บทที่ 228 - ฉันไปด้วย (4) [08-11-2019]

บทที่ 228 - ฉันไปด้วย (4)”

[เอลฟ์โจรแห่งเงามืดฟีเรียเลเวล 182 เสียชีวิตแล้ว]

"อิลฮาน?"

นายูนาที่กำลังช่วยยูอิลฮานจัดการกับพลังศักดิ์สิทธิ์ของหินศักดิ์สิทธิ์อยู่ได้เรียกยูอิลฮานขึ้นมาเมื่อเห็นเขาหยุดการแกะสลักหินลง สีหน้าของเธอก็ยังได้เปลื่ยนเป็นจริงจังขึ้นเมื่อเห็นเขากัดริมฝีปากตัวเอง

"มีอะไร? นายบาดเจ็บหรอ? ให้ฉันรักษาไหม?"

"ฉันไม่เป็นไร แต่ว่าดูเหมือนจะเกิดเรื่องใหญ่กับลูกน้องของฉัน"

เขาพยายามจะทำใจเย็นอยู่ แน่นอนว่าในหัวของเขาตอนนี้กำลังคิดคำนวนอยู่ตลอดเวลา

'เวรเอ้ย ฉันชุบชีวิตคนที่ตายไปแล้วไม่ได้...!'

คนที่ตายไปก็คือเอลฟ์หนึ่งในสี่คนที่มีคลาสโจรที่เป็นลูกน้องของเขา ฟีเรีย เธอเป็นหนึ่งในคนที่ภักดีกับเขาที่สุดแล้วก็ยังทำตามที่เขาสั่งโดยไม่ลังเลใดๆ แถมในปัจจุบันนี้ตัวเธอในปัจจุบันก็น่าจะกำลังต่อสู้อยู่กับมหาภัยพิบัติขั้นที่ 4 กับเอลฟ์คนอื่นๆในดาเรย์

เอลฟ์พวกนั้นไม่เพียงแต่แกร่งกว่าผู้คนของโลกที่กระจายตัวอยู่เท่านั้น แต่ยังมีเอริเซีย เฟมิล และเผ่าพันธ์หมาป่าคนอื่นๆไปช่วยอีกด้วย ยูอิลฮานก็เลยคิดว่าต่อให้ปล่อยพวกเอลฟ์เอาไว้ก็ไม่น่าจะมีอะไรเกิดขึ้นมาได้

แต่ว่าหากฟีเรียตายแบบนี้ มันดูจะไม่ธรรมดาแล้ว

'หรืออาจจะมีบางอย่างที่ผิดจากปกติเกิดขึ้นกับเธอ'

ทำไมก่อนตายเธอถึงไม่ใช้เครื่องมือสื่อสารกันนะ? เธอคิดว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรงั้นหรอ? แล้วใครกันที่ทำร้ายฟีเรีย?

ความสงสัยที่พรั่งพรู ความโมโหและความโกรธได้ทำให้ร่างกายเขาเริ่มสั่น ลูกน้องที่อยู่กับเขามาหลายปีได้ตายแล้ว มันคงจะแปลกมากแน่ที่เขายังใจเย็นได้อยู่ นอกจากนี้เธอยังตายในที่ที่เขาไม่เห็น ไม่รู้เหตุผล เขารู้สึกอึดอัดเอามากๆ

ยังไงก็ตามเขาก็ยังรู้ดีว่าการปล่อยให้ร่างกายถูกสัญชาตญาณครอบงำเป็นสิ่งที่แย่ที่สุด เขาเสียฟีเรียไป แต่ว่าเขาก็ยังมีคนอื่นๆที่ต้องปกป้องอยู่อีก

สำหรับตอนนี้เขาต้องทำให้หัวเย็นลงก่อน

"ฟู่"

เขาได้สูดหายใจเข้าลึกๆและถอดอุปกรณ์ออกไป แม้ว่าจะน่าเสียดายที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเขายังไม่เสร็จดี แต่ว่าก็ไม่เป็นไร โชคดีที่เขายังได้ทำให้อุปกรณ์ให้กองทัพมังกรเสร็จแล้วในระหว่างที่เขาอยู่เบร์ย่า

นายูนาได้มองมาที่เขาเงียบๆ ในที่สุดยูอิลฮานก็เอางานทุกๆอย่างที่ทำอยู่เก็บไปและพูดกับเธอ

"ดูเหมือนว่าเราต้องไปดาเรย์แล้ว"

"ได้เลย ฉันจะไปกับนาย"

"นายพูดว่าดาเรย์งั้นหรอ?"

