บทที่ 588 เฟยเสวี่ยทะลวง เจินจวินห้าลำดับ!

บทที่ 588 เฟยเสวี่ยทะลวง เจินจวินห้าลำดับ!

ต้องยอมรับว่า ลวี่หยางเองก็มีชั่วขณะหนึ่งที่ใจหวั่นไหว

แต่ไม่นาน เขาก็ตัดใจเด็ดขาด ปล่อยความคิดนั้นทิ้งไป เพราะเป้าหมายของเขาคือ ขอบเขตก่อกำเนิด ตั้งมั่นต่อมหามรรค จะไปพึ่งพาถ้ำสวรรค์ของผู้อื่นได้อย่างไร

“ทำให้ผู้อาวุโสผิดหวังแล้ว”

ลวี่หยางโบกมือปฏิเสธ “ภาพลักษณ์แห่ง เพลิงบนสวรรค์ พิเศษยิ่ง ไม่อาจกดให้อยู่ใต้ผู้อื่นได้ หากข้าผูกติดถ้ำสวรรค์ของผู้อื่น เกรงว่ามันจะลุกขึ้นก่อกบฏเสียเอง”

“เรื่องนี้จะยากอะไรเล่า”

เฟยเสวี่ยเจินจวินหัวเราะเบา “มิใช่อื่นใดนอกจากภาพลักษณ์ไม่แข็งแกร่งเพียงพอ หากท่านกับข้าร่วมบำเพ็ญคู่ โดยมีข้าเป็นผู้นำ กดข่มท่านไว้เบื้องล่าง ระหว่างนั้นท่านจึงค่อยโยงถ้ำสวรรค์มาผูกติด อาศัยภาพลักษณ์เช่นนี้ คาดว่า [เพลิงบนสวรรค์] ก็มิมีวิธีใด ทำได้เพียงเช่นเดียวกับท่านยอมจำนนต่อข้า”

“…”

วาจานี้เอ่ยออกมา สายตาของลวี่หยางก็เคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่า สีหน้ายิ่งตึงเครียด: ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านคิดจะทุบตีข้าจนคุกเข่า!

ท่านคิดว่ารูปโฉมงดงามแล้วข้าจะตอบตกลงรึ?  ข้าบอกท่าน ท่านมองคนผิดแล้ว

แต่เพียงพริบตา เฟยเสวี่ยเจินจวินกลับส่ายศีรษะ “ช่างเถิด [เพลิงบนสวรรค์] อย่างไรเสียก็เจิดจ้า [วารีใต้ลำธาร] ของข้ายังมิได้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด”

“อีกทั้งข้าก่อนหน้านี้ก็มิได้มีประสบการณ์ หากต้องร่วมบำเพ็ญคู่จริงๆ ท่านยืนกรานที่จะต่อต้าน ข้ามิแน่ว่าจะสามารถที่จะกดข่มท่านได้ หากปล่อยให้ท่านพลิกกลับสถานการณ์ ต่อการบำเพ็ญเพียรไม่เพียงแต่จะมิได้มีประโยชน์ กลับยังมีโทษ”

เมื่อได้ฟัง ลวี่หยางก็เงียบไป

แน่นอน มิใช่เรื่องร่วมบำเพ็ญคู่ที่สำคัญ แต่คือความหมายแฝงในถ้อยคำที่เฟยเสวี่ยเจินจวินเผยออกมาต่างหาก “ผู้อาวุโส…คิดจะเปลี่ยนตำแหน่งสูงสุดหรือ?”

“แล้วมีอันใดจะมิได้เล่า”

เฟยเสวี่ยเจินจวินหัวเราะเบา “ในห้าธาตุ สายน้ำไร้รูปแน่นอน ตำแหน่งสูงสุดจึงเปลี่ยนได้ง่าย ธาราฟ้าสวรรค์ ยังทำได้ แล้วไย วารีใต้ลำธาร จะมิอาจเล่า?”

สิ้นคำ กระแสลมปราณของนางก็พุ่งทะยานขึ้นไม่หยุด ถ้ำสวรรค์ ตานซานชื่อสุ่ย สั่นสะเทือนสะท้านก้อง เหนือฟากฟ้า แสงแห่งวารีใต้ลำธารส่องสว่างพร่างพราย พลันปรากฏความอัศจรรย์ใสกระจ่างประหนึ่งชำระล้างมลทินทั้งใต้หล้า

ขณะที่สนทนา นางก็เริ่มทะลวงแล้ว!

ช่างเด็ดเดี่ยวโดยแท้...

