บทที่ 453 พรสวรรค์สีทองห้าสาย

บทที่ 453 พรสวรรค์สีทองห้าสาย

กำลังทำการคำนวณเส้นทางชีวิตของ “เชว่เซีย”

ท่านคือผู้เยี่ยมยุทธ์ผู้เป็นดั่งอัจฉริยะฟ้าประทานแห่งนิกายกระบี่ ทว่ากลับถูกผู้อื่นบดบังรัศมี ถูกบีบให้เร้นกายอยู่ในเงามืด มิให้ผู้ใดล่วงรู้ ใจของท่านจึงเต็มไปด้วยความริษยา อักษรปรากฏขึ้นบนหน้าจอแห่งคัมภีร์ร้อยชาติอย่างชัดเจน

คนแรกก็คือเชว่เซียผู้เป็นถึงมหาเจินเหรินขั้นวางรากฐานสมบูรณ์แห่งนิกายกระบี่ หากจะว่ากันตามตรง ชีวิตของเขาคงอธิบายได้เพียงสองคำ น่าเวทนา

เชว่เซียและเจินเหรินปราบมารนั้นอยู่รุ่นเดียวกัน เป็นธรรมดาที่ตั้งแต่เยาว์วัยก็ถูกกดทับรัศมีไว้ จนกระทั่งต่อมาเจินเหรินปราบมารหันไปบ่มเพาะวิถีกระบี่ จึงทำให้เขารู้สึกสมดุลขึ้นบ้าง เพราะนั่นหมายความว่าวิถีแห่งมรรคของปราบมารได้สิ้นสุดแล้ว ทว่าผลกลับกลายเป็นว่าเมื่ออั้งเซียวปรากฏ เขาก็กลายเป็นตัวตลกในบัดดล

เพราะเขาบ่มเพาะมรรคผลทองคำขาวเทียน!

ในยามนั้น จิตใจของท่านแทบพังทลาย ข้าอุตส่าห์เอ่ยวาจาเยาะเย้ยว่าเจินเหรินปราบมารวิถีแห่งมรรคสิ้นสุดแล้ว ที่ไหนได้…ตัวข้าเองก็ไร้หนทางเดินเช่นกัน!

นี่ใครจะทนไหวกันเล่า?

ท่านจึงได้รับพรสวรรค์สีทอง ผู้ไร้ตัวตน!

ผู้ไร้ตัวตน!: ท่านสามารถที่จะลดทอนการดำรงอยู่ของตนเองโดยสมัครใจ ยิ่งอยู่ในสถานที่ที่มีผู้คนมาก ก็ยิ่งยากที่ใครจะสังเกตเห็นท่าน

คล้ายกับอุปสรรคแห่งญาณรู้…

แม้จะไม่รอบด้านเท่าอุปสรรคแห่งญาณรู้ในแบบสมบูรณ์ และยังมีข้อจำกัดอยู่มาก แต่ก็ถือเป็นวิธีที่ทรงอานุภาพ หากใช้ได้เหมาะย่อมได้รับผลลัพธ์เกินคาด

กำลังทำการคำนวณเส้นทางชีวิตของ “อ๋องพิทักษ์ทักษิณอู่ไท่อัน”

ท่านคืออ๋องพิทักษ์ทักษิณแห่งราชสำนักเต๋า เชื้อสายข้างเคียงแห่งราชวงศ์เทียนอู่ ในฐานะน้องชายของโอรสสวรรค์แห่งราชสำนักเต๋า ท่านซ่อนเร้นความทะเยอทะยานที่จะขึ้นเป็นโอรสสวรรค์อยู่ในใจเสมอ

การคำนวณเส้นทางทองคำลำดับที่สอง เสร็จสิ้นแล้ว

เมื่อมองแผงหน้าจอที่บันทึกเส้นทางชีวิตอันยาวเหยียดของ “อ๋องพิทักษ์ทักษิณอู่ไท่อัน” ลวี่หยางก็เผยแววตาเปี่ยมความสนใจขึ้นมาทันที

ราชสำนักเต๋า…ช่างลึกลับมาโดยตลอด!