"พวกเรากำลังไปดาเรย์หรอพ่อ?"

เลียร่าที่ออกไปเล่นกับยูมิลที่สวนก็ยังกลับมาหลังจากได้ยินเสียงเขา ยูอิลฮานได้หยักหน้าอย่างหนักแน่นและพูดออกมาด้วยเสียงราวกับกระซิบ

"ฟีเรียที่อยู่ดาเรย์ตายแล้ว... บางทีเราอาจจะต้องการพลังของกองทัพในเวลานี้"

"...ครับ เด็กๆก็พร้อมแล้ว"

"ทำได้ดีมาก"

อย่างแรกเลยเขาต้องยืนยันในความปลอดภัยของเอลฟ์ที่เหลือรวมไปถึงเผ่าหมาป่าด้วย และเขาก็จะต้องจัดการทำให้คนที่เกี่ยวข้องกับการตายของฟีเรียทุกคนต้องชดใช้

แม้ว่ามันจะมีความเป็นไปได้สูงที่ดาเรย์จะอยู่ในสถานการณ์ที่ร้ายแรง จากความจริงที่ว่าฟีเรียที่มีอุปกรณ์ระดับตำนานยังตายลงก็ตาม แต่ยูอิลฮานก็ไม่มีความคิดที่จะถอยให้กับเรื่องนี้

"ดาเรย์... โลกที่นายกลับมาแล้วแกร่งขึ้น"

"ถ้ามันกดดันมากไป นายจะอยู่ที่นี่ก็ได้นะคังฮาจิน"

"ไม่ ฉันจะทำหน้าที่ของฉัน ปกป้องยูนา"

"ไม่น่าเชื่อถือเลยซักนิด"

เขาไม่จำเป็นต้องไปถามในกองทัพมังกรแล้ว แค่คำพูดจากยูมิลก็เกินพอแล้ว

"พวกเราก็จะสู้ด้วยเหมือนกัน"

"เราจะสู้"

"โอเค"

เด็กๆต่างก็ยอมรับกันออกมาแบบนี้ และใส่อุปกรณ์เตรียมสู้ แม้ว่าช่วงชีวิตของเด็กๆจะไม่ยาวนานมากนัก แต่ 99% ของชีวิตพวกเขาอยู่กับการต่อสู้และสงครามจนชินชาไปแล้ว การกระทำของเด็กๆพวกนี้ต่างก็ทำให้ต้องนึกถึงเหล่าทหารที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

"ฮีโร่ พวกเราเตรียมตัวพร้อมแล้ว"

"กัปตัน เตรียมตัวสำหรับการเดินทางแล้ว!"

สุดท้ายแล้วยูอิลฮานก็มองไปที่เลียร่า เธอได้อยู่ในชุดเดรสของเธอพร้อมหอกสีชมพูดในมือแล้ว

"พร้อมนะ"

"พร้อม"

เลียร่าได้ตอบกลับมาสั้นราวกับเธอรู้ดีว่าเขาคิดอะไรอยู่

"งั้นไปกวาดล้างพวกมันให้หมดกัน"

"ได้เลย"

ยูอิลฮานได้เปิดใช้งานสกิลข้ามมิติ ป้อมปราการลอยฟ้าได้กระโดดข้ามมิติอีกครั้งเหมือนกับในตอนที่เขาไปเบร์ย่า...

"อั๊ก?"

...หรือว่าไม่

[กรี๊ดดดดดด!? แรงต้าน แรงต้านมันทำให้ฉันเจ็บเกินไปแล้ว!]