ลวี่หยางเห็นดังนี้ยังอดมิได้ที่จะเอ่ยชมความรวดเร็วดุจฟ้าผ่า กล่าวว่าจะทะลวงวันนี้ก็คือวันนี้ หลังถูกเขาปฏิเสธก็ไร้ซึ่งเสียดายใด ๆ

“ตูม!”

ชั่วพริบตา เจิงไฉ่ฉีหลัวเจินจวิน ข้างกายก็ปลดปล่อยลมปราณของตนออกมา ข้างวารีใต้ลำธาร ดาวฤกษ์ตำแหน่งมรรคผลก็พลันส่องแสง

ไม้หม่อน!

ในเวลาเดียวกัน บนผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์

จงกวงยืนประสานมือไว้เบื้องหลัง เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ปรากฏ วารีใต้ลำธาร และ ไม้หม่อน บนใบหน้าที่เดิมทีเต็มไปด้วยความคาดหวังก็พลันปรากฏความผิดหวัง: “มิได้ตอบตกลงรึ...ก็ถูก อย่างไรเสียก็คือการพิสูจน์ตำแหน่งมรรคผลสูงสุด”

การผูกติดถ้ำสวรรค์ นั่นย่อมหมายถึงเส้นทางถูกตัดขาด

ต่อให้เป็นจงกวงเอง ก็ไม่อาจยอมรับได้ เพียงแต่บุญคุณของเฟยเสวี่ยเจินจวินที่มีต่อเขานั้นหนักหนาเกินไป วิบากนี้เขาเลี่ยงมิได้

แม้ว่าในฐานะเจินจวินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ เขามักไม่เคยรักษาสัญญาใด ๆ

แต่พลังของเฟยเสวี่ยเจินจวินนั้นสูงส่งเกินไป หากเขากลับกลอกไม่ยอมชดใช้บุญคุณจริง ๆ มีหวังถูกนางฟาดจนเละ ดังนั้นคิดไปคิดมา ชดใช้ไปเสียยังจะดีกว่า

“ช่างเถิด ช่างเถิด…”

จงกวงทอดถอนใจ แต่ก็หาได้เศร้าหมองนัก เพราะเมื่อเทียบกับผู้วางรากฐานแล้ว ความได้เปรียบสูงสุดของเจินจวินมรรคผลโอสถทองคำก็คืออายุขัยที่แทบเป็นนิรันดร์

หงยวิ๋น จัดอยู่ในประเภทข้อยกเว้น

โดยทั่วไป ต่อให้เป็นเพียงขั้นต้นแห่งมรรคผลโอสถทองคำ ขอเพียงมิได้ถูกมหันตภัยทุบทำลายจนจิตวิญญาณดับสิ้น โอกาสที่จักได้กลับคืนตำแหน่งก็แทบเป็นร้อยทั้งร้อย

ด้วยปณิธานของเจินจวิน อนาคตย่อมต้องออกแสวงหาวิถี และต่อผู้มุ่งสู่มหามรรคแล้ว มรรคผลก็เป็นเพียงพันธนาการ สุดท้ายย่อมถูกสลัดทิ้งไป เมื่อนั้นไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ข้าย่อมได้อิสระคืนมา… แต่ก่อนถึงวันนั้น สิ่งที่ควรทำก็คือสะสมความรู้ความสามารถให้มากที่สุดเท่านั้น

เมื่อคิดได้ดังนี้ จงกวงก็ไร้ซึ่งความลังเลอีกต่อไป

“ตูม!”

ในพริบตา เหนือกระหม่อมของจงกวงก็พลันปรากฏเปลวประทีป เปล่งหมื่นสรรพสิ่งงามตา นั่นคือถ้ำสวรรค์ทัศนะเร้นลับต้งหยาง ที่เขาหลอมรวมขึ้นมา!

พร้อมกันนั้น ข้างวารีใต้ลำธารก็ปรากฏดาวฤกษ์ตำแหน่งมรรคผลอีกหนึ่ง

ตะเกียงดับแสง!

น้ำ ไฟ ไม้ สามมรรคผลสานร้อยเป็นหนึ่ง ดุจกลายเป็นเตาหลอมโอสถมหึมา กำลังกลั่นสกัดโอสถทองคำสมบูรณ์แบบปราศจากข้อบกพร่อง!

