ตอนที่ 48 ออกไปซื้อของ

ค่าประสบการณ์ที่จำเป็นในการเพิ่มแต่ละเลเวลได้รับการบันทึกไว้จากผู้เล่นนานแล้ว

ผู้เล่นเกือบทั้งหมดมีความรู้พื้นฐานว่าต้องใช้ค่าประสบการณ์เท่าไหร่ในการเพิ่มเลเวล

แม้ลั่วเหยาจะรู้เรื่องนี้ดี แต่ที่เธอถามแบบนั้นเพราะเธอมีประสบการณ์ไม่มากเท่าฉินเมิ่งหย่า

“มากกว่าเลเวล10...”

ลั่วเหยาอดกังวลไม่ได้เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากฉินเมิ่งหย่า

“ตอนนี้ข่าวทั่วโลกประจำสัปดาห์ตีพิมพ์เรื่องการเดิมพันระหว่างตระกูลหวังกับตระกูลเซี่ยแล้ว ฉันหวังว่าคนคนนั้นจะไม่เห็นมันนะ...”

...

“จะไปข้างนอกอีกแล้วเหรอ?”

“ฉันไปตลาดแถวๆนี้เอง”

“งั่นเดินทางปลอดภัยนะ”

ในเช้าอันอบอุ่นและแดดจ้านี้

หลิงอี้บอกลาหลินซูโหรวและออกจากบ้านคนเดียว

ภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส มีคนเดินไม่กี่คนบนทางเท้าที่มีร้านขายของ

สองข้างทางมีดอกไม้หลากสีสัน ภายใต้ความร้อนของแสงแดดนี้น้ำมันหอมในดอกไม้จึงค่อยๆระเหยออกมาจนทำให้ดอกไม้ส่งกลิ่นหอม

หลิงอี้รู้สึกสบายใจเมื่อเดินบนถนนแล้วได้กลิ่นหอมและอาบแสงแดดอันอบอุ่น

จุดประสงค์ในการออกมาครั้งนี้คือไปตลาดซื้อขายเพื่อหาสกิลตรวจสอบ

เขาดูในการซื้อขายเสินลู่แล้วก่อนจะออกมา

สกิลตรวจสอบทั้งหมดขายหมดเกลี้ยง—สกิลนี้เป็นที่ขาดแคลน จะมีคนซื้อมันทันทีที่มีคนลงขาย

หลิงอี้ไม่รู้ว่าสกิลนี้มีขายโดยส่วนตัวหรือเปล่า แต่เขาก็มีเวลาว่าอยู่แล้วจึงลองมาเสี่ยงโชคดู

......

ตลาดการค้าเมืองอึ๋งหั่วอยู่ที่ในตึกวงแหวนสามชั้น

ตึกนี้อยู่ด้านขวาของพินธมิตรเสินซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของหลินซูโหรว

ใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีหลิงอี้ก็มาถึงใต้ตึก

ด้านหน้าตึกเป็นศูนย์การค้าขนาดใหญ่ มีคนมากมายตั้งแผงขายในศูนย์การค้า ทั้งขายบาร์บีคิว ขายของใช้ในชีวิตประจำวัน ที่ร้องเพลง หรือร้านขายน้ำ...

ศูนย์การค้านี้ไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการแต่ผู้คนต่างเรียกว่า‘ตลาดกลางคืน’ ได้ยินมาว่าที่นี่จะคึกคักมากในตอนกลางคืน

แต่เวลานี้คนก็เยอะเหมือนกัน

หลิงอี้อยู่ในฝูงชนราวกับว่าเป็นปลาที่กลับเข้าฝูง ซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลย

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้ว

หน้าแผงลอยเล็กๆที่ไม่โดดเด่น หลิงอี้หยุดเดินอีกครั้ง

“เถ้าแก่ คุณขายสกิลอะไร?”

เขามองดูคริสตัลสีเหลืองส้มสองสามอันที่ถูกสุ่มโยนเหมือนขยะลงบนผ้าสีเทาและถามด้วยความสงสัย

แม้ว่าในตึกจะเป็นตลาดซื้อขาย

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะวางขายข้างนอกไม่ได้

ในทางตรงกันข้าม

ผู้เล่นอายุมากบางคนชอบตั้งแผงขายของริมถนนข้างนอก

เจ้าของร้านเป็นชายชราหัวล้าน เขากำลังนอนหลับตาอยู่บนเก้าอี้หวาย

เมื่อได้ยินว่ามีแขกมา เขาก็ลืมตาและมองหลิงอี้ด้วยดวงตาที่ขุ่นเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็บิดคอแล้วลุกขึ้นนั่งช้าๆ

“อ๊ะ? เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?”

เขาถามหลิงอี้ราวกับไม่รู้ว่าตัวเองตั้งแผงขายของอยู่

หลังจากถามไปแล้ว สติของเขาก็เริ่มกลับและดวงตาที่มองหลิงอี้ก็เริ่มชัดเจนขึ้น

“คุณขายสกิลอะไร” หลิงอี้ถามซ้ำ

“อ่อ นายพูดแบบนี้นี่เอง”

ชายชราหัวล้านมองคริสตัลสีเหลืองส้มสองสามชิ้นบนแผงลอยแล้วส่ายหัว “บอกตามตรง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“สกิลพวกนี้เก็บได้จากดินแดนลับ ฉันไม่รู้เอฟเฟกต์เฉพาะของมัน”

“ถ้านายต้องการซื้อมัน 300เหรียญทองสำหรับสามดาวและ1,000เหรียญทองสำหรับสี่ดาว”

มีคริสตัลสีเหลืองส้มทั้งหมดหกชิ้น คริสตัล4ชิ้นมีจุดแสงสามจุดล้อมรอบและอีก2ชิ้นมีจุดแสง4จุดล้อมรอบ

จุดแสง3จุดล้อมรอบเป็น3ดาว จุดแสง4จุดล้อมรอบเป็น4ดาว

“แบบนี้...”

หลิงอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น

ราคาที่ชายชราหัวล้านพูดสมเหตุสมผล ราคาตลาดของสกิล4ดาวประมาณ1,000เหรียญทอง

แต่ไม่มีใครอยากซื้อสกิลที่ไม่รู้แม้แต่ผลของมัน

—— เขารู้ว่าดินแดนลับคือกิจกรรมถาวรของเสินลู่

มันจะปรากฏได้ทุกที่ทุกเวลา ในนั้นจะมีมอนสเตอร์และสมบัติแปลกๆมากมาย

และที่แปลกประหลาดที่สุดคือ‘สกิลไร้ชื่อ’ที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่งในดินแดนลับ!

พวกมันไม่มีชื่อหรือคำอธิบาย ต้องเรียนรู้พวกมันนั้นถึงจะรู้ว่าพวกมันมีความสามารถและผลกระทบอะไรบ้าง

ด้วยเหตุนี้ผู้เล่นจึงไม่สนใจสกิลพวกนี้

เพราะไม่มีใครอยากเสียตำแหน่งดาวอันล้ำค่าให้กับสกิลที่ไม่รู้จัก

เมื่อเขากำลังหันหลังจะจากไป ชายชราหัวล้านก็หยุดเขาทันที

“น้องชายอย่าเพิ่งรีบไปสิ ฉันมีสกิลอื่นด้วยนะ”

ชายชราหยิบถุงจากความว่างเปล่าขณะที่พูดและเทคริสตัลสกิลหลายสิบอันออกมา

“ลองดูสกิลพวกนี้ก่อนสิ” เขาแยกคริสตัลที่ซ้อนกันแล้วพูดกับหลิงอี้

หลิงอี้บมองลงและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “เถ้าแก่ ฉันจะรู้ได้ยังไงว่ามีสกิลอะไรอยู่ในคริสตัล?”

“โอ้ นายไม่มีสกิลตรวจสอบเหรอ ฉันนึกว่ามีกันทุกคนนะเนี่ย”

หลังจากพูดจบชาชราก็หยิบคริสตัลสกิลชิ้นหนึ่งขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือแล้วพูดว่า “ในมือฉันคือสกิลตาทิพย์ซึ่งเป็นสกิลตรวจสอบชั้นดี นายคิดว่ายังไง?”

“ตาทิพย์?”

หลิงอี้เริ่มสนใจคริสตัลสกิลในมือชายชรา

ที่ขอบของคริสตัลสีเหลืองส้มมีจุดไฟสี่จุดหมุนทวนเข็มนาฬิกา

“เอ่อ...เท่าไหร่?”

“นายคงเป็นผู้มาใหม่สินะ ถ้างั้นขายแค่1,000เหรียญทองแล้วกัน นายควรรู้ว่าสกิลตรวจสอบหายากมาก ถ้าเอาไปลงขายในการซื้อขายคงได้ไม่น้อยกว่า2,000เหรียญทอง”

เมื่อพูดจบ ชายชราก็มองหลิงอี้แล้วยิ้ม “ฉันคิดว่านายเป็นเด็กหนุ่มสายตาดี ไม่อย่างนั้นฉันไม่เอาคริสตัลพวกนี้ออกมาหรอก”

“เอาล่ะ มาซื้อขายกันเถอะ”

“ฮ่าฮ่า”

ชายชราหัวล้านหัวเราะและตอบตกลง

แม้ว่าทั้งสองฝ่ายสามารถซื้อขายกันโดยส่งมอบสินค้าและจ่ายเงินได้โดยตรง แต่นั่นไม่ปลอดภัยมากพอ

การซื้อขายผ่านเสินลู่เท่านั้นที่สามารถตรวจสอบความถูกต้องได้

จากนั้นไม่นานทั้งสองคนก็ซื้อขายเสร็จสิ้น

“น้องชายต้องการซื้ออะไรอีกไหม?” ชายชราหัวล้านถามด้วยรอยยิ้ม

“ไม่... เอ่อ...ขอฉันเรียกรู้สกิลนี้ก่อน”

“ดี”

ชายชราหัวล้านตอบด้วยรอยยิ้มจากนั้นหลับตาลงนอนบนเก้าอี้หวายอีกครั้ง

ในด้านตรงข้ามเขา

หลิงอี้เปิดกระเป๋าเป้และตรวจสอบ[ตาทิพย์]ที่เขาเพิ่งซื้อ

[ตาทิพย์(4ดาว)]: สามารถดูข้อมูลมอนสเตอร์และไอเท็มได้

เอฟเฟกต์เหมือนกับที่เขาหาข้อมูลมา

เมื่อเขาก้มหน้าดูอีกครั้ง

[ตาทิพย์(4ดาว) - ศักยภาพการกลายพันธุ์: สมบูรณ์แบบ]