บทที่ 606 จอมมารแห่งเซียนซู ทุกคนย่อมสังหารได้!

บทที่ 606 จอมมารแห่งเซียนซู ทุกคนย่อมสังหารได้!

“ท่านกล่าวได้ไม่ผิด”

ลวี่หยางมองไปทางปานซาน เก็บความคิดในใจ พลันหัวเราะเบาๆ ว่า “แต่ท่านก็กังวลเกินไป ข้าเพียงบ่นไปคำหนึ่ง หาได้คิดจะเบี้ยวหนี้ไม่”

“หนึ่งร้อยล้านสำรองนั้น ข้าได้รับไปนานแล้ว”

สิ้นคำนี้ ปานซานก็มองลวี่หยางด้วยความพอใจ ‘สมแล้ว สมกับเป็นผู้ที่พอสอนได้ หากแม้เงินกู้ยังไม่กล้าเอา เจ้าจะเอาอะไรไปบำเพ็ญเพียร’

แต่ไม่นานนัก สีหน้าของเขาก็กลับเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“ในเมื่อเช่นนั้น ท่านก็ไม่ควรมาหาข้าให้เสียเวลาอีกต่อไปแล้ว วิธีการหลอมสร้าง ยันต์เซียนมหามรรค นั้นลี้ลับยิ่งนัก หากไม่ผ่านร้อยปีพันปีก็ไม่อาจเข้าใจได้ ท่านในเวลานี้ควรปิดด่านทันที รีบเร่งหลอมสร้างยันต์ของตนขึ้นมาโดยเร็ว...”

เสียงของปานซานพลันขาดห้วง

เพราะในเวลานั้นเอง เพียงเห็นลวี่หยางเผยสีหน้าสงบ นิ่ง ยกฝ่ามือออกมา บนฝ่ามือกลับลอยเด่นอยู่ด้วย ยันต์เซียนมหามรรค ใบหนึ่ง ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เคยปรากฏขึ้นในเทียนฝู่มาก่อนเลย

“...หา?”

ปานซานกระพริบตาถี่ นิ่งงันอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะได้สติ ‘เป็นไปไม่ได้! เขาเข้าใจหัวใจสำคัญแล้ว? รู้แล้วว่าจะหลอมสร้างยันต์เซียนมหามรรคได้อย่างไร?’

นี่มันเรื่องตลกอันใดกัน!

นั่นคือยันต์เซียนมหามรรค ใต้เจินจวินลงมายังมองไม่เข้าใจ จะเลียนแบบก็ไร้ทาง แม้แต่เจินจวินเองยังต้องใช้เวลาหลายสิบปีกว่าจะบรรลุได้!

แต่ลวี่หยางเพิ่งมาถึงเทียนฝู่ได้กี่เพลา?

ยังไม่ถึงวันด้วยซ้ำ!

ทว่าความจริงหาได้ลวงตา ไม่ว่ามองเช่นไร ใบที่อยู่ในมือของลวี่หยางก็ล้วนเป็นมาตรฐานครบถ้วน เครื่องหมายป้องกันการปลอมชัดเจนทุกจุด เพียงพอให้เทียนฝู่รับรองได้

‘หากดูจากคุณภาพแล้ว ใบนี้...อาจจะดียิ่งกว่ายันต์เซียนนอกรีตที่พันธมิตรของเราผลิตออกมาเสียอีก!’

ชั่วพริบตาเดียว ปานซานก็พลันระแวดระวังขึ้นมา

เขาอาจไม่ถนัดการประลอง หรือไม่ถนัดการคิดกลลวงระหว่างผู้บำเพ็ญเพียร แต่หากพูดถึง ยันต์เซียนมหามรรค แล้ว เขาย่อมรู้ชัดเจนที่สุด

‘ยันต์เซียนนอกรีตของพวกเรา เพื่อจะให้ผลิตออกมาได้จำนวนมาก ระหว่างสร้างจึงใช้วิธีลดต้นทุนเพิ่มประสิทธิภาพ คุณภาพย่อมด้อยไป แต่ยังมีพันธมิตรนอกรีตค้ำประกัน ค่าความน่าเชื่อถือจึงยังสูง ที่สำคัญคือไม่มีคู่แข่ง จึงไม่เป็นปัญหา’

‘แต่ตอนนี้ต่างออกไปแล้ว’

‘ใบในมืออีกฝ่าย แม้ตำแหน่งก็คือยันต์เซียนนอกรีตเช่นเดียวกัน แต่คุณภาพสูงกว่า เกรงว่าจะยิ่งเป็นที่โปรดปรานของเหล่าเซียนจวินชั้นหกขึ้นไป’

ผลเช่นนี้ ย่อมทำให้อัตราแลกเปลี่ยนสั่นคลอนแน่นอน

และเมื่ออัตราแลกเปลี่ยนสั่นคลอน ก็ย่อมมาพร้อมกับเงินเฟ้อ คลื่นวิกฤติทางการเงิน ทุนรอนหดหาย สิ่งเหล่านี้คือการโจมตีที่อันตรายถึงชีวิตสำหรับพันธมิตรนอกรีต!