ระหว่างนั้นเอง กระแสลมปราณอันยิ่งใหญ่ของเฟยเสวี่ยเจินจวินก็มิใช่คงอยู่ดังเดิม หากแต่พุ่งทะยานขึ้นอย่างทวีคูณ เพียงชั่วอึดใจราวกับทะลวงผ่านเส้นแบ่งที่มิอาจมองเห็นได้ แม้นางยังยืนอยู่เบื้องหน้าลวี่หยาง แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับร่างแท้ดำรงอยู่ในอีกโลกหนึ่งแล้ว

ขั้นปลายมรรคผลโอสถทองคำ!

ใต้หล้าเวลานี้ยังไร้ผู้ใดก้าวสู่มรรคผลโอสถทองคำสมบูรณ์ หรือแม้แต่จะยืนยันว่ามีขั้นดังกล่าวจริงหรือไม่ เพราะแม้กระทั่ง อั้งเซียว เองก็เพียงหยุดอยู่ในขั้นปลายมรรคผลโอสถทองคำเท่านั้น

ดังนั้น ขั้นปลายมรรคผลโอสถทองคำก็คือจุดสูงสุด!

ในเวลาเดียวกัน ลวี่หยางก็เห็นด้วยตา ว่าบนร่างเฟยเสวี่ยเจินจวินปรากฏภาพลักษณ์นับไม่ถ้วน ชัดเจนว่าอีกฝ่ายจงใจเผยให้เขาได้สังเกต

ทว่าเรื่องที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ

นอกจากภาพลักษณ์แห่งวารีใต้ลำธารแล้ว ยังมีอีกหนึ่ง…ภาพลักษณ์นี้ใหญ่ที่สุด ครอบคลุมฟ้าดินทั้งปวง…

ภาพลักษณ์นั้นเรียบง่ายยิ่ง [อันดับหนึ่งในการต่อสู้ห้าพันปี]!

นี่คือการยืนยันพรสวรรค์ของเฟยเสวี่ยเจินจวิน และคือความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง ได้รับการยอมรับจากเจินจวินทั่วใต้หล้า จนสามารถก่อรูปเป็นภาพลักษณ์ได้จริง!

ไม่…ไม่ถูก!

ภาพลักษณ์นี้สำคัญยิ่ง อันดับหนึ่งในการต่อสู้ห้าพันปี ครอบคลุมฟ้าดิน ภาพลักษณ์นี้เองหรือไม่…คือความลับที่ทำให้พลังบำเพ็ญของเฟยเสวี่ยเจินจวินเหนือกว่าคนทั่วไป?

ดวงตาลวี่หยางสว่างไสว นิ้วมือที่ซ่อนในแขนเสื้อคอยคำนวณไม่หยุด ภาพลักษณ์ครอบคลุมฟ้าดิน ได้รับการยอมรับจากทั้งใต้หล้า หากสามารถจารึกภาพลักษณ์ของตนลงสู่ฟ้าดิน เช่นนี้ต่อการบำเพ็ญของเจินจวินย่อมมีคุณอนันต์ เฟยเสวี่ยเจินจวินก็อาศัยสิ่งนี้ จึงไร้ผู้ต้านในหมู่เจินจวิน

ในความเห็นของลวี่หยาง ภายใต้ขั้นปลายมรรคผลโอสถทองคำ ความแข็งแกร่งของเจินจวินยังสามารถแบ่งได้เป็นห้าลำดับ

ลำดับที่ห้า เจินจวินนอกรีต และผู้ที่ แสร้งถือครองตำแหน่งโอสถทองคำ แม้เหนือกว่าผู้วางรากฐานมากนัก แต่ในชั้นเจินจวินกลับถูกดูหมิ่นถ้วนหน้า

ลำดับที่สี่ เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน

นับเป็นผู้ที่ค่อนข้างอ่อนแอในหมู่เจินจวิน อย่างเช่นบรรพชนถิงโยวผู้เป็นเจินจวินนอกรีตอันเลอเลิศ หรือกายแท้ตถาคตที่จ้าววิถีชี้แนะขึ้นมา ก็ยังอาจเทียบเคียงได้

ลำดับที่สาม คือระดับของเจินจวินส่วนใหญ่

เมื่อกาลเวลาผ่านไป ความรู้ความสามารถค่อย ๆ สั่งสมเพิ่มพูน นอกจากภาพลักษณ์และความอัศจรรย์ของมรรคผลแล้ว ยังสามารถกลั่นสมบัติแท้ออกมาหลายชิ้น ใช้รักษาวิถีได้อย่างมั่นคง

ลำดับที่สอง คือขั้นกลางแห่งมรรคผลโอสถทองคำ

ผู้ที่บรรลุ แสวงหาวิถีเซียน ของตนเอง ถ้ำสวรรค์ไม่ดับ สูญสิ้นกี่ครั้งก็ฟื้นคืนได้ เมื่อเปรียบกับเจินจวินที่อยู่ต่ำกว่าลำดับสองลงมา ก็นับว่าทิ้งห่างราวกับเหวลึกผาขาด

