บทที่ 88 วิถีตรวจการแทนสวรรค์ เคล็ดร่างจำแลงนอกกาย

บทที่ 88 วิถีตรวจการแทนสวรรค์ เคล็ดร่างจำแลงนอกกาย

แดนลับอสูรวิญญาณว่างเปล่าแล้ว

ทุกชีวิตถูกบรรพชนถิงโยวสังหารจนสิ้นระหว่างการช่วงชิงร่าง และเมื่อปราณกระบี่โอสถทองคำฟาดลง บรรพชนถิงโยวก็ถูกฟันจนแตกสลาย

เวลานี้ ในแดนลับอสูรวิญญาณ เหลือเพียงลวี่หยางเพียงผู้เดียว

กระนั้น ปราณกระบี่โอสถทองคำหาได้ผ่าลงต่อไม่ หากแต่ถอยกลับไปสู่เบื้องบนของแดนลับ ดำรงอยู่ กลืนกลายพลังปราณฟ้าและดิน ราวกับจักมิสูญสลายไปชั่วกาล

ทว่าบนสีหน้าของลวี่หยางกลับมิได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับขึงขังถึงที่สุด เพราะเขารับรู้ได้อย่างชัดเจน ว่ามีเส้นสายเหตุและผลหนึ่งถูกปราณกระบี่นั้นผูกตรึงไว้กับตน...กล่าวอีกนัยหนึ่ง เพียงปราณกระบี่ปะทุขึ้นมา แม้ห่างไกลนับล้านลี้ ก็สามารถฟันลงมาพิฆาตศีรษะเขาได้ในพริบตา!

“หรือเป็นเพราะข้ารับสืบทอดสายธารมรรคผลของวิถีอสูรวิญญาณ?”

ลวี่หยางเหลือบตามองกลุ่มความคิดวิญญาณของบรรพชนถิงโยวที่เขาเก็บรวบรวมมา เพียงแค่เขาสละทิ้ง ก็อาจหลุดพ้นจากเส้นเหตุและผลที่ถูกปราณกระบี่ผูกตรึงเอาไว้

“แต่ทว่า...ข้ากลับตั้งใจจะยึดไว้!”

นี่คือจิตวิญญาณแห่งมรรคผลขั้นวางรากฐาน แถมยังเป็นวิญญาณของมหาอสูรแห่งนิกายมาร อดีตผู้นำนิกาย! สิ่งนี้ย่อมมิอาจเปรียบเทียบกับวิญญาณของบรรพชนตระกูลอวิ๋นจากชาติก่อนของเขาได้

บรรพชนตระกูลอวิ๋นนั้นก็ถูกอิ๋นซานเจินเหรินล้างจนหมดสิ้นแล้ว

แต่จิตวิญญาณของบรรพชนถิงโยวกลับสั่งสมมานับพันปี บรรจุทั้งวิชาเทพ เคล็ดวิชา ตลอดจนความลับเร้นลึกของการวางรากฐาน!

“เหตุและผลนี้...ข้าขอรับไว้เอง!”

ลวี่หยางเพียงแว่บหนึ่งก็ขยับความคิด พลันขับเคลื่อนเป็นแสงเร้นหายวับไปจากที่เดิม จากนั้นก็สร้างถ้ำพำนักแห่งหนึ่งขึ้นมาตามอำเภอใจในบริเวณใกล้เคียง แล้วนั่งลงเริ่มต้นปิดด่านโดยทันที

หลายวันถัดมา

ภายในถ้ำ ลวี่หยางลืมตาขึ้น ตรงหน้าของเขามีกลุ่มความคิดวิญญาณของบรรพชนถิงโยววางอยู่ แต่บัดนี้เขาได้กลืนกลายชำระกลั่นเสียสิ้นแล้ว

ในระหว่างกระบวนการนั้น เขายังได้เข้าใจบรรพชนถิงโยวลึกซึ้งยิ่งขึ้นอีก

“คนผู้นี้สมควรได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะแห่งยุคโดยแท้”

ลวี่หยางทอดถอนใจ จากนั้นหยิบขึ้นมาหนึ่งกลุ่มความคิด ที่ต่างไปจากกลุ่มอื่น กลุ่มนี้เรืองรองเจิดจ้ากว่าที่เหลือ มีชีวิตชีวายิ่งกว่า