แม้ในการปั่นป่วนใหญ่ทั่วหล้าครานี้ ราชสำนักเต๋าก็มิได้ยื่นมือเข้าเกี่ยวข้อง ทั้งแคว้นเจียงตงปิดประเทศไม่ติดต่อกับภายนอก ทำให้คนนอกยากจะหยั่งรู้โครงสร้างภายใน

และเนื้อหาการคำนวณของอู่ไท่อันในครั้งนี้ ก็พอดีเติมเต็มช่องว่างความรู้ของลวี่หยางในด้านนี้ได้อย่างพอเหมาะ ที่ผ่านมาเขามิเคยประมาทราชสำนักเต๋าเลย แม้แต่ตัวอย่างง่าย ๆ เพียงหนึ่งก็ชี้ให้เห็นได้ชัด หลังความวุ่นวายใหญ่ในครานี้ เมื่อมองไปทั่วหล้า เกรงว่าราชสำนักเต๋ากลับจะกลายเป็นฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุดเสียด้วยซ้ำ!

ต้องรู้ไว้ว่า บรรดาเจินจวินทั้งหลายยังมิได้ปรากฏกายเลยด้วยซ้ำ!

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากราชสำนักเต๋าแล้ว สามนิกายที่เหลือต่างไร้ผู้ใดที่สามารถแสวงหาโอสถทองคำได้อีก จวินถงและเจินเหรินสยบปีศาจเพิ่งวางรากฐานสมบูรณ์ไปหมาด ๆ จะหวังแสวงหาโอสถทองคำก็คงยังห่างไกลนัก

มีเพียงราชสำนักเต๋าเท่านั้น ที่สูญเสียไปไม่มากนัก

อย่างน้อยที่สุด องค์รัชทายาทผู้มีตำแหน่งสูงสุดในยามนี้ของราชสำนักเต๋า ย่อมมีความหวังในการแสวงหาโอสถทองคำอย่างแน่นอน! เพียงแต่ไม่รู้เหตุใดเขาจึงมิได้ออกแสวงหา…

ทันใดนั้น บนแผงบันทึกของคัมภีร์ร้อยชาติ ก็พลันปรากฏอักขระขึ้นมา

ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง มิยอมอยู่ใต้ผู้ใด!

มิยอมอยู่ใต้ผู้ใด : ในสายตาของผู้บังคับบัญชาท่านยิ่งยอดเยี่ยม ยิ่งได้รับการให้ความสำคัญจากผู้บังคับบัญชา ในตอนที่ท่านทรยศต่อผู้บังคับบัญชาการเสริมพลังที่ได้รับก็จะยิ่งมากขึ้น

“นี่…”

สีหน้าของลวี่หยางดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง พรสวรรค์สีทอง “การเสริมพลังจากการทรยศ” นี้ ให้การเสริมตั้งแต่วิชาเทพ พลังวิชา ไปจนถึงชะตาพลังโดยรอบ

และสามารถทวีขึ้นได้สูงสุดถึงหนึ่งเท่าตัว!

กล่าวอีกอย่าง หากเขาสามารถดึงศักยภาพเสริมพลังนี้ให้ถึงขีดสุดในยามหักหลัง ก็จะสามารถยกระดับพลังตนเองขึ้นในพริบตาถึงหนึ่งเท่าจากเดิม!

อย่ามองว่ามีเพียงหนึ่งเท่า

หากนำมารวมกับความฉับพลันของการหักหลังแล้ว การทวีพลังขึ้นถึงหนึ่งเท่าเช่นนี้ อาจเพียงพอให้เขาสังหารได้ในคราเดียว มิให้คู่ต่อสู้มีโอกาสพลิกกลับเลยแม้แต่น้อย!

‘ช่างเป็นพรสวรรค์ของบุตรทรพีโดยแท้...’

