ตอนที่ 71 โจมตี

หลิงอี้กลับมาสนใจผีเสื้อเทพสายลมที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร

บอสมอนสเตอร์ของดินแดนลับไม่ได้อยู่ในสภาพดีนัก

บนตัวผีเสื้อสีน้ำเงินมีจุดสีเทาจำนวนมาก ซึ่งจุดสีเทาพวกนั้นทำให้มันเคลื่อนไหวไม่ได้

ผู้เล่นมืดพวกนั้นคงร่ายดีบัฟบางอย่างใส่มัน

“จะว่าไปแล้ว ฉันยังไม่เคยใช้ตาทิพย์กับมอนสเตอร์เลย”

หลิงอี้จึงใช้ตาทิพย์มองมัน

วินาทีต่อมา แผงข้อมูลของผีเสื้อเทพสายลมก็ปรากฏขึ้น

[ผีเสื้อเทพสายลม (เลเวล30)

ประเภท : บอสมอนสเตอร์

คุณสมบัติ: ความแข็งแกร่ง90, พลังเวท270, ความว่องไว270(ตอนนี้135), ความทนทาน90, ร่างกาย180

สกิล: พายุหมุน(8ดาว,พิเศษ), ร่างลวงตา(7ดาว,ติดตัว), พ่นลม(5ดาว), อัญเชิญผีเสื้อลม(5ดาว), กระสุนลมกัดกร่อน(5ดาว)

สถานะปัจจุบัน: สุขภาพดี,ความว่องไวลดลง, กลายเป็นหินบางส่วน]

หลิงอี้ไม่แปลกใจเมื่อเห็นแผงข้อมูลของผีเสื้อเทพสายลม

เดิมทีแล้วจักรพรรดิน้ำแข็งกลายพันธุ์มาจากวิญญาณน้ำแข็ง ด้วยคุณสมบัติของจักรพรรดิน้ำแข็งจึงไม่สามารถคาดเดาคุณสมบัติของบอสมอนสเตอร์ที่มีเลเวลเท่ากันได้

ข้อสอง โลกค้นพบสกิลต่างๆของผีเสื้อเทพสายลมนานแล้ว

แต่สถานะสุดท้ายยังทำให้เขาแปลกใจอยู่ดี

“สุขภาพที่ดีหมายถึงพลังชีวิตที่เต็มเปี่ยม ซึ่งแปลว่ามันแทบไม่เสียเลือดเลย”

“ความว่องไวลดลงมีความหมายตามชื่อ พวกเขารู้ว่าผีเสื้อเทพสายลมรวดเร็วจึงใส่ดีบัฟลดความเร็ว”

“กลายเป็นหินบางส่วน…สีเทาที่อยู่บนตัวคือส่วนที่กลายเป็นหิน?”

หลิงอี้มองผีเสื้อเทพสายลมที่เป็นอัมพาตด้วยสีหน้าแปลกๆ

การลดความว่องไวไม่ส่งผลกระทบต่อส่วนอื่น

แต่พอกลายเป็นหินกลับมาครวญครางอยู่บนพื้น?

'ผีเสื้อเทพสายลมไม่บอบบางไปหน่อยเหรอ...’

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่หลิงอี้ไม่ยอมทิ้งโอกาสดีๆแบบนี้แน่นอน

เขากำธงรบในมือแน่นแล้วพุ่งไปหามัน!

ด้วยคุณสมบัติร่างกายที่สูงกว่า200 ร่างกายของเขาจึงไม่รู้สึกอึดอัดกับการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง แต่เขายังไม่ชินกับลมเวลาเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว

ลืมตาได้ยาก ปากก็เต็มไปด้วยลม

สถานการณ์นี้ทำให้เขานึกถึงตอนที่สู้กับผู้ควบคุมสายลม ตอนนั้นเขาใช้[ยันต์กันลม]เพื่อไม่ให้ตัวเองโดนพัดปลิว

เหมือนกับว่าเขาได้รับการปกป้องจากสายลมเมื่อเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง

ตอนนี้เขาไม่สนใจเรื่องต่อสู้เลย เขาแค่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

'ถ้าจำเป็นแล้วค่อยใช้...'