ก็เพราะว่าภายในกลุ่มความคิดวิญญาณนี้ มิได้บันทึกความทรงจำของบรรพชนถิงโยว หากแต่เป็นพินัยกรรมของเขาต่างหาก

ดังคำกล่าว “กระต่ายเจ้าเล่ห์ย่อมขุดโพรงไว้สามแห่ง” บรรพชนถิงโยวแม้จะมั่นใจว่าสักวันช่วงชิงร่างย่อมไม่ล้มเหลว แต่ก็ยังวางแผนสำรองเผื่อเหตุการณ์พลิกผัน

พินัยกรรมนี้ก็คือแผนสำรองนั้น โดยเขาได้กล่าวไว้อย่างชัดเจน ว่าจะเก็บรักษาสายสืบทอดของวิถีอสูรวิญญาณเอาไว้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ที่สุดในกลุ่มความคิดวิญญาณ หากเขาสิ้นชีพแล้วลวี่หยางยังรอดอยู่ สืบทอดนี้ก็จะส่งมอบให้ลวี่หยาง เพื่อถือเป็นการต่ออายุสายธารมรรคผลวิถีอสูรวิญญาณ

แน่นอน...มันก็มีเงื่อนไข

หากต้องการรับสืบทอดนี้ ลวี่หยางจำต้องผูกพันเหตุและผลกับวิถีอสูรวิญญาณ ในอนาคตต้องก่อร่างสำนักขึ้นใหม่ และบ่มเพาะผู้วางรากฐานหนึ่งคนเพื่อสืบต่อ

มิฉะนั้นแล้ว กลุ่มความคิดวิญญาณนี้จักแตกสลายไปเอง

ดังเช่นคำกล่าวของบรรพชนถิงโยวก่อนหน้านี้ ตลอดชีวิตเขามุ่งหวังเพียงให้สายธารมรรคผลวิถีอสูรวิญญาณดำรงอยู่ต่อไป มิอาจยอมให้สำนักดับสิ้นลงในมือของตนผู้เป็นเจ้าสำนักได้

ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นเป็นหรือตาย เขาก็ได้พิจารณาไว้ดีแล้ว

เขายังเอ่ยไว้อย่างชัดถ้อยชัดคำในกลุ่มความคิดวิญญาณว่า เพียงลวี่หยางยอมรับการสืบทอด เขาก็มีวิธีทำให้ลวี่หยางครอบครองพลังอานุภาพขั้นวางรากฐานได้ในเวลาอันสั้น!

เช่นนี้แล้วลวี่หยางจะปฏิเสธได้อย่างไร?

“ก่อนอื่นก็รับผลประโยชน์ไว้เสียเถอะ อย่างไรเสียเหตุและผลของวิถีอสูรวิญญาณ ต่อให้หนักหนาสาหัสเพียงใด ก็เป็นเพียงเรื่องของชาตินี้ แล้วมันจะเกี่ยวอันใดกับข้าในชาติหน้า.....”

บรรพชนถิงโยว เจ้าสำนักรุ่นสุดท้ายแห่งวิถีอสูรวิญญาณ

เขายังเป็นผู้มีพรสวรรค์สูงสุดในประวัติศาสตร์ของวิถีอสูรวิญญาณ ตั้งแต่วัยเยาว์ก็บรรลุขั้นวางรากฐานสำเร็จ จากนั้นเพียงสองร้อยกว่าปีก็สามารถหลอมรวม “ซ่างจาง” “คุนตุน” “จงกวง” “ชื่อเฟิ่นรั่ว” เกื้อหนุนฟ้าดินหยินหยาง สำเร็จเป็นระดับวางรากฐานขั้นสมบูรณ์ แสวงหาตำแหน่ง “ดินบนกำแพง”

ทว่าสวรรค์ก็หึงหวงอัจฉริยะ

ในห้วงเวลาเดียวกันนั้นเอง นิกายกระบี่หยกสวรรค์กลับมีเจินเหรินผู้หนึ่งก้าวล้ำหน้าไปก่อน พิสูจน์ตำแหน่งมรรคผล “ดินบนกำแพง” ได้สำเร็จ เพียงพริบตาก็ตัดขาดเส้นทางแห่งมรรคผลของบรรพชนถิงโยว

สิ่งนี้จะให้บรรพชนถิงโยว และจะให้วิถีอสูรวิญญาณยอมรับได้อย่างไร?