ส่วนลวี่หยางเอง เมื่อประเมินตน ก็มองว่าพลังรบของเขาเวลานี้อยู่กึ่งกลางระหว่างลำดับสองและลำดับสาม

ด้วยภาพลักษณ์และความอัศจรรย์แห่ง เพลิงบนสวรรค์ ทำให้เจินจวินลำดับสามแทบไม่มีผู้ใดต้านเขาได้ ส่วนเจินจวินลำดับสอง แม้อาจเอาชนะได้ชั่วคราว แต่ก็ยากจะชนะได้ตลอดไป

สำหรับลำดับแรก ก็มีเพียงเฟยเสวี่ยเจินจวินเท่านั้น

จนถึงวันนี้ ลวี่หยางเคยเห็นเพียงนางคนเดียว แข็งแกร่งไร้ผู้ต่อต้าน，ความรู้ความสามารถก็ถึงระดับเจินจวินใหญ่ เพียงรวบรวมมรรคผลให้ครบก็สามารถทะลวงต่อไปได้แล้ว

คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็พลันบังเกิดความกระจ่าง ที่เรียกว่าเจินจวินห้าลำดับ แท้จริงมิใช่ความต่างของฐานะที่เด็ดขาด แต่เป็นการแบ่งที่ข้าตั้งขึ้นเอง ล้วนเป็นความเห็นส่วนตัว ระหว่างชั้นก็ลื่นไหล ไม่ได้รับการยอมรับจากฟ้าดินด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผลที่จะส่งอิทธิพลต่อฟ้าดิน

แต่หากกาลเวลาผ่านไป วันหนึ่งหากตนเองสามารถทำเช่นเดียวกับเฟยเสวี่ยเจินจวิน ให้ “เจินจวินห้าลำดับ” กลายเป็นแนวคิดที่ฟ้าดินยอมรับ กระทั่งวิวัฒน์เป็นความแตกต่างของฐานะที่แท้จริง

เช่นนั้นตนก็คงบรรลุถึงระดับของนางได้!

ลองคิดให้ดี อั้งเซียว ที่อยู่ขั้นปลายมรรคผลโอสถทองคำ ก็ยังใช้การแสร้งตายหลอกลวงทั่วใต้หล้าอยู่มิใช่หรือ? จากบางแง่มุมแล้ว นั่นก็ถือเป็นการส่งอิทธิพลต่อฟ้าดินเช่นกัน

จิตใจของลวี่หยางร้อนรุ่มขึ้นมาในฉับพลัน

นี่…เกรงว่าก็เป็นข้อได้เปรียบของตำแหน่งมรรคผลสูงสุด!

เฟยเสวี่ยเจินจวินที่ทำให้ภาพลักษณ์ “อันดับหนึ่งในการต่อสู้ห้าพันปี” ฝังลึกในใจผู้คน จนฟ้าดินยอมรับ ก็เพราะนางแลกมาด้วย เก้าตายหนึ่งรอด การต้านเจินจวินขั้นกลางอย่างยากลำบาก จึงทำสำเร็จ

แต่ อั้งเซียว กลับไม่จำเป็นต้องเหนื่อยยากถึงเพียงนั้น ข้าเองก็ไม่จำเป็น!

อั้งเซียวแสร้งตาย อาศัย อุปสรรคแห่งญาณรู้ ก็ทำได้แล้ว ส่วนข้า มี จารึกสวรรค์ อยู่ในมือ การจะสลักความหมายลงในฟ้าดิน มิใช่เรื่องยากอันใด!

ข้อบกพร่องเดียว คือระดับพลังของตนเองยังไม่มากพอ

ความรู้ความสามารถยังตื้นเขิน ความเข้าใจต่อเจินจวินขั้นกลางก็ยังไม่ลึกซึ้ง จึงยังมิอาจสลัก “เจินจวินห้าลำดับ” ลงสู่ฟ้าดินได้ในบัดนี้

แต่ถึงอย่างไร อย่างน้อยก็มองเห็นทิศทางแล้ว!

ในยามนั้นเอง เสียงใสสะอาดขจรไปทั่วฟ้าดิน ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดของลวี่หยาง กลับเป็นบนฟากฟ้า โอสถทองคำที่ตำแหน่งมรรคผลทั้งสามสายได้หลอมสร้างขึ้นก็ออกจากเตาแล้ว!