[ทั้งที่เธอเป็นสิ่งก่อสร้างทำไมเธอถึงเจ็บได้ล่ะ!]

[ฉันถูกฉุดดึงเอาไว้หมดเลย! ไม่ว่าจะเป็นเครื่องยนต์หรือบาเรียก็ตาม!]

เสียงร้องของมิสทิคได้แสดงความรู้สึกของเธอออกมาเป็นอย่างดี ยูอิลฮานได้พยายามจะไปที่ดาเรย์ที่ที่เขาเข้าใจเป็นอย่างดีด้วยสกิลบันทึก แต่ว่าแรงดีดกลับมันมากเกินไป

"อ๊าาา หนักจัง หน้าอกของฉันใหญ่ขึ้นอีกแล้วงั้นหรอ...?"

"เกิดอะไรขึ้นกับความหนาแน่นของมานากัน?"

นายูนากับคังฮาจินที่ค่อนข้างปกติกันก็ขมวดคิ้วพึมพัมกันออกมา แม้ว่าพวกเขาพวกเขาจะรู้สึกคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้มาก่อน แต่ว่าพวกเขาจำไม่ได้เลยว่ามันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นมาเมื่อไหร่และที่ไหน

"อากาศอร่อยจัง"

"ว้าว ร่างกายฉันเบามาก"

ในขณะเดียวกันกองทัพมังกรที่เป็นมนุษย์สายพันธ์ใหม่ที่เกิดขึ้นมาก็ได้สูดหายใจลึกอย่างยินดี บางทีการที่พวกเขาเกิดมาแบบพิเศษอาจจะทำให้พวกเขาแกร่งขึ้นตามสภาพแวดล้อมก็ได้ พวกเขาจะแกร่งขึ้นจากการดูดกลืนมานารอบๆ

"อิลฮาน เราได้มาที่ดาเรย์แล้วหรอ?"

แม้กระทั่งยูอิลฮานก็ยังตัวแข็งทื่อไปอยู่วินาทีหนึ่ง เลียร่าเป็นคนเดียวที่ยังปกติดีอยู่ เธอได้ตรวจสอบเขาดู

"นี่เป็นโลกระดับสูง"

"เป็นแบบนี้สินะ?"

"ใช่แล้ว"

"ชิ"

ยูอิลฮานได้เดาะลิ้นขึ้นมา ในที่สุดเขาก็พอจะรู้แล้วว่าสถานการณ์มันเปลื่ยนไปเป็นยังไง

"โอ้ นี่เป็นโลกระดับสูง! ฉันรู้สึกว่ามันคุ้นเคยนิดๆ!"

"ละ โลกระดับสูง!? นี่มันไม่ได้หมายความว่ามีสมาชิกของฝ่ายกองทัพกำลังสิ่งมีชีวิตชั้นสูงอยู่ที่นี่หรอ...?"

เพราะแบบนี้เองทำให้เขาได้ข้อสรุปบางอย่างออกมา ยูอิลฮานได้เห็นด้วยกับคำพูดของคังฮาจินอย่างไม่ลังเลใจใดๆ

"ที่นี่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงจะใช้พลังของพวกเขาได้อย่างไม่มีข้อจำกัดแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมที่นี่ถึงถูกอัพเกรดมาเป็นโลกระดับสูงก็เถอะนะ"

"ถ้างั้นหากเราโชคร้ายไปเจอกับสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่จะพยายามฆ่าเรา...!"

"นั่นมันก็แน่นอนว่าพวกมันจะต้องเป็นแหล่งค่าประสบการณ์ชั้นดีเลยล่ะ"

"...อ่า ใช่แน่นอนสิ"

"พวกสิ่งมีชีวิตชั้นสูงให้ค่าประสบการณ์โครตจะเยอะเลยนะ ถ้านายไม่ได้ฆ่าซักคนก็อย่ามาพูดเลย"

"แล้วก็นะช่วยเงียบด้วย"

ด้วยความที่ยูอิลฮานได้มองสิ่งต่างๆต่างไปจากสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำแล้วทำให้คังฮาจินที่รู้สึกหวดากลัวและกังวลต่อหน้าเขามันเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์อย่างมาก

