินสดมาให้"

เจ้าหน้าที่แสดงความเข้าใจ

ในเมื่อความผิดไม่ได้อยู่ที่ลู่เย่

การรับประกันให้ลู่เย่มีชีวิตรอดต่อไปได้ย่อมสำคัญที่สุด

เขาหยิบโทรศัพท์โทรสั่งการทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบคนหนึ่งหิ้วกระเป๋าหนังสีดำใบเล็กเดินเข้ามา

เปิดกระเป๋าออก นับเงินสดต่อหน้าลู่เย่จนครบทุกบาททุกสตางค์ แม้แต่เศษห้าเหมาก็ไม่ขาด

วินาทีที่ลู่เย่เซ็นรับของและหิ้วกระเป๋าเงินขึ้นมา

[ติ๊ง!

โฮสต์หน้าเศร้าเล่าความเท็จ ใช้ประโยชน์จากสื่อมวลชนเพื่อบีบให้ได้เงินชดเชยอย่างรวดเร็ว

ระดับความเจ้าเล่ห์: LV3

ได้รับคะแนนระบบ: 3 คะแนน

คะแนนถูกโอนเข้าบัญชีแล้ว กรุณาตรวจสอบ]

จู่ ๆ

เสียงของระบบก็ดังแทรกขึ้นมาในหัว

หือ?

อะไรเนี่ย

ลู่เย่มองคำประเมินจากระบบด้วยความประหลาดใจ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

สรุปไอ้นี่คือความ "เจ้าเล่ห์" ที่ระบบว่าสินะ?

ขอแค่ฉันเจ้าเล่ห์ ก็จะได้แต้มงั้นสิ?

แม้ตั้งแต่ข้ามโลกมา ลู่เย่จะยุ่งอยู่กับการงัดข้อกับหลี่เสี่ยวเฟย และวิ่งเต้นเรื่องเงินชดเชย จนยังไม่มีเวลาศึกษาเจ้าระบบนี่อย่างละเอียด

แต่อ่านนิยายมาก็เยอะ

เขารู้ดีว่าแต้มจากระบบต้องมีประโยชน์มหาศาลแน่ ๆ

"นี่มันเข้าทางฉันชัด ๆ"

ลู่เย่ที่กำลังจะหิ้วเงินจากไป พลันหันกลับมาทำหน้าเกรงอกเกรงใจเจ้าหน้าที่ต้อนรับอีกครั้ง

"เอ่อ พี่ครับ ผมขอรบกวนอีกเรื่องได้ไหมครับ"

"ข้างนอกมีแต่นักข่าวกับพวกหิวแสง ถ้าผมออกไปตอนนี้ ต้องโดนพวกเขารุมทึ้งสัมภาษณ์แน่ ๆ"

"ผมกลัวว่าถ้าเผลอพูดอะไรไม่ดีออกไป จะสร้างความเดือดร้อนให้พวกพี่อีก"

"จะรบกวน...ช่วยส่งรถไปส่งผมที่โรงแรมหน่อยได้ไหมครับ"

ดวงตาของเจ้าหน้าที่ต้อนรับเป็นประกาย

ถึงสิ่งที่พวกเขาทำจะถูกต้องตามระเบียบ ไม่ต้องกลัวนักข่าว

แต่ถ้าเรื่องจบเงียบ ๆ ไม่มีความวุ่นวายตามมา มันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ

เขาพยักหน้ารัว ๆ ทันที

"งั้นพอดีเลย เดี๋ยวผมขับรถไปส่งคุณเอง"

พี่ชายในเครื่องแบบที่เอาเงินมาส่งอาสา "ไม่งั้นคุณหิ้วเงินก้อนโตขนาดนี้ออกไปก็อันตราย"

"โอ้โห ขอบคุณมากครับพี่ พวกพี่คิดรอบคอบจริง ๆ"

ลู่เย่ทำหน้าซาบซึ้งใจสุดขีด เดินตามพี่ชายในเครื่องแบบออกไป ขึ้นรถตำรวจแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว

ทิ้งให้เหล่าบรรดานักข่าวและเน็ตไอดอลที่เฝ้ารออยู่ไกล ๆ ยืนอ้าปากค้าง

"เฮ้ย พวกนาย เมื่อกี้คนที่นั่งรถตำรวจออกไป ใช่ลู่เย่หรือเปล่า"

"นะ...น่าจะใช่มั้ง"

"เขาพ้นโทษแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงนั่งรถตำรวจออกไปอีกล่ะ"

"หรือว่า...ตั้งใจจะสลัดพวกเราทิ้ง?"

"เชี่ย นี่มันหลอกให้พวกเรามารอเก้อเหรอวะ"

"เขาไปแล้ว แล้วเราจะสัมภาษณ์ใครล่ะเนี่ย"

"ตามมาจากศาล มานั่งเฝ้ายุงกัดจนไส้กิ่ว สุดท้ายไม่ได้อะไรเลย หนีไปเฉย?"

"สวรรค์! ข่าวเอ็กซ์คลูซีฟของฉัน!"

"ฮือ ๆ ๆ ยอดวันนี้ไม่ถึงเป้า โดนด่ายับแน่"

"..."

คราวนี้

ทุกคนได้แต่ทุบอกชกตัวมองตาปริบ ๆ ของจริง

เพราะคงไม่มีใครกล้าบ้าบิ่นขับรถไล่กวดรถตำรวจแน่ ๆ

ส่วนลู่เย่นั้น นั่งสบายใจเฉิบอยู่บนเบาะข้างคนขับ ให้พี่ชายในเครื่องแบบขับไปส่งที่โรงแรมหรูระดับหนึ่ง

ต้องบอกว่าพี่ชายในเครื่องแบบคนนี้ใจดีจริง ๆ

รู้ว่าลู่เย่ลำบาก เลยส่งพระให้ถึงสวรรค์

ใช้บัตรประชาชนลู่เย่เปิดห้องพักให้เสร็จสรรพ จ่ายล่วงหน้าไปเลยครึ่งเดือน

หลังจากลู่เย่ขอบคุณแล้วขอบคุณอีก เขาถึงได้ขับรถกลับไป

[จบแล้ว]