บทที่ 206 - บทสรุปสุดท้าย และนักบวชเผ่ามาร

บทที่ 206 - บทสรุปสุดท้าย และนักบวชเผ่ามาร

เงียบ!

เงียบกริบไปทั่วทุกสารทิศ!

ไม่ใช่แค่ในช่องแชตระบบแดนเซียนที่เงียบสนิท แต่แม้กระทั่งที่จวนเจ้าเมืองเจิ้นหนานเอง บรรยากาศก็เงียบเชียบจนน่าอึดอัด

เมื่อหวังไห่เอ่ยปาก ก็ไม่มีใครกล้ามีความเห็นค้าน

เจ้าสำนักเมืองปราบมารคนอื่นๆ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงวิจารณ์ เพราะกลัวจะไปกระตุกหนวดเสือทำให้หวังไห่โกรธ เพียงแค่หวังไห่บล็อกพวกเขา ไม่ให้ซื้อของในร้านค้า ก็เพียงพอที่จะทำให้ชีวิตพวกเขาลำบากแสนสาหัสแล้ว

ณ จวนเจ้าเมืองเจิ้นหนาน

หลี่จื้อเห็นข้อความของหวังไห่ในช่องแชต ก็สูดหายใจเข้าลึก พยายามข่มความตื่นเต้นในใจ

ภายนอกเขายังคงตีหน้าขรึม แต่ในแชตส่วนตัวกับหวังไห่ หัวใจของเขาแทบจะระเบิดออกมาแล้ว

"พ่อ! พ่อบังเกิดเกล้า! ลูกขอกราบงามๆ สักที!"

ผลลัพธ์นี้ทำให้หลี่จื้อตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

ไป๋เฉิงจะได้เป็นรองเจ้าเมืองหรือไม่ เขาไม่สน ขอแค่ป้ายเจ้าเมืองอยู่ในมือเขา และเขาได้เป็นเจ้าเมืองตัวจริงก็พอ

เขาเข้าใจเจตนาของหวังไห่ดี

ไป๋เฉิงต้องมอบป้ายเจ้าเมืองออกมา แลกกับตำแหน่งรองเจ้าเมือง และหลักประกันว่าจากนี้ไปจะไม่มีใครมาหาเรื่อง ส่วนผลประโยชน์จากการบริหารเมืองเจิ้นหนาน ก็แบ่งปันให้ไป๋เฉิงบ้างตามความเหมาะสม แต่จะมากจะน้อย... มันก็ขึ้นอยู่กับหลี่จื้อเป็นคนจัดสรร

ถ้าทำตัวดี ก็เลี้ยงดูปูเสื่อ

ถ้าทำตัวงั้นๆ ก็เลี้ยงไว้เป็นตัวนำโชคประดับเมืองก็พอ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ประตูจวนเจ้าเมืองเจิ้นหนาน รอคอยการตัดสินใจของไป๋เฉิง

ในที่นั้น มีบางคนกำหมัดแน่น รูม่านตาหดเกร็ง จ้องมองประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท พร้อมกับภาวนาในใจไม่หยุดหย่อน

"อย่าเปิดนะ! อย่าเปิดเด็ดขาด!"

"ปฏิเสธไปสิ! ต้องปฏิเสธข้อเสนอนี้!"

"เจ้าอุตส่าห์เสียแต้มศึกแลกป้ายเจ้าเมืองมา จะยอมยกให้คนอื่นง่ายๆ ได้ยังไง อย่าไปยอม!"

"แค่เจ้ามุดหัวอยู่ในจวนเจ้าเมือง ก็ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้ แม้แต่หวังไห่ก็เถอะ!"

"อย่าออกมานะ... ขอแค่เจ้าไม่รับข้อเสนอนี้ ข้าก็ยังมีโอกาส"

"ถ้าป้ายเจ้าเมืองตกไปอยู่ในมือหลี่จื้อ ข้าก็หมดหวังแล้ว อย่าส่งให้มันนะเว้ย..."

เจ้าสำนักบางคนที่มีแผนชั่วในใจ จ้องมองประตูจวนที่ปิดเงียบด้วยความกระวนกระวายแทบขาดใจ

บางคนทนไม่ไหว เริ่มทักแชตส่วนตัวไปหาไป๋เฉิง พยายามเป่าหูและหยั่งเชิง หวังจะปั่นป่วนการตัดสินใจ พวกเขาอ้อนวอนขอให้ไป๋เฉิงอย่ารับข้อเสนอนี้

เพราะถ้าป้ายเจ้าเมืองตกถึงมือหลี่จื้อเมื่อไหร่ โอกาสของพวกเขาก็เป็นศูนย์ทันที

เมื่อเห็นว่าประตูจวนเจ้าเมืองยังคงปิดสนิท ดวงตาของคนกลุ่มนั้นก็เริ่มเป็นประกาย หัวใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ

ยิ่งเมื่อเห็นสีหน้าของหลี่จื้อที่จู่ๆ ก็ดูย่ำแย่ลง

พวกเขาก็ยิ่งดีใจจนเนื้อเต้น

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ไป๋เฉิง เยี่ยมมาก! กล้าปฏิเสธคำตัดสินของหวังไห่ เจ๋งเป้งไปเลย!"