ในขณะเดียวกันนายูนาที่อยู่ถัดไปจากยูอิลฮานก็ยังยิ้มออกมาหลังจากได้รู้ว่าที่นี่เป็นโลกระดับสูง และดูเหมือนว่าการที่อยู่ข้างยูอิลฮานจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดไม่ว่าจะไปที่ไหน อย่างน้อยที่สุดในตอนนี้เธอก็ได้ข้อสรุปที่ดีกว่าคังฮาจิน

ยูอิลฮานได้นึกย้อนไปถึงในตอนที่ดาเรย์ยังอยู่ในช่วงมหาภัยพิบัติขั้นที่ 3 ในตอนที่เขามาถึง แน่นอนว่าก่อนที่ทุกคนบนโลกจะถูกขับไล่ เขาได้ยินมาแล้วว่าที่นี่ได้เจอเข้ากับมหาภัยพิบัติขั้นที่ 4 แต่ว่าการกลายมาเป็นโลกระดับสูงมันก็จะต้องมีมหาภัยพิบัติอีกครั้งหนึ่งนะ! ในตอนนี้มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะให้คำตอบที่เขาสงสัยได้คือเลียร่าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบุคคลสำคัญของกองทัพสวรรค์

"เลียร่า การเป็นโลกระดับสูงมันง่ายงั้นหรอ? แม้แต่ที่โลกฉันยังไม่เป็นโลกระดับสูงเลย"

"มันไม่ง่ายหรอก แต่ว่าบางทีอาจจะเป็นเพราะว่าที่ดาเรย์นี่พิเศษเหมือนโลกนาย นายไม่เคยคิดหรอว่าการที่มีกองทัพมังกรคลาส 4 เต็มทั่วทั้งทวีปทั้งๆที่พึ่งอยู่ในมหาภัยพิบัติมันเป็นเพราะกองทัพปีศาจแห่งการทำลายนะ? นายก็คิดเอาไว้ว่ามันก็คล้ายๆกันกับพวกปีศาจประหลาดที่มีอยู่ทั่วบนโลกในตอนนี้นั่นแหละ มันก็แค่โลกทั้งสองโลกมันพิเศษเท่านั้นเอง"

"นั่นมันก็จริงนะ แต่ว่า..."

"นอกไปจากนี้ดาเรย์ก็ยังเป็นโลกที่สวนอาทิตย์อัสดงก็ยังเข้ามาแทรกแซงอีกด้วยนี่ อ่า มีเบาะแสมากมายเกินไปจนแม้แต่ฉันก็ยังคิดเรื่องนี้ไม่ออกเลย"

พอมาคิดเรื่องนี้แล้วเลียร่าพูดถูก ดาเรย์เป็นโลกที่มีกองทัพปีศาจแห่งการทำลายและสวนอาทิตย์อัสดงยื่นมือเข้ามายุ่งย่ามก่อนโลกของเขาซะอีก

กองทัพปีศาจแห่งการทำลายไม่ได้ต้องการในดาเรย์เอง แต่ว่ามังกรต้องการมัน พวกมังกรได้ทำให้ที่นี่การเป็นรังของมันหลังจากที่กำจัดเอลฟ์ออกไป แต่สวนอาทิตย์อัสดงได้ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเพื่อช่วยเอลฟ์หลบซ่อนจากมังกร

หรือก็คือพวกสวนอาทิตย์อัสดงพยายมจะปกป้องมนุษยชาติในโลกใบนี้ และตราบเท่าที่โลกใบนี้ยังมีมนุษยชาติอยู่ก็ยังมีโอกาสที่จะพัฒนาต่อไป

"สวนอาทิตย์อัสดงต้องการดาเรย์ก็เพราะพวกนั้นมองการณ์ไกลกว่ากองทัพปีศาจแห่งการทำลาย ฉันเคยได้ยินมาว่าหัวหน้าของพวกนั้นมีความสามารถในการทำนาย บางทีนั่นอาจจะเป็นเรื่องจริง..."