ในเวลาไม่ถึงครึ่งวิ หลิงอี้วิ่งไปถึงหน้าผีเสื้อเทพสายลมและสะบัดธงรบที่อยู่ในมือ

ความแข็งแกร่งของเขามีแค่3แต้มซึ่งเทียบเท่าได้กับคนธรรมดา

แต่มันไม่สำคัญ

เขามีดาบธาตุที่เหมือนกับเลื่อยเวอร์ชันพิเศษ แค่สะบัดครั้งเดียวก็สามารถเฉือนเนื้ออีกฝ่ายได้อย่างง่ายดายและทิ้งแผลลึกเอาไว้!

นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น

หน้าหลิงอี้ร้อนผ่าวเมื่อสะบัดธงรบใส่ปีกผีเสื้อเทพสายลม ร่างกายของผีเสื้อสั่นเทาอย่างรุนแรง!

เมื่อไฟบนธงรบกระทบกับปีก มันก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วและพ่นลมสีฟ้าใส่หลิงอี้!

ระยะห่างของทั้งสองน้อยกว่าหนึ่งเมตร หลิงอี้จึงไม่สามารหลบได้

พลั่ก!

ท้องของเขาเหมือนโดนลูกกระสุนปืนใหญ่ยิงใส่ ร่างกายกระเด็นถอยไปข้างหลัง!

ในช่วงเวลาสั้นๆ เขาถูกลมจากปากผีเสื้อเทพสายลมพัดไปไกลกว่าสามร้อยเมตร!

ถ้าเขาไม่ได้ใช้ธงรบปักดินเพื่อลดแรงเสียดทานระหว่างกระเด็นถอย เขาคงกระเด็นไปไกลยิ่งกว่านี้!

“ฟู่ว ไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่...”

หลังจากทรงตัวได้แล้วเขาก็ลูบท้องไปมา

มันเหมือนโดนเด็ก6-7ขวบต่อยเต็มแรงแต่ไม่รู้สึกเจ็บไม่มาก

ที่เขาโดนเมื่อกี้คือสกิลเป่าลมของผีเสื้อเทพสายลม เท่าที่เขารู้มาสกิลนี้ไม่ได้ใช้สร้างความเสียแต่ใช้สำหรับขับไล่ศัตรู

เพื่อป้องกันไม่ให้โดนลมพัดอีกครั้ง หลิงอี้จึงหยิบ[ยันต์กันลม]ออกจากกระเป๋าเป้และใช้มัน

ครั้งที่แล้วเขาซื้อไว้สิบอัน หลังจากใช้อันนี้ก็เหลืออีกแปดอัน

เมื่อคำว่า‘หลีกเลี่ยง’ สีฟ้าปรากฏขึ้น หลิงอี้ก็ยิ้มเล็กน้อยและพุ่งไปหามันอีกครั้ง!

ถ้าไม่มีลมคอยหน่วงร่างกาย เขาจะเคลื่อนที่ได้เร็วยิ่งกว่าเมื่อกี้!

หลิงอี้มาอยู่ตรงหน้าผีเสื้อเทพสายลมในชั่วพริบตา

เขาสะบัดธงรบในมือใส่มันอีกครั้ง

และเป้าหมายครั้งนี้คือปีกอีกข้าง

พรึบพรึบพรึบ!