มีคนมือไว รีบโพสต์ข่าวนี้ลงในช่องแชตทันที

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในพริบตา

"อะไรนะ? ไป๋เฉิงกล้าปฏิเสธการตัดสินใจของท่านพ่อบุญธรรม?"

"มันบ้าไปแล้วเหรอ? สมองกลับหรือเปล่า?"

"แบนมัน! แบนไอ้ไป๋เฉิง! ทุกคนบล็อกมันให้หมด ห้ามใครค้าขายกับมันเด็ดขาด"

"จบกัน สำนักจินหยางนับจากวันนี้คงเหลือแต่ชื่อ"

"ก้าวพลาดนิดเดียว เสียใจไปชั่วชีวิต ไป๋เฉิงเอ๋ย เจ้าช่างเลอะเลือนนัก"

"ไม่น่าเชื่อ... ไป๋เฉิงที่มีฝีมือขนาดนั้น กล้าหักหน้าท่านพ่อบุญธรรม? ที่มันมีวันนี้ได้ก็เพราะท่านพ่อบุญธรรมประทานให้แท้ๆ"

"นั่นสิ ไป๋เฉิงสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง?"

"โง่เขลาจริงๆ..."

ในช่องแชตเต็มไปด้วยคำด่าทอ ว่าไป๋เฉิงโง่บ้าง เลอะเลือนบ้าง

เพราะความเห็นในแง่อื่น ไม่มีใครกล้าพิมพ์ลงไป กลัวหวังไห่เห็นแล้วจะโดนบล็อก

แต่สำหรับกลุ่มคนที่อยู่หน้าจวนเจ้าเมืองเจิ้นหนาน พวกเขาไม่กลัวหวังไห่จะได้ยิน เสียงวิพากษ์วิจารณ์จึงดังเซ็งแซ่

"ไป๋เฉิงปฏิเสธท่านพ่อบุญธรรม? มันบ้าไปแล้วเรอะ?"

"มันไม่ได้บ้าหรอก ถ้ามันมุดหัวอยู่ในจวน ใครจะทำอะไรมันได้?"

"ซี๊ด! การตัดสินใจนี้ ช่างกล้าหาญยิ่งนัก!"

"หรือว่ามีใครแอบยื่นข้อเสนอ ให้ยาเลื่อนระดับมัน มันถึงกล้าแข็งข้อ?"

"จบเห่! สำนักจินหยางจบสิ้นแล้ว มีคนเริ่มเตรียมกองกำลังจะบุกแล้วนะนั่น"

"กล้าขัดคำสั่งท่านพ่อบุญธรรม เดี๋ยวข้าจะโพสต์พิกัดสำนักจินหยางเดี๋ยวนี้ ล้างบางมันให้สิ้นซาก!"

"เดี๋ยวก่อน... สถานการณ์มันแปลกๆ!"

จู่ๆ ก็มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติ

หลี่จื้อที่เมื่อกี้หน้าดำคร่ำเครียด จู่ๆ สีหน้าก็ผ่อนคลายลง เขาหันไปกระซิบอะไรบางอย่างกับเจ้าเฮย แล้วเดินดุ่มๆ ตรงไปที่ประตูจวนเจ้าเมืองคนเดียว

ส่วนเจ้าเฮย แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก สั่งการลูกน้องลงมือทันที

"จับไอ้พวกที่หัวเราะเยาะเมื่อกี้ให้หมด! ใครขัดขืน ฆ่า!"

บรรยากาศหน้าจวนที่เคยสงบ เปลี่ยนเป็นโกลาหลในพริบตา

ด้วยการแทรกแซงอย่างดุดันของหุ่นเชิดวิญญาณระดับ 5 เหล่าเจ้าสำนักที่เก็บอาการไม่อยู่เมื่อครู่ ถูกจับกดลงกับพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว หน้าตาเลิ่กลั่กด้วยความงุนงง

เกิดอะไรขึ้น?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

หลี่จื้อเดินมาหยุดหน้าประตูจวน ในมือปรากฏป้ายคำสั่งแผ่นหนึ่ง เขาปลดค่ายกลแล้วเดินเข้าไปด้านในหน้าตาเฉย

ฉากพลิกล็อกนี้ทำเอาทุกคนอ้าปากค้าง

วินาทีที่ก้าวเท้าเข้าจวน เสียงของหลี่จื้อก็ลอยมาเบาๆ แต่เฉียบขาด

"ฆ่าพวกมันซะ!"

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ...