คิดถึงตรงนี้ ปานซานก็ค่อยๆ หรี่ตาลง

‘หรือเราจะยอมเพิ่มต้นทุนเอง ผลิตยันต์เซียนนอกรีตที่คุณภาพสูงขึ้น...หรือไม่ก็ ต้องดึงยันต์แบบนี้เข้ามาอยู่ในระบบของพันธมิตรนอกรีตให้ได้!’

ข้อแรกเกรงว่าจะบั่นทอนสองฝ่าย ส่วนข้อหลังกลับเป็นผลประโยชน์ร่วม

ในวินาทีนั้น แววตาที่ปานซานมองลวี่หยางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หากก่อนหน้านี้เขาเห็นลวี่หยางเป็นเพียงเจินจวินนอกรีตธรรมดา จะดึงมาร่วมได้ก็ดี หากไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ทว่าบัดนี้ เขากลับมองอีกฝ่ายราวกับต้นไม้กวักทรัพย์ที่ต้องดึงเข้าพวกให้ได้!

และแววตาของปานซานนั้น ลวี่หยางก็มองเห็นอย่างชัดเจน

‘ไม่เสียแรงเลยที่มีปัญญาของข้า’

เพียงเวลาไม่นาน ยังไม่ครบหนึ่งชั่วยาม บรรพชนถิงโยวก็สามารถเข้าใจวิธีสร้างยันต์ได้อย่างถ่องแท้ และหลอมสำเร็จในใบแรกแล้ว!

‘อย่างไรยันต์เซียนมหามรรค แต่ละใบย่อมมีลักษณะเฉพาะตามตำแหน่งมรรคผลที่ใช้หลอม ใบนี้คือที่บรรพชนใช้ สวรรค์ไร้กังวล หลอมขึ้นมา และในหมู่เจินจวินนอกรีต สวรรค์ไร้กังวล ก็ถือว่าเป็นของล้ำเลิศ ดังนั้นคุณภาพของยันต์เซียนมหามรรคใบนี้จึงสูงเป็นพิเศษ’

ลวี่หยางลูบคลึง ยันต์เซียนมหามรรค ในมือ พลางหัวเราะเบาๆ ในใจ

‘ในเมื่อป็นเช่นนี้ ก็เรียกเจ้าว่า ยันต์ไร้กังวล ก็แล้วกันเถอะ!’

ในพริบตาเดียว ลวี่หยางก็นึกถึงถ้อยคำโฆษณาได้มากมาย “ซื้อยันต์ไร้กังวล รับรองไร้ทุกข์กังวล ซื้อยันต์ไร้กังวล นอนอยู่เฉยก็มีรายได้…”

ครู่หนึ่ง ลวี่หยางก็เงยหน้ามองปานซานที่สีหน้าเข้มขรึม กล่าวยิ้มๆ ว่า

“ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้คิดจะสร้างยันต์เหล่านี้ออกมาปล่อยขายมากมาย ที่มาหาท่านในครานี้ แท้จริงก็เพียงอยากเจรจาธุรกิจหนึ่งกับท่านเท่านั้น”

ลวี่หยางเปลี่ยนแผนเดิมอย่างรวดเร็ว

เรื่องของซั่วฮวนกับพระอัครมเหสีเซียวสามารถเลื่อนไปก่อนได้ ด้วยประสบการณ์ฝึกฝนยาวนานในนิกายศักดิ์สิทธิ์ ลวี่หยางจึงคิดแผนใหม่ออกมาในทันใด

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ปานซานก็เลิกคิ้วน้อยๆ “ธุรกิจเช่นไรหรือ?”

ลวี่หยางหัวเราะพลางกล่าวว่า “ข้ามิได้คิดจะสร้างยันต์ของตนออกมาเผยแพร่เป็นวงกว้าง ตรงกันข้าม ข้ากลับอยากจะสร้างมันขึ้นบนระบบของท่าน และระบบของพันธมิตรนอกรีตเสียด้วยซ้ำ”

“ยันต์เซียนของข้ามีชื่อว่า ยันต์ไร้กังวล ท่านก็ดูออกอยู่แล้วว่าคุณภาพไม่เลว แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจจะขายมันในฐานะเงินตรา หากแต่จะวางไว้ในฐานะ ผลิตภัณฑ์... ยันต์ไร้กังวล จะถูกจำกัดไว้ในจำนวนที่แน่นอน และจะซื้อได้โดยใช้เพียง ยันต์เซียนนอกรีต เท่านั้น”

“ในทางเดียวกัน ข้าก็หวังว่าพันธมิตรของท่านจะให้การสนับสนุนบ้าง”

“เช่น ทรัพยากรบางประเภทที่เป็นทางการอย่างแท้จริง ต้องซื้อด้วย ยันต์ไร้กังวล เท่านั้น รวมถึงการประชาสัมพันธ์ ยันต์ไร้กังวล เอง ข้าก็หวังให้พันธมิตรช่วยเผยแพร่ด้วย...”