แต่ด้วยพรสวรรค์เหนือสวรรค์ของเขา แท้จริงแล้วก็มิได้เสียเปล่า เพราะเขาสามารถบุกเบิกเส้นทางใหม่ขึ้นมาอย่างดื้อดึง สร้างเคล็ดวิชา ตำหนักเหยียนโม่ ขึ้นมา

แปดผู้วางรากฐานสมบูรณ์ กลายร่างเป็นมัจจุราชดำขาว ตุลาการบุ๋นบู๊ เศียรวัวหน้าม้า เทพท่องทิวาราตรี สุดท้ายมีเขาเป็นประธานกลาง สามารถ “แสร้งถือครอง” ฐานะโอสถทองคำ ปรากฏผลชั่วคราว...สิ่งที่แต่เดิมดูเหมือนเพ้อฝันไร้สาระ แต่เมื่อได้รับการช่วยเหลือจากอำนาจภายนอกสายหนึ่ง บรรพชนถิงโยวกลับทำสำเร็จจนได้

แต่ทว่าผลลัพธ์นี้เอง กลับกลายเป็นหายนะมหันต์ที่ถล่มวิถีอสูรวิญญาณจนพินาศสิ้น

เจินจวินโอสถทองคำผู้ที่พิสูจน์ตำแหน่งมรรคผล “ดินบนกำแพง” นั่งสงบนิ่งอยู่ในนิกายกระบี่หยกสวรรค์ เพียงสะบัดหนึ่งกระบี่จากระยะไกลนับหมื่นลี้ ก็ประกาศก้องการสังหารล้างทั้งวิถีอสูรวิญญาณ

“........”

ลวี่หยางยิ่งเพ่งพินิจยิ่งตื่นตระหนก สุดท้ายรีบปิดกลุ่มความคิดความทรงจำลงฉับพลัน ไม่กล้ามองต่อ ไม่กล้าขบคิดต่อ ตัดสินใจเด็ดขาดว่าพอเพียงแค่นี้

เพราะเขารับรู้ได้ถนัดชัดเจน ยิ่งเขาเข้าใจความเป็นไปในเหตุการณ์การล้างวิถีอสูรวิญญาณเมื่อพันปีก่อนมากเท่าไร เส้นเหตุและผลบนร่างเขาก็ยิ่งปรากฏชัดเจนมากขึ้น เส้นนั้นปลายด้านหนึ่งผูกพันอยู่กับเขา แต่อีกปลายหนึ่งกลับม้วนลึกเข้าไปในข่ายเหตุและผลมหึมา ราวเหวลึกที่ไม่เห็นจุดสิ้นสุด...

ให้ตายเถอะ! เจินจวินเมื่อพันปีก่อนผู้นั้น ยังคงมีชีวิตอยู่!

ลวี่หยางมั่นใจหนึ่งร้อยส่วนว่าปลายอีกด้านของเส้นเหตุและผลนั้นก็คือเจินจวินผู้นั้น! ในห้วงยามที่เขาล่วงรู้เรื่องราวละเอียดลึก เจินจวินผู้นั้นก็จักล่วงรู้ถึงตัวเขาในทันที!

“ช่างเหลวไหลเกินทน นี่มันสถานที่บัดซบอะไรกันนักหนา...”

เวลาล่วงผ่านไปเนิ่นนาน ลวี่หยางจึงค่อยๆ สงบจิตใจลง ไม่กล้าสืบสาวปัญหายุ่งเหยิงเมื่อพันปีก่อนอีกต่อไป แต่เบนความสนใจหันไปศึกษาสืบค้นสืบทอดที่บรรพชนถิงโยวทิ้งเอาไว้แทน

ในนั้น นอกจากวิชาเทพ อสนีบาตอินมารเร้นลับเก้าสวรรค์ แล้ว ที่สำคัญที่สุดก็คือจ้าวตำหนักเสวียนหมิงควบอำนาจแดนเงามรณะ ซึ่งบรรพชนถิงโยวเคยใช้ออกมา ถึงแม้มรดกของวิถีอสูรวิญญาณจะเทียบไม่ติดกับนิกายศักดิ์สิท แต่ทั้งสำนักก็มีเพียงวิชาเทพสายนี้ ทว่าบรรพชนถิงโยวกลับสามารถผลักดันมันไปสู่ขอบเขตสูงสุดได้

ลวี่หยางอ่านจบแล้ว สีหน้าก็ยิ่งเต็มไปด้วยความพิศวงตื่นตะลึง

“มิน่าล่ะ ในพินัยกรรมเขาจึงกล่าวว่าจะช่วยให้ข้าครอบครองพลังรบระดับวางรากฐานได้...”