เจ้าสำนักที่ถูกกดอยู่กับพื้นเมื่อครู่ หัวหลุดออกจากบ่า เลือดสาดกระจายเต็มพื้นทันที

สำนักของพวกเขาก็คงมีจุดจบที่ไม่สวยงามเช่นกัน

ภาพนี้ทำให้คนที่เหลืออยู่ขนลุกซู่

"ซี๊ด! โหดชิบหาย! หลี่จื้อแอบเตี๊ยมกับไป๋เฉิง หลอกเชือดไก่ให้ลิงดู ล้างบางศัตรูในเจิ้นหนานชัดๆ!"

"ที่แท้ไป๋เฉิงก็โอนป้ายเจ้าเมืองให้หลี่จื้อผ่านระบบไปตั้งนานแล้ว เมื่อกี้เจ้าสำนักหลี่แค่เล่นละครตบตา"

"หมากนี้โหดเหี้ยมจริงๆ ไอ้พวกที่กระเหี้ยนกระหือรือเมื่อกี้ ตายเรียบ! จากนี้ไปคงไม่มีใครกล้าคิดแย่งป้ายเจ้าเมืองอีกแล้ว"

"ข้ามมาโลกเซียนกันขนาดนี้ ยังจะมาเรียกหาประชาธิปไตย จะมาผลัดกันเป็นเจ้าเมือง ไม่ดูน้ำหน้าตัวเองเลย"

"เจ้าสำนักหลี่ได้เป็นเจ้าเมืองก็สมศักดิ์ศรีแล้ว ความปลอดภัยของเจิ้นหนานก็หายห่วง พวกเราเองก็ได้ประโยชน์... แค่วิธีการมันโหดไปหน่อย"

"ตราบใดที่ไม่คิดคด ก็ไม่มีใครทำอะไรเราได้หรอกน่า..."

ภายในจวนเจ้าเมือง

ไป๋เฉิงเห็นหลี่จื้อเดินเข้ามาคนเดียว ใบหน้าซีดเผือด ทำตัวไม่ถูก

เขากลัวหลี่จื้อจะฆ่าปิดปากจริงๆ เพราะดูจากนิสัยของหมอนี่แล้ว มีความเป็นไปได้สูงมาก

"ท่าน... ท่านเจ้าเมืองหลี่!"

สุดท้ายไป๋เฉิงก็ทนแรงกดดันไม่ไหว รีบโค้งคำนับและเอ่ยปากก่อน

หลี่จื้อพยักหน้า "การตัดสินใจของท่านพ่อบุญธรรม ไม่มีใครกล้าบิดพลิ้ว จากนี้ไป เจ้าคือรองเจ้าเมืองเจิ้นหนาน ความคิดที่ไม่ควรมี ก็อย่าได้มีเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น... วาสนาที่เจ้าได้มาในวันนี้ จะกลายเป็นหลุมฝังศพของเจ้าเอง!"

คำพูดนี้แม้จะเต็มไปด้วยคำเตือนและคำขู่ แต่ไป๋เฉิงกลับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ไป๋เฉิงขอน้อมรับการจัดวางของท่านพ่อบุญธรรมอย่างเคร่งครัด!"

พูดจบ ไป๋เฉิงก็โค้งคำนับแล้วเดินออกจากจวนไป

เมื่อออกมาด้านนอก เห็นกองเลือดและหัวคนที่กลิ้งอยู่บนพื้น เขาแค่นเสียงเย็นในลำคอ คิดในใจว่าพวกไม่เจียมตัว

ไอ้พวกที่ตายนั่น ตอนที่หวังไห่ประกาศแล้ว ยังกล้าทักแชตมาหาเขา ยุยงให้เขาก่อเรื่อง

ไป๋เฉิงไม่ได้โง่

ในเมื่อรู้ว่าสู้ไม่ได้ การระงับความโลภแล้วเลือกทางที่ถูกต้องย่อมดีที่สุด

ผลปรากฏว่ามีพวกหน้าโง่กระโดดออกมาเสนอหน้า เขาเลยถือโอกาสขายน้ำใจให้หลี่จื้อ ร่วมมือแสดงละครตบตาเพื่อกวาดล้างพวกเสี้ยนหนาม

หลี่จื้อยืนอยู่กลางจวน กำป้ายเจ้าเมืองไว้แน่น ความตื่นเต้นยากจะระงับ

เจิ้นหนาน... ในที่สุดก็อยู่ในกำมือ

ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะท่านพ่อบุญธรรมประทานให้

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเรื่องที่เจอตอนไปตามล่าอูเฟยถัง จึงรีบทักแชตส่วนตัวหาหวังไห่ทันที

"ท่านพ่อบุญธรรม มีเรื่องจะรายงานขอรับ ในถ้ำมารที่ตั้งของเมืองเจิ้นหนาน มี 'นักบวชมาร' กำลังเคลื่อนไหว..."