ในชั่วพริบตาเดียว สายตาของปานซานก็สว่างวาบขึ้นทันใด

ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมา แค่ฟังเพียงช่วงต้น เขาก็เข้าใจแผนของลวี่หยางได้ทันที และนี่คือการค้าที่หากร่วมมือกันได้จริงก็ย่อมชนะทั้งสองฝ่าย!

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังแลเห็นโอกาสทางการค้าอันลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม

‘คุณภาพของ ยันต์ไร้กังวล ใบนั้นสูงยิ่ง สามารถปั่นราคาได้แน่นอน...หากดำเนินการให้ดี บางทีอาจเทียบเคียงกับยันต์เซียนสายหลักของแท้ได้ด้วยซ้ำ!’

ร่ำรวยมหาศาล!

ด้วยสายตาเฉียบไวของปานซาน เขาก็มองเห็นช่องทางร่ำรวยสุดขีดของพันธมิตรนอกรีต แต่ในเวลาเดียวกัน เขาก็มองเห็นภัยเงียบซ่อนอยู่เช่นกัน

‘ราคาที่ถูกปั่นขึ้นมาย่อมเป็นราคาลวงในท้ายที่สุด ว่ากันตามจริงแล้ว ยันต์ไร้กังวล มีเพียงพวกเราที่เป็นเจินจวินนอกรีตหนุนหลัง แต่ยันต์เซียนสายหลักกลับมีเซียนจวินหนุนหลังโดยตรง ไหนเลยจะเทียบกันได้? ยังไม่ต้องเอ่ยถึงขั้นสูงสุดอย่าง ยันต์เซียนไท่อิน ด้วยซ้ำ ดังนั้นราคาที่พุ่งสูงชั่วครู่ ย่อมต้องพังครืนในภายหลังแน่นอน!’

เมื่อถึงเวลานั้น เกรงว่าจะมีสายเลือดนองฟ้าไม่รู้กี่หยด

แต่ไม่นานนัก ปานซานก็คืนสู่ความสงบ ‘ไม่เป็นไร ตราบเท่าที่ถอนตัวก่อนถึงเวลานั้น แล้วโยนความเสี่ยงลงไปให้พวกผู้บำเพ็ญเพียรด้านล่างก็พอ’

เอาเลย!

เพียงหนึ่งความคิดผ่านใจ ปานซานก็มองลวี่หยางด้วยสายตาร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม ‘เจ้าคนต่างถิ่นที่น่ารังเกียจผู้นี้...ไม่สิ ท่านหมิงเหอผู้นี้นับว่ามีศักยภาพไม่น้อยเลยทีเดียว!’

อีกด้านหนึ่ง ลวี่หยางก็หัวเราะเบาๆ เช่นกัน

‘ดีมาก การสะสมทุนดั้งเดิมของข้าถือว่าเดินก้าวแรกสำเร็จแล้ว ข้าคิดไม่ผิดจริงๆ ที่มองเห็น... เทียนฝู่แห่งนี้คือทะเลสีครามที่ยังไม่ถูกสำรวจ!’

กฎของเทียนฝู่ คือเงิน

เมื่อเจ้ามีเงิน เจ้าก็ย่อมสูงส่ง อยากได้สิ่งใดก็ซื้อได้ แม้แต่ ตำแหน่งมรรคผล ยังสามารถซื้อหาได้ คิดดูเถิดว่า หากมีเงินมากพอ ฐานะในเทียนฝู่ก็จะยิ่งสูงล้ำ

‘หากวันหนึ่ง ข้ากลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเทียนฝู่เล่า?’

‘ข้าจะกลายเป็นเจ้าของเทียนฝู่ได้หรือไม่?’

‘ต่อให้ไม่ได้เป็นเจ้าของ จ่ายเงินว่าจ้างเหล่าเซียนจวินแห่งเทียนฝู่ให้ทำงานแทนข้า อย่างเช่น... ให้พวกเขาช่วยกันล้อมฆ่า【กังสิงปู้เต้าเจินจวิน】ก็น่าจะพอไหวใช่หรือไม่?’

อย่างไรเสีย เทียนฝู่ก็มีแผนจะเปิดศึกกับเซียนซูอยู่แล้ว ฆ่าใครก็ย่อมเหมือนกันทั้งนั้น

จอมมารแห่งเซียนซู ทุกคนย่อมสังหารได้!

ในวินาทีนั้น แผนการมากมายผุดขึ้นในใจลวี่หยาง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งจริงใจขึ้นทุกขณะ แท้จริงแล้ว... เทียนฝู่ก็คือสถานที่อันงดงามนี่เอง!