เมื่อสะบัดธงไฟบนผืนธงก็ปลิวไปตามลมจนเกิดเสียง‘พรึบพรึบพรึบ’

ซึ่งทำให้เหมือนมีดวงอาทิตย์ดวงเล็กคอยตกลงมา เมื่อปลายธงกระทบกับปีกผีเสื้อเทพสายลม ไฟลุกโชนบนธงก็แผดเผาปกผีเสื้อ

เขาไม่รู้ว่ามันได้รับผลกระทบจากไฟหรือตั้งใจจะบินออกไป แต่จู่ๆผีเสื้อเทพสายลมก็กระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง

มันพุ่งสูงเป็นร้อยเมตรในชั่วพริบตา เมื่อหลิงอี้มองขึ้นไปก็เห็นว่ามันกำลังพ่นก้อนพลังงานทรงกลมสีน้ำเงินที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าหนึ่งเมตรใส่เขา

“กระสุนลมกัดกร่อน?”

หลิงอี้รีบหลบ

ตึง!

ตึง!

ตึง!

กระสุนลมกัดกร่อนกระทบพื้นและสร้างหลุมตรงใจกลางหุบเขา

ฝุ่นบนอากาศปลิวไปตามสายลมราวกับพายุขนาดใหญ่กำลังก่อตัว

หลิงอี้ขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าไฟบนปีกผีเสื้อเทพสายลมเริ่มเผาร่างกายของมัน

'พลังของดาบธาตุเป็นไปตามเลเวลของฉัน ตอนนี้ฉันแค่เลเวล20จึงใช้เวลานานในการฆ่าบอสมอนสเตอร์เลเวล30ด้วยดาบธาตุ’

“แต่ฉันจะมีแรงอยู่ถึงตอนนั้นหรือเปล่า...”

ตามจริงแล้วเขาเข้ามาในนี้ไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ

ถ้าคนธรรมดาออกแรงหนักต่อเนื่องนานกว่า1นาทีจะทำให้รู้สึกเหนื่อย

ซึ่งหลิงอี้ก็เป็นแบบนั้นเพราะมีความทนทานแค่3แต้ม

เขารู้สึกได้ชัดเจว่าตัวเองกำลังหมดแรงไปเรื่อยๆ!

ถ้ามีแค่เขากับผีเสื้อเทพสายลมอยู่ที่นี่ เขาคงซื้อยาเพิ่มแรงในร้านค้าและกินมันจนกว่าจะสู้ชนะ

แต่ที่สำคัญคือ

ห่างออกไปหลายร้อยเมตรจากจุดที่เขากำลังสู้ ที่ขอบหุบเขาแห่งนี้มีผู้ชมจำนวนมาก!

เขาต้องจบการต่อสู้นี้ให้เร็วที่สุด

เพราะยิ่งใช้เวลานานก็ยิ่งมีโอกาสเกิดเรื่องไม่คาดคิด!

......

“พระเจ้า! หมอนั่นใครน่ะ!? ขนาดเหยียนเทียนหยวนยังต้องหนีหางจุกตูด!”

“มีผู้เล่นอันดับสูงคนอื่นในรายชื่อดาวรุ่งอยู่ในเมืองเชียนเจียงด้วยเหรอ?”

“ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลบ!”

“เร็วมาก! พวกนายเห็นกันหรือเปล่า!?”

“พูดบ้าๆ! ใครจะตามความเร็วขนาดนั้นได้?!”

ผู้ชมที่อยู่ห่าง100เมตรส่งเสียงร้องครั้งแล้วครั้งเล่าขณะที่ดูการต่อสู้ตรงใจกลางหุบเขา

ไม่มีใครคิดว่าจะมีคนลึกลับจะเข้ามาฆ่าคนกลางถนนด้วยความเร็วสูง

นอกจากฆ่าผู้เล่นมืดสี่คนได้อย่างง่ายดายแล้ว เขายังทำให้เหยียนเทียนหยวนผู้เล่นดาวรุ่งอันดับ17ต้องหนีไปด้วย

และตอนนี้เขากำลังสู้กับผีเสื้อเทพสายลม!

ซึ่งคนที่สู้กับมันมีเขาแค่คนเดียวเท่านั้น!