จ้าวตำหนักเสวียนหมิงควบอำนาจแดนเงามรณะ หากมีผู้วางรากฐานขั้นสมบูรณ์เก้าคนบำเพ็ญวิชาเทพแขนงนี้ร่วมกัน จัดตั้ง ตำหนักเหยียนโม่ ก็จะสามารถที่จะอาศัยร่างของผู้วางรากฐานเพื่อแสร้งถือครองฐานะโอสถทองคำได้

แน่นอนว่า การจะหาผู้บรรลุขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ครบเก้าคนย่อมเป็นไปไม่ได้

แต่หากลดมาตรฐานลง ให้ผู้บรรลุรวมลมปราณสมบูรณ์เก้าคนร่วมกันฝึกวิชาเทพนี้ แล้วเสริมด้วยการทุ่มเท โชคชะตาล้ำมหาศาล เข้าไป ก็ยังสามารถ ถือครองฐานะแห่งวางรากฐานอย่างเทียมแท้ ได้เช่นกัน!

เหล่าผู้อาวุโสทั้งแปดแห่งสำนักถงโยวก็เป็นเช่นนี้เอง บรรพชนถิงโยวมอบวิถีนี้ลงมา ก็เพื่อจะให้มีผู้มาร่วมฝึกกับเขา และคุณค่าที่แท้จริงของเหล่าพิธีกรพกผ้าคลุมแดงทั้งแปดก็คือเพื่อร่วมกันจัดตั้ง ตำหนักเหยียนโม่ บรรพชนถิงโยวตั้งใจไว้ว่า เมื่อหลุดพ้นออกมาได้ ก็จะรีบใช้อุบายนี้บรรลุขั้นวางรากฐานในทันที

น่าเสียดายที่สวรรค์ไม่เป็นใจ

“ที่แท้สิ่งที่เรียกว่า แสร้งถือครองการวางรากฐาน ความจริงแล้วก็มิใช่การฝ่าทะลุสู่ขั้นวางรากฐานโดยแท้จริง”

“หากแต่เป็นการเปลี่ยนแปลงพื้นที่แห่งหนึ่งให้กลายเป็นตัวตนที่มีฐานะเท่าเทียมกับ ‘ขอบเขตวางรากฐาน’ จากนั้นก็ควบคุมพื้นที่ผืนนั้น อาศัยการนี้เพื่อแสดงพลังอำนาจของผู้ที่วางรากฐาน”

นี่หาใช่วิถีแห่งการหลอมร่างเหินสู่สวรรค์ไม่

“นี่ก็คือแนวคิดของ วิถีตรวจการแทนสวรรค์ นั่นเอง.....”

ลวี่หยางระลึกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว ว่าคราเมื่อบรรพชนถิงโยวปรับปรุงวิชาเทพสายนี้จนสมบูรณ์นั้น เคยได้รับความช่วยเหลือจากฝ่ายที่สาม และได้หยิบยืมแนวคิดแห่งวิถีของอีกฝ่ายมา

วิถีนั้นมีนามว่า ราชสำนักเต๋าเทียนอู๋

ตั้งอยู่ที่เจียงตง

“เฉินซิ่นอันเคยบอกข้าว่า วิถีแห่งเจียงตงนั้นแตกต่างโดยสิ้นเชิง ผู้บำเพ็ญวิถีตรวจการแทนสวรรค์ จะมิได้เหินสู่สวรรค์ หากแต่เป็นการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมที่มีอยู่”

“ดินแดนเจียงตง ราชสำนักเต๋าปกครองโลก ขนานนามเทียนอู๋ บัญชาหมื่นเผ่า สร้างสิบสองตำแหน่งแต่ละตนทำหน้าที่ของตนเอง เลี้ยงดูราษฎรสี่ทิศ ดังนั้นใต้ราชสำนักเต๋า ไม่บำเพ็ญพลังวิชา ไม่เรียนรู้วิชาเทพ ผู้ที่ได้รับการแต่งตั้งตำแหน่งล้วนพลังวิชาก่อเกิดเอง วิชาเทพสวรรค์ประทาน ผู้ที่ควบคุมตำแหน่งขุนนางเทียบเท่าเจินเหริน ผู้ที่ขึ้นสู่บัลลังก์ฐานะเทียบเคียงเจินจวิน...”

ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น

วิถีไม่ตรงกันก็ยากจะร่วมเดิน เขาได้เป็นผู้บำเพ็ญวิถีหลอมร่างเหินสู่สวรรค์แล้ว ต่อให้ต้องการจะหันไปเดินในเส้นทางของวิถีตรวจการแทนสวรรค์ก็เดินไปไม่ได้แล้ว

“ดังนั้น หากข้าใช้วิชาเทพนี้บรรลุขั้นวางรากฐาน เส้นทางข้างหน้าก็ย่อมสิ้นสุดลง”

หากอยู่ในแดนเจียงตง แม้บรรลุขั้นวางรากฐานก็ยังมีหนทางก้าวหน้า แต่ ตำหนักเหยียนโม่ หาใช่สิ่งแท้จริง เป็นเพียงของลอกเลียนของบรรพชนถิงโยว ย่อมมิเคยมุ่งสู่เบื้องบนได้

และนี่ก็ยังเป็นเพียงข้อเสียหนึ่งเท่านั้น

ข้อเสียอีกอย่างหนึ่งก็คือ ในเมื่อต้องอาศัยพื้นที่แห่งหนึ่งจึงจะสามารถวางรากฐานได้ ก็จะถูกจองจำอยู่ในนั้นด้วย เมื่อใดที่เส้นชีพจรปฐพีได้รับความเสียหายก็จะตกระดับขอบเขตลง

“วิถีนี้มิใช่สิ่งที่ข้าจะเลือก...แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทางลัดอยู่เลย”

บรรพชนถิงโยวย่อมวางหมากไว้อย่างรอบคอบ คาดการณ์แล้วว่าลวี่หยางไม่เต็มใจตัดขาดหนทางแห่งตน จึงได้เตรียมชุดวิชาอีกหนึ่งไว้ให้

มหาวิชาแบ่งร่างรวมภพ!

ดวงตาของลวี่หยางฉายประกายเจิดจ้า วิชาเทพสายนี้มีผลลัพธ์ที่ตรงไปตรงมา คือการนำมนุษย์ที่ยังมีชีวิตมาสังเวยกลั่นเป็น เทพพิทักษ์ ของตนเอง แล้วอาศัยบุญกุศล พลังโชคชะตาของคนที่มีชีวิตผู้นั้น และแม้กระทั่งความคิดสำนึกของผู้นั้น มาแปรเปลี่ยนให้เป็นหุ่นเชิดของตน โดยไม่ต้องแบกภาระเหตุและผลร่วมกัน

“ใช้วิชาลับนี้สังเวยสร้างร่างจำแลงออกมา ก็สามารถนำไปฝึกจ้าวตำหนักเสวียนหมิงควบอำนาจแดนเงามรณะได้พอดี!”

“แถมยังจะโยนมรดกกับเหตุและผลของวิถีอสูรวิญญาณไปให้มันเสียเลย”

“แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรเก้าคนขั้นรวมลมปราณสมบูรณ์ที่ต้องใช้ฝึกวิชา บรรพชนถิงโยวก็คำนวณไว้หมดแล้ว แปดอสูรวิญญาณอาภรณ์แดงกับข้าอีกคน เรียกว่าทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมสรรพ...”

ขาดเพียงขั้นตอนสุดท้าย การป้อนพลังโชคชะตาจำนวนมหาศาลเข้าไป

เมื่อครุ่นคิดมาถึงตรงนี้ ในใจของลวี่หยางก็พลันบังเกิดความคิดที่อาจหาญขึ้นมา:

“...อวี้ซู่เจิน!”

หากนางสามารถที่จะสังวาสจนเซียวสือเยี่ยสิ้นชีพ แล้วช่วงชิงพลังโชคชะตาของปลากุศลสีรุ้งตัวนั้นมาให้ข้า บางทีอาจจะสามารถตอบสนองความต้องการในการสร้างตำหนักเหยียนโม่ขึ้นมาได้...

  กระทั่งตัวนางเอง ก็สามารถที่จะนำมาใช้หลอมสร้างเป็นเทพพิทักษ์ได้