"ในเวลานั้น ฉันไม่ได้มีเวลาคิดถึงในสิ่งที่ฉันทำเลย..."

แรกเริ่มเลยที่เขามาที่ดาเรย์ก็เพราะเขาได้ยินว่ามังกรอาจจะบุกไปที่โลกของเขา เขาก็เลยมากำจัดมังกรทั้งหมดออกไป และในระหว่างที่เขากำลังกำจัดมังกร ตอนนั้นเขาก็ถูกมังกรแปลกๆที่มีชื่อว่าเลซิดน่าจูงจมูกทำให้เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของพันธมิตรมังกรรวมถึงตัวเธอ...

ยังไงก็ตามมันได้จบลงด้วยการที่เขาได้รับเอลฟ์มาอยู่ใต้บังคับบัญชา กลายเป็นจักรพรรดิของเหล่าเอลฟ์ เขาได้สอนเอลฟ์ต่อสู้ สร้างกองกำลังระดับสูงให้เหล่าเอลฟ์ และการพัฒนาของโลกยิ่งเร่งขึ้นไปอีกในตอนที่เผ่าพันธ์หมาป่าเข้ามา

...หรือก็คือยูอิลฮานเป็นตัวการหลักเลยที่ทำให้ดาเรย์กลายเป็นโลกระดับสูง

"เวรเอ้ย"

เขาควรจะพาเอลฟ์ทั้งหมดกลับไปที่โลกกลับเขามากกว่าทิ้งให้เหล่าเอลฟ์บุกเบิกที่ดาเรย์ แต่ว่าสิ่งที่เปลื่ยนแปลงไปเป็นแบบนี้ทำให้เขาเศร้างั้นหรอ? ไม่มีทางล่ะ ยูอิลฮานก็แค่คิดถึงการเกิดโลกระดับสูงขึ้นเท่านั้นเอง

"ถึงแบบนั้นนี่ก็ไม่ได้ใหม่อะไร กองทัพสวรรค์ก็ยังคงไร้ประโยชน์อย่างเคย ถ้าหากเธอบอกฉันถึงเรื่องต่างๆที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ สิ่งต่างๆก็คงไม่เปลื่ยนมาเป็นแบบนี้หรอก"

"ฉันก็คิดแบบนั้น"

"ทั้งเธอ เอิลต้าแล้วก็สเปียร่าด้วย"

"มะ ไม่มีใครรู้ซะหน่อยว่ามันจะส่งผลแบบนี้นี่นา! ยังไงก็ตามนี่ก็เป็นความผิดของกองทัพสวรรค์!"

"แล้วทีนี้เธอก็โยนความผิดไปให้พวกนั้นเพราะเธอไม่ใช่หนึ่งในกองทัพสวรรค์แล้วงั้นสิ..."

ยูอิลฮานได้หัวเราะออกมา ดูเหมือนว่าเลียร่าก็ยังคิดว่ากองทัพสวรรค์ไร้ความสามารถแล้วเช่นกัน แต่แน่นอนเขาคิดต่างออกไป

'ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันคิดว่าบางทีกองทัพสวรรค์ก็ต้องการในโลกระดับสูงเหมือนกันก็ได้...'

บางทีกองทัพสวรรค์ก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิดต่อให้คนในโลกใบนี้จะสูญพันธ์กันไปหมด

ไม่สิ แน่นอนว่าพวกนั้นอาจจะก้าวเข้ามา 'ปกป้อง' ก็ได้ แต่ว่าพวกกองทัพสวรรค์จะให้ค่าอะไรมากกว่ากันล่ะ? โลกระดับสูง หรือสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ? - คำถามนี้มีอยู่ตลอดในหัวของเขา

ไม่ใช่ว่าการที่กองทัพสวรรค์พูดถึงเรื่องการที่จะปกป้องสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำก็เพื่อให้การจัดหาโลกระดับสูงราบรื่นตั้งแต่แรกแล้วหรอกหรอ?