ลวี่หยางลูบคางเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองคัมภีร์ร้อยชาติอีกครั้ง

คราวนี้เป็นการคำนวณพรสวรรค์สีทองของ ธรรมลักษณ์ศิษย์พุทธะ ซึ่งต่างจากสองคนก่อน ตรงที่ธรรมลักษณ์นั้นไม่มีประสบการณ์ซับซ้อนอะไรนัก เพียงไม่กี่บรรทัดก็จบลง

ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด!

วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด : ท่านสามารถแปรสภาพตนเองเป็น วิญญาณบรรพกาล แล้วไปสิงสู่อยู่ในร่างของผู้อื่นโดยไม่ให้ถูกล่วงรู้ ใช้ร่างผู้อื่นเพื่อซ่อนเร้นตัวตนของท่าน

‘เวอร์ชันวัยเยาว์ของพรสวรร์หุ่นเชิดงั้นหรือ?’

ลวี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็พลันเข้าใจในทันที ไม่ เพียงแค่ทิศทางต่างกันเท่านั้น พรสวรร์หุ่นเชิดเด่นที่จำนวนและขอบเขตการควบคุมซึ่งกว้างกว่า

เมื่อเทียบกันแล้ว วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด ถึงจะสิงร่างได้เพียงหนึ่งคน แต่สามารถซ่อนร่างจริงเอาไว้ อีกทั้งการเข้าสิงก็ไร้ร่องรอยให้จับได้ เท่ากับซ่อนตนเองไว้อย่างสมบูรณ์ในความมืด หากนำมาใช้คู่กับพรสวรร์หุ่นเชิดแล้วล่ะก็ ในฐานะผู้อยู่เบื้องหลังย่อมไม่มีผู้ใดล่วงรู้แน่นอน

ยิ่งคิด ลวี่หยางก็ยิ่งรู้สึกว่ามันน่าสงสัยนัก

ทำไมรู้สึกว่าพรสวรรค์พวกนี้ที่คำนวณออกมา ยิ่งทำให้ตนเองเหมือนตัวร้ายในนิยายเข้าไปทุกที? ทั้งที่แท้จริงแล้วเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเป็นคนดีแท้ ๆ

ถัดจากนั้น คัมภีร์ร้อยชาติก็พลันสั่นสะเทือนขึ้นอีกครั้ง

ครานี้เป็นการคำนวณพรสวรรค์สีทองของเซี่ยงเยี่ยและเซียนวิญญาณซั่งจาง

ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง ข้าคือผู้บุกเบิก!

ข้าคือผู้บุกเบิก : เมื่อสิ่งที่ท่านทำ ไม่มีผู้ใดรอบกายกล้าทำ ท่านจะได้รับการหนุนเสริมจากชะตาบารมี ยิ่งยากเท่าใด ชะตาบารมีก็จะมากขึ้นเท่านั้น

ท่านได้รับพรสวรรค์สีทอง สะสมชะตาบัญชาโชค!

สะสมชะตาบัญชาโชค : ท่านสามารถสะสมชะตาบารมีของตนเอง แปรเปลี่ยนเป็น “โชคร้าย” และ “โชคดี” แล้วจัดสรรให้แก่ตนเองหรือผู้อื่นได้

‘มากมาย… มากเกินไปแล้ว...’

ลวี่หยางสูดลมหายใจฮึดฮัดด้วยความพึงใจอย่างห้ามไม่ได้ ราวกับจิตใจทั้งหมดถูกพรสวรรค์ที่คัมภีร์ร้อยชาติคำนวณออกมา หลั่งรินจนเต็มล้น

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้แผงสถานะของเขาหรูหราจนทำให้คนต้องตกใจตายได้

นาม : ลวี่หยาง ระดับพลัง : วางรากฐานสมบูรณ์

พรสวรรค์ : พรสวรรค์อัจฉริยะแห่งการบำเพ็ญเพียรคู่ (ขาว), มีฝีมืออยู่บ้าง (ม่วง), เซียนวิญญาณโดยกำเนิด (ทอง), หุ่นเชิด (ทอง), เสี่ยงทายตรวจชะตา (ทอง), เชื้อสายมังกรแท้ (ทอง), แท่นสังหารมังกร (ทอง), กาเหว่ายึดรังสาริกา (ทอง), ผู้ไร้ตัวตน (ทอง), มิยอมอยู่ใต้ผู้ใด (ทอง), วิญญาณกุมารกลับชาติมาเกิด (ทอง), ข้าคือผู้บุกเบิก (ทอง), สะสมชะตาบัญชาโชค (ทอง)

แดนมงคล : แดนมงคลทองเกิงอันเป็นที่โปรดปรานแห่งฟ้าดิน, แดนมงคลเสวียนตู

วิชาเทพ : จิตใจกระจ่างแจ้ง, ปราณแท้จริงบรรจุ, วิชาบรรจบมหามรรค, รับบัญชาสวรรค์, เป็นหนึ่งกับโลก, จ้าวศาสตรา, หว่านจินกง, เหมันต์เร้นลับ, ระฆังฟ้าคำราม, อำนาจสังหารแห่งฟ้าดิน

สมบัติ : กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม (เคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสอง)

หน้าคัมภีร์ร้อยชาติ : 91 หน้า

ดูสิ! ดูสิว่าชีวิตนี้ของข้าได้อะไรมาบ้าง!

‘พรสวรรค์ไม่ต้องพูดถึงเลย เรียกว่ามากขึ้นเป็นเท่าตัว’

‘ส่วนวิชาเทพ นอกจากที่ได้มาจากสวรรค์เจ็ดยอแสงแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นสิ่งที่ข้าใช้ กาเหว่ายึดรังสาริกา แย่งกลับมาจากเซียนวิญญาณซั่งจางทั้งหมด’

คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็อดรู้สึกตื่นเต้นในใจไม่ได้

‘ชาตินี้มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดให้หวนอาลัยอีก’

ลวี่หยางทอดสายตามองร่างของตนเอง ท่านสวรรค์เลี้ยงดูเซียนวิญญาณซั่งจางไว้อย่างดี วิชาเทพครบถ้วน แก่นแท้ทองคำพร้อมสมบูรณ์ แทบจะสามารถลองแสวงหาโอสถทองคำได้ทันที

‘หรือว่า...จะลองดูสักครั้ง?’

อย่างไรเสียก็ต้องเริ่มต้นใหม่อยู่แล้ว เหตุใดไม่ลองพุ่งชนตำแหน่งมรรคผลก่อนเริ่มใหม่เล่า!

‘ตราบจนบัดนี้ ข้าก็เพียงเฝ้ามองผู้อื่นแสวงหาโอสถทองคำ ไม่เคยสัมผัสด้วยตนเองเลย ว่ามีจุดยากและอันตรายอันใด ข้ายังไม่รู้อะไรแม้แต่น้อย...’

ลวี่หยางไม่เคยออกศึกโดยไร้การเตรียมพร้อม

ตามแผนที่เขาวางไว้ ชาติหน้าจักต้องแสวงหาตำแหน่งเจินจวินให้จงได้ ในเมื่อชาตินี้ใกล้ถึงปลายทางอยู่แล้ว เหตุใดไม่ใช้ของที่เหลือให้คุ้ม เพื่อเป็นประโยชน์ต่อชาติหน้า!

‘หากสำเร็จก็ยิ่งดีนัก ยกเอาถ้ำสวรรค์ติดตัวไปชาติหน้า เปิดฉากในฐานะเจินจวิน’

“แม้ไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็ได้ลองล่วงหน้า หากในการแสวงหาโอสถทองคำมีหลุมพรางอันใด ข้าบังเอิญสะดุดเจอ ก็จะได้หาทางรับมือในชาติหน้า”

คิดได้ดังนี้ ลวี่หยางก็มิได้ลังเลอีกต่อไป

แสวงหาโอสถทองคำ!

พิสูจน์ไม้ทับทิม!