ระหว่างที่ความคิดของยูอิลฮานกำลังไปในแง่ลบ คำถามคังฮาจินก็ได้ขัดความคิดของเขาเอาไว้

"ยูอิลฮาน ถ้างั้นตอนนี้สิ่งมีชีวิตชั้นสูงล่ะ...?"

"น่าจะอยู่ในสงครามของโลกใบนี้"

ในเวลาเดียวกันนี้เอง

[กรรรรรรรรรร!]

[สำหรับสัตว์หน้าโง่ แกกล้ามากเลยนะ!]

ไม่ไกลไปจากป้อมปรากรลอยฟ้ามีประกายแสงที่ทรงพลังมากพอที่จะทำให้คนตาบอดได้เลย และมีโล่ป้องันเอาไว้อยู่ปรากฏขึ้นมา แต่เนื่องจากว่าที่นี่ไม่มีใครที่เป็นคนธรรมดาอยู่เลยทำให้ทุกๆคนมองเห็นสิ่งนั้นด้วยตาที่เปิดกว้าง

พวกเขาส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าแสงนั่นคืออะไร แต่ว่ามีเพียงยูอิลฮานที่หัวเราะออกมาเพราะนี่มันไร้สาระมากจริงๆ

"นี่มันเป็นภาพที่ฉันคุ้นเคยมากเลยล่ะ"

"ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

เลียร่าได้แสดงความสงสัยออมกาอย่างไม่พอใจ

ใช่แล้ว ในตอนที่มาดาเรย์เป็นช่วงเวลาสั้นๆที่ยูอิลฮานกับเลียร่าแยกกัน ในเวลานั้นยูอิลฮานยังอยู่ในคลาสสอง เขาได้เห็นเวทย์แบบนี้หลายต่อหลายครั้งกับเอิลต้า คนที่ใช้เวทย์พวกนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกไปเสียจากพวกมังกรที่อยู่ที่นี่

"มังกร"

"มังกร...?"

ยูมิลที่คิดไม่ถึงเลยว่าจู่ๆจะได้เจอเข้ากับเผ่าพันธ์ตัวเองได้พึมพัมออกมาเหมือนกับกำลังฝันอยู่ ยูอิลฮานได้ลูบหัวเขาและถามออกมา

"ลูกอย่างเจอพวกมังกรไหม?"

"อืม... ไม่ครับ ผมอยากจะอยู่กับพ่อที่นี่เท่านั้น"

ยูมิลได้กอดแขนของยูอิลฮานเอาไว้ในขณะที่พูดแบบนี้ แต่ว่าความรู้สึกไม่ใช่สิ่งที่จะเปลื่ยนไปง่ายๆ เนื่องจากว่ายูมิลไม่เคยเห็นมังกรตัวอื่นๆเลยแม้แต่ตัวเดียวทำให้ยูมิลรู้สึกถึงแรงกระตุ้นบางอย่าง

"เราควรจะไปดูกันหน่อยไหมล่ะ?"

"ไม่ครับ ไม่เป็นไร พ่อสำคัญกว่า"

"โอเค"

ยูมิลพยายามที่จะคิดถึงยูอิลฮานที่เสียฟีเลียไป ยูอิลฮานได้ยิ้มออกมาแห้งๆและลูบหลังของยูมิลเอาไว้ เขาได้สูดหายใจเอามานาที่อยู่ภายในดาเรย์เข้ามาก่อนที่จะยกมือขึ้น

"ทุกๆคนจับไว้แน่นๆนะ พวกเราจะเคลื่อนย้ายกันแล้ว"

"เคลื่อนย้าย? ที่ไหน?"

"ที่ที่ฟีเรียตายไงล่ะ"

ทุกๆคนในที่นี้ไม่มีใครเข้าใจในคำพูดของยูอิลฮานเลย พวกเขาต่างก็สงสัยกันทั้งนั้น ยังไงก็ตามยูอลฮานตัดสินใจว่าการแสดงให้พวกนี้ดูจะเร็วกว่าทำให้เขาดีดนิ้วใช้งาน 'มัน' ในทันที

'มัน' คือวงเวทย์ที่ปกคลุมไปทั่วทั้งดาเรย์ที่ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของยูอิลฮาน